Saxon - Carpe Diem

Ποιός σου’πε πως οι Saxon έφτασαν στα γεράματα για να μπουν στο τριπάκι του carpe diem και του «άδραξε τη μέρα»; Η αγγλοσαξωνική αμαξοστοιχία από την πρώτη στιγμή της σύστασης της, την πασίγνωστη ρήση του Οράτιου την πηγαίνει…τρένο. Δίσκοι, περιοδείες, νέοι δίσκοι και πάλι περιοδείες και ξανά μανά δίσκοι. Σαράντα και βάλε χρόνια έτσι τους πάει τους χωριάτες από το Barnsley που είναι ο ορισμός του «εκμεταλλεύσου το παρόν και τις στιγμές του όσο πιο δημιουργικά γίνεται». Είναι η φιλοσοφία τους from day one που λένε και εκεί πάνω.

Η προ τριετίας καρδιακή προσβολή του Biff Byford, της λαλιάς, της φωνής αυτής της θρυλικής μπάντας δεν επιβράδυνε στο ελάχιστο της ορμή και την όρεξή τους. Αντιθέτως τους τσάτισε και κυρίως τον 71χρονο (πόσσοο;;;;) παθόντα. Από τη στιγμή της ανάρρωσης έχει δισκογραφήσει μια προσωπική δουλειά, δυο με το βασικό του συγκρότημα (μη ρωτάτε ποιο), έχοντας ήδη στα σκαριά μια ακόμα προσωπική συνεργασία, αυτή τη φορά με το γιόκα του!

Αν το καλοσκεφτείς ο Biff άνοιξε beef με το… Χάρο και προς το παρόν o κύριος με τα μαύρα τα έχει βρει σκούρα μαζί του. Στο «Carpe Diem» του 2022 το σκυλί του πολέμου δαγκώνει, επιδεικνύοντας κοφτερά δόντια ένδοξου παρελθόντος. Σε πολλά σημεία θα αναγνωρίσετε το νεαρό Biff, ιδιαίτερα στις γρήγορες στιγμές του που δεν είναι και λίγες. Από το 23ο άλμπουμ τους ξεχωρίζεις τόσο σπηντάτες συνθέσεις (Age of Steam, Carpe diem, Remember the Fallen) όσο και πιο ατμοσφαιρικές (Lady in Grey, Black is the Night).

Το πρώτο single τους τιτλοφορείται «The Pilgrimage», μια λέξη που άρεσε στον Byford όπως επίσης και για τους ξεχωριστούς λόγους που ο άνθρωπος κάνει μια τέτοια κίνηση η οποία ορίζεται από τη συγκεκριμένη λέξη (προσκύνημα, ιερό ταξίδι). Αρκετοί fans έπεσαν στην σκέψη-παγίδα πως οι Saxon σχεδίαζαν να γράψουν ένα σύγχρονο «Crusader» προς χάριν αναβίωσης. Λάθος διότι η εξήμιση λεπτών κατανυκτική σύνθεση αναδύει ένα διαφορετικό είδος επικούρας και ατμόσφαιρας από τον κλασσικό ύμνο τους. Μου έφερε στη μνήμη τη μελαγχολία και τη μελωδικότητα του «Broken Heroes». Δεν είναι στα αγαπημένα μου, προτιμώντας το δεύτερο single που επιθυμία του τραγουδιστή τους ήταν να αφιερωθεί στα θύματα του Covid-19. Ο λόγος για το «Remember the Fallen» με όλα τα θετικά ανθεμικά στοιχεία ενός κλασσικού Saxon τραγουδιού. Ακούγοντάς το, πιάνω τον εαυτό μου να δαγκώνεται που το «Carpe Diem» δεν περιστοιχίζεται από περισσότερα τέτοιου βεληνεκούς τραγούδια.

