HammerFall - Hammer of Dawn

Οι HammerFall ποτέ δεν προσπάθησαν να σφάξουν το δράκοντα της επανάληψης. Όλα αυτά τα χρόνια της ύπαρξής τους έπραξαν το ανάποδο, θρέφοντάς τον με ένα μεγάλο αριθμό δίσκων που έχουν κοινές συνισταμένες. Μετά τους λίγο πιο heavy και όχι τόσο euro power καρπούς της τελευταίας δεκαετίας, ούτε ο πιο απαισιόδοξος οπαδός δε θα περίμενε να αλλάξουν προσωπείο. Αν οι προηγούμενες κυκλοφορίες κόντευε να αγγίξει τα πρώτα ένδοξα βήματά τους, τότε η φετινή είναι η αυθεντική επιστροφή στη πρωτεύουσα φόρμα. Με το «Hammer of Dawn» του 2022 οι HammerFall φορούν το γνώριμο full face κράνος στη μασκότ τους και με τη σφύρα ανά χείρας ορμούν στη μάχη εναντίον του ηχοσύστηματός μας.

Με το που πάτησα «play» έκανα μια αναδρομή με τελικό στοπ στα χρόνια του Λυκείου και το πρώτο και… τελευταίο άλμπουμ τους που λάτρεψα, το ολοκαίνουργιο τότε «Glory to the Brave». Ακριβώς εικοσιπέντε ολόκληρα χρονάκια από τότε. Ο βασικός παράγοντας που σε ρίχνει σε ωκεανούς νοσταλγίας εκτός του structure των συνθέσεων είναι ο Joacim Cans. Σου ρίχνει μια καλή κλωτσιά στο παρελθόν. Συνεχίζει να ακούγεται ίδιος και απαράλλαχτος, στοιχείο του πόσο σωστά συντηρεί τη φωνή του ο 52χρονος Σουηδός. Συνεχίζει να ακούγεται ίδιος με τα καλά και τα άσχημά του. Απογοητεύοντας πολλούς εκεί έξω θα πω πως στο αυτί μου περισσότερα είναι τα άσχημα πλέον. Παραδέχομαι πως ποτέ δε μου άρεσε αυτή το γατίσιο λαρύγγι του και μετά από τόσα χρόνια ενοχλούμαι ακόμα περισσότερο όταν τον ακούω να ερμηνεύει όσο πιο safe γίνεται. Για τα δεδομένα μου ο Cans με κάνει να βαριέμαι. Έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως θα ήταν το «Hammer of Dawn» με διαφορετική φωνή.

Διότι στο 12ο δίσκο τους οι HammerFall – ένας Θεός ξέρει πως - κατάφεραν να παραδώσουν ένα ικανοποιητικό αριθμό τραγουδιών. Δε βαράνε άσφαιρα με αποτέλεσμα ο μισός και βάλε δίσκος να είναι από συμπαθητικός ως επαρκής για το μέσο μεταλλά που αρέσκεται να βαδίζει στα πιο power metal πεδία. Όπως προείπα ο τρόπος της οικοδόμησης των τραγουδιών σκοπεύει να σε «φυλακίσει» σε ένα μπουκαλάκι και να σε πετάξει στον ωκεανό της νοσταλγίας. Το «Brotherhood» εισβάλει και από την πρώτη νότα του καταλαβαίνεις το παραπάνω συμπέρασμα. Πρόκειται ως επί το πλείστων για ένα appreciation τραγούδι προς τους οπαδούς που στάθηκαν πλάι στη μπάντα μέσα από τη φωτιά και τον πάγο και κάτω από συννεφιασμένους ουρανούς, εκφράζοντας και την αδερφική σχέση κυρίως των δυο ιδρυτικών μελών (Cans, Dronjak).

Κόκκινο χτύπησε η περιέργειά μου στο «Venerate Me» που όπως λέει χαρακτηριστικά ο Oscar Dronjak ένα από τα καλύτερά τους κομμάτια, γραμμένο σε μια από τις σκοτεινότερες εποχές, την εποχή της καραντίνας. Ένα τραγούδι που σε ιντριγκάρει όταν στο τέλος έστω και για λίγο πετάγεται να κάνει το ουρανοκατέβατο guest του ο King Diamond. Με ή χωρίς το Δανό θρύλο έχουμε άλλο ένα καλό τραγούδι στη φαρέτρα του «Hammer of Dawn» και το σερί δε σταματάει εδώ. Το ομώνυμο που θεωρώ ως το πιο ραδιοφωνικό τους εδώ πέρα, είναι τόσο cheesy που καταντάει σαν ένοχη απόλαυση. Τα πολυφωνικά vocals με πηγαίνουν χωρίς δισταγμό στα χωράφια των Powerwolf και των Sabaton με τους ρόλους να αναστρέφονται και τους βετεράνους (HammerFall) να ακολουθάνε τα βήματα μουσικών που ίσως να ανδρώθηκαν με άλμπουμ όπως τα «Glory to the Brave» και «Legacy of Kings». Μη πάει ο νους σου στο ότι οι HammerFall πήδηξαν στο τρένο αυτό. Ο γνωστός ήχος των Σουηδών συνεχίζεται πιστά με μεγάλη επιτυχία σε τραγούδια που αν είσαι fan θα σε κάνουν να χαμογελάσεις ανακουφισμένος όπως τα «No Son of Odin», «Reveries», «Too Old to Die Young».

Αδύνατον να λείψει η καθιερωμένη μπαλάντα (Not Today) μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι νερόβραστη και άρρυθμη. Έχει ρυθμό και στέκεται άξια δίπλα στους power-ιζοντες συναδέλφους της. Όλα τα προαναφερθέντα τραγούδια στοιβάζονται στην αρχή και πιάνουν λίγο παραπάνω από το μισό δίσκο. Not bad, not bad at all για τους fans του ήχου και των HammerFall. Τα δυο τρία τελευταία fillers τη τάξει, τα ακούς από κεκτημένη ταχύτητα.

Θεωρώ τους HammerFall σαν μπάντα των κλισέ. Οι δεκαετίες πέρασαν με ελάχιστες διαφοροποιήσεις και μικροδιαφορές σε όλους τους τομείς ακόμα και σε αυτόν της παραγωγής. Είναι από τα σχήματα που δεν έχουν αλλάξει ήχο και για τα πρακτικά αυτά τα σχήματα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όπως γίνεται με όλα τα κλισέ ή θα τους αγαπήσεις ή θα τους «μισήσεις». Στο χέρι και στην όρεξή σου είναι να τρως το ίδιο φαγητό κάθε μέρα, ειδικά αν αυτό είναι τα μακαρόνια με κιμά. Υπάρχει άνθρωπος εκεί έξω που δεν αγαπάει τα μακαρόνια με κιμά;;; Η παρακάτω βαθμολογία είναι για τους fans. Για τους υπόλοιπους, το album βαθμολογείται με 6/10.

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: Napalm Records
Genre: Heavy Metal
Παραγωγός: Pontus Norgren, Oscar Dronjak, Fredrik Nordstrom
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 25/02/2022
Band Links: HammerFall | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία