Αρχική DEPARTISTSΑΠΟΨΕΙΣΣτο εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα, διαλέγουμε ουρανό

Στο εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα, διαλέγουμε ουρανό

Είναι χαρακτηριστικό της εποχής να καλούμαστε να διαλέγουμε πλευρά, με το εμβόλιο ή με τον βελονισμό, με τη Ρωσία ή με την Ουκρανία, με τον κορωνοϊό ή με τους ηθοποιούς και πολλά ακόμα διλλήματα που κάθε επιλογή τους μοιάζει με επιλογή εκτέλεσης. Αναρωτιέμαι τι γνώμη έχουν όλοι αυτοί που θέτουν τέτοιου είδους ερωτήματα, για τους ανθρώπους του μεσαίωνα που έβαζαν τους μελλοθάνατους να επιλέξουν ανάμεσα στον απαγχονισμό και την γκιλοτίνα.

Ενώ λοιπόν βάσει της εξέλιξης του είδους μας θα έπρεπε να ζούμε τα πανελλαδικά θέματα Φυσικής της τρίτης λυκείου, αντ’ αυτού διαδραματίζονται αυτά της ιστορίας, με μία εμφανή δόση ειρωνείας. Ωστόσο δε θεωρώ ότι πρέπει να παραμείνουμε απαισιόδοξοι και όσο παράλογο ακούγεται, με τον ΓΠΠ να μας «ψιθυρίζει» στο αυτί, έχω σοβαρούς λόγους για να το υποστηρίζω.

Κατ’ αρχήν (και ναι, ξέρω πότε είναι «κατ’ αρχήν» και πότε «κατ’ αρχάς») η απαισιοδοξία οδηγεί σε μία εσφαλμένη αντίληψη ότι έχουμε φτάσει στον πάτο του βαρελιού (λογικά δε θα έχει βενζίνη) και επομένως μόνο προς τα πάνω έχει τώρα. Πιστεύοντας κάτι τέτοιο πλανεύουμε τον εαυτό μας, τον εφησυχάζουμε και όταν έρχεται η επόμενη «σφαλιάρα», λιποθυμούμε από τον παφλασμό της και μόνο. Μην ψάξετε μακριά, δε χρειάζεται, θυμηθείτε τη δολοφονία του Ζακ, κάποιοι θεώρησαν ότι η κατηφόρα μας τερμάτισε με εκκωφαντικό κρότο. Χρειάστηκαν παρά μερικοί μήνες ώστε οι φυλετικές δολοφονίες, γυναικοκτονίες, αποκτήσουν τη δική τους θλιβερή καθιερωμένη θέση στα δελτία ειδήσεων.

Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η συμπεριφορά κάποιων Παρανθρώπων οι οποίοι έψηναν σουβλάκια μπροστά σε ορφανά παιδιά τα οποία λόγω τύχης δεν είχαν καταλήξει σε άμορφες μάζες που τις ξεβράζει το κύμα. Και εκεί, αρκετοί θεωρήσαμε ότι φτάσαμε στο πέρας της κοινωνικής αβύσσου που διανύουμε. Σήμερα, με τον πόλεμο να μαίνεται, «συμπονετικοί» συμπολίτες μας, θεωρούν εξυπνάδα να κάνουν πλάκα με ανθρώπους που ξεριζώνονται από το σπίτι τους με τον πιο βίαιο τρόπο.

Ο Αντώνης Σαμαράκης είχε γράψει “Δεν ξέρεις ότι το πιο βαθύ σκοτάδι την νύχτα είναι λίγο πριν την αυγή;” το οποίο δε νομίζω ότι θα ήθελε να είναι τόσο επίκαιρο. Αποδεικνύεται αληθές αφού πολλά από τα εγκλήματα που συνέβησαν το τελευταίο διάστημα αποτέλεσαν αγωνιστικό εφαλτήριο για αρκετούς ανθρώπους. ?νθρωποι που η κατάσταση φαινομενικά δεν τους επηρέαζε, μπουχτισμένοι και αηδιασμένοι αποφάσισαν από την ασφάλεια της σκιάς της μάζας και να κάνουν βήμα προς το φως. Κάθε ένας κάνοντας αυτό το βήμα όχι μόνο ισχυροποιούσε την πλευρά «που δε θέλει να υπάρχουν πλευρές», συγχρόνως αποδυνάμωνε την άλλη, έτσι το «χτύπημά» του ήταν διπλό.

Αποτελώντας για χρόνια κομμάτια της κοινωνίας των ανθρώπων, σύντομα θα καταλάβουμε ότι περιβαλλόμαστε από ανέξοδα διλλήματα. Τότε, νομοτελειακά, η προσοχή θα στραφεί προς αυτόν που τα θέτει, γιατί το λάθος δεν είναι στην επιλογή μας, αλλά στην εμπιστοσύνη μας προς αυτόν. Μας έμαθαν να σκοτωνόμαστε για θεούς τους οποίους κανείς ποτέ δεν συνάντησε, για αυθαίρετες γραμμές-σύνορα πάνω στον πλανήτη, αυτοί που όμως τα δίδαξαν όλα αυτά ποτέ τους δεν ήρθαν αντιμέτωποι με τις συνέπειες των διδαχών τους. Και δε θα έρθουν, γιατί στο μάθημα τους κάναμε κοπάνα και φτιάξαμε νέα ύλη, μία ύλη που θα τους τρίψει στη μούρη την κοινωνική ισότητα, την αλληλεγγύη και την ελευθερία.

Όσο μένεις ακίνητος, τόσο δε νιώθεις τις αλυσίδες σου

 

 

 

Ρόζα Λούξεμπουργκ

 

 

 

 

Τελευταία