Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ20 χρόνια της artistic καγκουριάς του Blade 2

20 χρόνια της artistic καγκουριάς του Blade 2

Είναι ειλικρινά περιττό να αναφερθούμε στον αντίκτυπο της πρώτης ταινίας στο σύγχρονο κινηματογραφικό σκηνικό. Το πώς έκανε την αρχή και ανέδειξε την ποικιλομορφία που ενυπάρχει στο είδος των comic book based film adaptations. Είναι επίσης περιττό να αναφερθούμε στο πως η δε ταινία δημιούργησε ένα νέο υποείδος και μια υποκουλτούρα που επηρέασε όχι μόνο μετέπειτα σκηνοθετικές απόπειρες (Underworld) αλλά και νεανίες σε όλη την υφήλιο κατά την διάρκεια της γλυκά αφελής αρχής του millennium, προτού βρεθούμε στο κατώφλι της κρίσης και πολύ πριν αντικρύσουμε πιθανούς τρίτους παγκόσμιους πολέμους, αναζωπύρωση ακροδεξιών και ναζιστικών κινημάτων και βιώσουμε πανδημία. Ναι, η ταινία του Stephen Norrington ήταν δίχως ενοχές, ένα ανόθευτο προϊόν της εποχής της.

Η παρθενική έφοδος του Wesley Snipes ως Blade, ενός ηθοποιού αρκετά καταξιωμένου και αξιοσέβαστου που προσπαθούσε να εισχωρήσει στον χώρο του κινηματογράφου δράσης και να ηγηθεί ενός blockbuster, ήταν μια αδιαφιλονίκητα διασκεδαστική εμπειρία. Το sequel όμως που έφτασε μόλις τρία χρόνια αργότερα με συγκριτικά μεγαλύτερο προϋπολογισμό και ισχυρότερη προώθηση, ήταν όλα όσα ήταν η πρώτη ταινία και παραπάνω. Και αυτό οφείλεται 100% σε έναν άνθρωπο. Έναν οραματιστή που ακόμη δεν είχε θεμελιωθεί ως ένας από τους σπουδαιότερους και πιο ενδιαφέροντες auteur του μοντέρνου κινηματογράφου.

Διαβάστε επίσης: Blade: Όταν έβρεξε αίμα

Πολύ προτού μας τσακίσει συναισθηματικά με το στιβαρό μα και αφηγηματικά φαύλο Nightmare Alley, καταπιαστεί με ρομαντικές ιστορίες τρόμου και φαντασίας με το Shape of Water και Crimson Peak, διδάξει το πώς γίνονται τα blockbuster τα σωστά με τα απολαυστικά Hellboy και το αριστουργηματικά απολαυστικό Pacific Rim, ο μελλοντικός σκηνοθέτης του απίστευτου Pan’s Labyrinth ήταν ένας… κανένας.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ο δηλωμένος nerd, Guillermo Del Toro ήταν ένας σκηνοθέτης που μόνον είχε ξεκινήσει να δημιουργεί ένα όνομα γύρω του. Οι πρώτες του δημιουργίες ήταν καθαρά art house προτάσεις με μόνο ίχνη της ρομαντικής μυθοπλασίας του φανταστικού που θα γίνονταν σήμα κατατεθέν του. Η πρώτη του mainstream δημιουργία ήταν το Mimic, ένα επιτυχημένο εισπρακτικά μα και αρκετά κατακρεουργημένο καλλιτεχνικά θρίλερ τρόμου. Το portfolio του όμως εντυπωσίασε τους παραγωγούς με αποτέλεσμα να του δοθούν τα ηνία του εκκολαπτόμενου franchise. Ο Del Toro ήθελε να κάνει πρωτίστως ένα monster movie. Είχε κουραστεί από τις γλυκανάλατες και ρομαντικές απεικονίσεις των βρικολάκων την εβδόμη τέχνη που μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον του κοινού με βασανισμένους τραγικούς αντιήρωες. Ως εκ τούτου αποφάσισε να φτάσει μέχρι τα όρια.

Το Blade 2 είναι υπερβολικό, ανά σημεία κακόγουστο, χοντροκομμένο, υπέρμετρα στυλιζαρισμένο και κιτς. Είναι επίσης αηδιαστικό, βίαιο αλλά και πανέμορφο. Ο μεξικανός σκηνοθέτης πάτησε σε όσα δούλεψαν στην πρώτη ταινία ώστε να χτισθεί κάτι ακόμη πιο μεγάλο. Ήξερε ξεκάθαρα το τι περίμενε το κοινό. Γνώριζε τι αποτελεί κίνητρο για το κοινό για αν δει την συνέχεια της πρώτης ταινίας. Ήταν αποφασισμένος να ικανοποιήσει το κοινό του μα και συνάμα να το πιάσει απροετοίμαστο.

Το έργο βαδίζει σχεδόν άψογα μεταξύ τρόμου και χολιγουντιανής δράσης στα πρότυπα ενός έργου του Walter Hill. Ως ταινία δράσης χαρακτηρίζεται από σεκάνς μάχης που εντυπωσιάζουν με την αψεγάδιαστη χορογραφία, την δυναμικά κινητική κινηματογράφηση και ευρηματικότητα που εκπέμπει οποιοδήποτε καρέ όπου οι χαρακτήρες μονομαχούν μεταξύ τους. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι αυτό που παρουσιάζει εδώ όσον αφορά τον τομέα της δράσης ο Del Toro, θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για πολλές ταινίες μετέπειτα. Ως ταινία τρόμου είναι εκπληκτικά αποτελεσματική με ανατριχιαστικά πρακτικά εφέ και σκηνές που κατορθώνουν να τρομάξουν έως το μεδούλι τον θεατή.

Όμως το σημαντικότερο είναι το πώς λειτούργει ως ταινία με πρωταγωνιστή έναν σουπερ ήρωα. Γιατί εάν την τοποθετήσουμε στο πλαίσιο των μοντέρνων comic book blockbuster, τότε από κάθε άποψη έχουμε ένα καλλιτέχνημα που ξεπερνά τις προσδοκίες. Παρά τα ψεγάδια της, τόσο όσον αφορά την φιλόδοξη μα ατελή αφήγηση και τη ελάχιστη ανάπτυξη χαρακτήρων, το γεγονός ότι δίχως απολογίες αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση λειτούργει υπέρ της. Δεν είχαμε δει κάτι παρόμοιο στο είδος μέχρι εκείνη την χρονική στιγμή την κινηματογραφική ιστορία και ούτε επρόκειτο να δούμε. Ο Del Toro χρησιμοποιεί ως μέσο το franchise αλλά και τον χαρακτήρα που αγαπήθηκε ως λίγοι από τους θεατές, για να πράξει κάτι το ολότελα δικό του. Με τον ίδιο τρόπο που το Hellboy δεν είναι μια διασκευή των κόμικς του Mike Mignola αλλά κωμωδίες τρόμου με προεκτάσεις επικής τραγωδίας, το Blade 2 είναι το ασυμβίβαστα πρωτότυπο όραμα ενός auteur.

Και είναι γλυκόπικρο να βλέπουμε την ταινία αυτή εν έτη 2022, γνωρίζοντας ότι πολλές ταινίες στο genre έχουν απολέσει τα όσα καθιστούν αυτή τόσο καλή για χάρη μιας επιτυχημένης μα και βιομηχανοποιημένης φόρμουλας. Είναι ξεκάθαρο ότι φωνές όπως του Guillermo Del Toro είναι αυτό που χρειάζεται ο blockbuster κινηματογράφος. Το Logan του James Mangold, η τριλογία του Σκοτεινού Ύποπτη του Christopher Nolan, το πρόσφατο The Batman, οφείλουν σε έναν μεγάλο βαθμό την επιτυχία τους στην τόλμη που επέδειξε ο ισπανόφωνος καλλιτέχνης με την μεσαία ταινία αυτής της άνισης τριλογίας. Γιατί το Blade 2 είναι στο σύνολο του, από την αρχή έως το τέλος, τέχνη. Και το κοινό πάντα θα θέλει την τέχνη.

Rating:

Xώρα: Η.Π.Α., Τσεχία

Σκηνοθεσία: Guillermo Del Toro

Πρωταγωνιστούν: Wesley Snipes, Norman Reedus, Ron Perlman

Διάρκεια: 117'

Τελευταία