Τους Saxon του 21ου αιώνα προτιμώ να μην τους επιδοκιμάζω στις σίγουρες, κινούμενες σε safe επίπεδα ιδέες τους. Οκ, θα σε διασκεδάσουν πάνω από ικανοποιητικά με σαξονικούς δυναμίτες όπως το ομώνυμο που ανοίγει εντυπωσιακά και «πλακωμένα» το δίσκο ή το «All for One», μια heavy metal διήγηση των Τριών Σωματοφυλάκων. Τους Saxon λοιπόν τους χαίρομαι σε τραγούδια όπως το σαμπαθικό «Black is the Night» με το bluesy σόλο. Μην τολμήσει να πάει το μυαλό σου σε ιδέες περί power ballads. Δεν υπήρξε ποτέ η δακρύβρεχτη μανιέρα στο λεξιλόγιο των Βρετανών και αυτό δε πρόκειται να αλλάξει τώρα.

Παρά την τοσοδούλα γκρίνια μου, ο δίσκος σφύζει από νεύρο και το παρεάκι μοιάζει να έχει βγει στη λεωφόρο με άγριες διαθέσεις για να πατήσει το γκάζι μέχρι να βρει η μπότα άσφαλτο. Δε χαρίστηκαν σε κανέναν, παραδίδοντας ένα άλμπουμ που στο μυαλό τους το θεωρούν «παιδί των 80’s» (πως λέμε παιδί των λουλουδιών, καμία σχέση). Αν στο μυαλό τους έπαιζε η ιδέα αυτή, τότε πέτυχαν. Δε θα τα κατάφερναν χωρίς τον παραγωγό τους στα τέσσερα τελευταία δισκογραφήματά τους, τον κύριο Andy Sneap που έχει πιάσει και αναλάβει μια μια τις μεταλλικές «γριές» από τις ένδοξες εποχές (Judas Priest, Accept, Saxon και τους πιο thrashy Testament, Exodus) με έξοχα αποτελέσματα. Στη μίξη και το mastering δέχθηκε και το assistance του Byford. Το αποτέλεσμα αποθεωτικό με την παραγωγή να κάνει upgrade επιβλητικότητας στα τραγούδια και την απόδοση των γερόλυκων.

Σε κάποια λόγια που ψάρεψα από το διαδίκτυο ο ασπρομάλλης χαιτοφόρος τραγουδιστής παραδέχθηκε ότι ζητούσαν τον βγαλμένο από τα 80’s Gibson / Marshall ήχο και ο Andy Sneap ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να τελεσφορήσει η προσπάθεια αυτή. Έτσι η δουλειά που έχει κάνει το κιθαριστικό δίδυμο Quinn/Scarratt και τα riff που τους τρέχουν από τα μπατζάκια, κυριολεκτικά υπογραμμίζονται σε κάθε ακρόαση που θα κάνεις. Ο ήχος που έχει παγιωθεί από τον Andy Sneap και δεν ισχύει μόνο για τη δουλειά του στους Saxon, εξυπηρετεί στο γεφύρωμα του μοντέρνου με το παλιό και τη γνωστή συνταγή όλων των συγκροτημάτων που δεν κάνουν καμία όρεξη στο να αλλάξουν τα χούγια τους στα πίσω πίσω.

Ο Byford έχει πει και έχει ξαναπεί πως είναι ένας star της εργατικής τάξης και εν γένει εκεί κινείται το σύνολο της μπάντας. Στο «Carpe Diem» η σκληρή εργατικότητα δε λείπει και πάλι. Επιπροσθέτως η ζωντάνια και η ενέργειά των Saxon εκπλήσσει θετικά που στο μυαλό μου φαντάζουν σαν τον Michael Jordan στους Washington Wizards. Γνωρίζεις πως δεν πάει για πρωτάθλημα. Δε θες όμως να σταματάς να τον βλέπεις να «ζωγραφίζει», δίνοντας και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών του μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και στο τέλος να κερδίζει επάξια το παρατεταμένο χειροκρότημα.

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: Silver Lining Records
Genre: Heavy Metal
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 04/02/2022
Παραγωγός: Andy Sneap
Band Links: Saxon | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube

Τελευταία