Αρχική DEPARTISTSΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣΑνεπίδεκτος Σωτηρίας Part I: Nintendocore, Porngrind, Lowercase

Ανεπίδεκτος Σωτηρίας Part I: Nintendocore, Porngrind, Lowercase

21/04/2022

Επιμέλεια: Χρήστος Κραγιάννης και Ειρήνη Τάτση

Χρήστος: Σαν γνήσιος millennial αδυνατώ να δεχτώ και να καταλάβω πως στο γεροδιάoλο φτάσαμε να υπάρχουν 28.752.975.387 νέα είδη και υποείδη μουσικής. Το πόσο με κουράζουν οι ταμπέλες πραγματικά δεν περιγράφεται, πόσο μάλλον όταν τις συναντάς παντού. Από μόνος μου, λοιπόν, κατέληξα πως γύρω στα 28.752.975.310 από αυτά τα έχουν ονομάσει έτσι κάποιοι καλλιτέχνες από την στομάχα τους και πως δεν αξίζει καθόλου τον χρόνο μου να μάθω τίποτα γι’ αυτά. Σιγά, σάμπως είμαι και κάνας αρχισυντάκτης σε κάποιο site; Δέκα χρώματα ξέρω και αυτά εμπιστεύομαι. Δηλαδή εσείς λέτε "Έβαψα το σαλόνι άγουρο φυστικί" ή "Έβαψα το σαλόνι πράσινο ανοιχτό;" Δεν λέτε κανένα από τα δυο γιατί όποιος βάφει το σαλόνι του πράσινο είναι για δέσιμο. Να είστε σίγουροι πως η Ειρήνη θα διαφωνήσει και σε αυτό και θα μου στείλει δέκα πρόχειρες φωτογραφίες από φυστικί σαλόνια μόνο και μόνο για να αποδείξει το δίκιο της, με αύτην θα έχω να κάνω σε αυτό το άρθρο παιδιά, wish me luck!

Ειρήνη: Ένα από τα μεγαλύτερα πάθη της ζωής μου είναι να ανακαλύπτω συνεχώς νέα μουσική. Έχω πρόβλημα με τη γνώση ρε παιδί μου, θέλω κι άλλη. Αυτό το πρόβλημα με έχει οδηγήσει σε πολύ περίεργα μονοπάτια, ηχητικά και ιντερνετικά. Αν και δεν είμαι μεγάλος οπαδός της ταμπέλας, η αλήθεια είναι ότι τις θεωρώ αρκετά χρήσιμες για να υπάρξει κάποια συνεννόηση όταν κάνεις προτάσεις μουσικές. Ο Χρήστος είναι ένας άνθρωπος που αν και γκρινιάζει ότι δεν υπάρχει λόγος να μάθει άχρηστη πληροφορία, είναι πάρα πολύ περίεργος να μάθει και να ακούσει νέα μουσική και να καταλάβει “τι της έχεις βρει”. Αποφάσισα να του βρω τα χειρότερα κι εκείνος ως ανεπίκδεκτος μαθήσεως αντιδραστικός μαθητής, έχει φυσικά κάτι να σχολιάσει.

Nintendocore

Ονειρεύτηκες ποτέ όντας έφηβος γλυκός νερντουλας στα νάηντιζ, να συνδυάσεις την αγαπημένη σου μέταλ μουσική με τα retro παιχνίδια που έπαιζες μικρός; Pixels και midi μουσική, βασικός χαρακτήρας αυτής της όμορφης παιδικής ανάμνησης. Σίγουρα δεν είσαι ο πρώτος, μιας που το Nintendocore είναι εδώ για σένα. Ριφακια βγαλμένα από τα βάθη του metalcore συνδυάζονται με αγαπημένες μιντι μελωδικές γραμμες και αναφορές σε ήρωες της παιδικής μας ηλικίας, με πρωτοστάτες τους Horse THA band που έκαναν αυτό το περίεργο μείγμα, the next big internet thing.

 

Εντάξει ρε Ειρήνη μου... Εντάξει... Μας έπεισες... Νομίσματα Μάριο και ξύλο. Λατρεμένο είδος από ό,τι μας λένε και οι χιλιαδ... Τέσσερις υποστηρικτές του (ο Πέμπτος αποφάσισε πως το playstasioncore του ταιριάζει καλύτερα). Ο συνδυασμός metalcore ξύλου με "it's a me Mario" είναι λογικό να φαντάζει χιουμοριστικός αν έχεις σνιφάρει βενζίνα ή κηροζίνη, σε περίπτωση που ψάχνετε πιο οικονομικές λύσεις. Η Ειρήνη μόλις μου έβαλε άσμα που είναι βασισμένο στο μαγικό πράσινο μανιταράκι που έπαιρνες και ήσουν γρήγορος, δυνατός και ανίκητος... Και εγώ πρέπει να πιστέψω πως για να δημιουργήσεις το next big internet thing χρειάζεσαι: Ένα μισοσπασμένο super Nintendo, μια ψεύτικη metalcore παραγωγή και ενοχλητικά midi. "ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ" είπα και κάθισα να ενοχλήσω το τραπέζι με την νεολαία.

Η συνταγή ωστόσο για το next big internet thing είναι ακριβώς αυτή πανωλεθρία συνονθύλευμα πραγμάτων, που ο Χρήστος βρισκει ενοχλητική. Βέβαια, έχει τα δίκια του, καθώς σαν σωστό next big internet thing, το Nintendocore είναι πολύ συγκεκριμένο και σχετικά νεκρό είδος (σαν τα λατινικά ένα πράγμα) που πιο εύκολα το ακούς ειρωνικά παρά σοβαρά. Προς τιμήν του όμως, ούτε το ίδιο παίρνει σοβαρά τον εαυτό του.

Η Ειρήνη με αναγκάζει να γράψω και άλλη παράγραφο στο Nintendocore και ήδη πιστεύω πως έχουμε χαλάσει περισσότερο χρόνο από αυτόν που αφιερώνει ο μέσος δημιουργός nintendocore για να δημιουργήσει ένα άλμπουμ. Πάμε στο επόμενο Ειρήνη μου, το παρα πήραμε στα σοβαρά το Donkey Kong Metal.

Porngrind/ pornogrind

Nόμιζες ότι έφτασες τον τελευταίο τροχό της αμάξης του μέταλ ή βρήκες τη death metal λύτρωση που αναζητούσε ψάχνοντας κάτι όλο και πιο ακραίο, φτάνοντας στη σκοτεινή γωνιά του internet που ακούει στο όνομα goregrind κι έχεις γελάσει με την καρδιά σου στα video που ο putrid pile ντουμπλάρει τον εαυτό του να παίζει όλα τα όργανα μόνος του; Υπάρχει ωστόσο ένας τρόπος να γίνεις ακόμη μεγαλύτερος edgelord φτάνοντας και τους στίχους σε άλλο επίπεδο, μιας που το goregrind γενικά καταπιάνεται με σοβαρά θέματα συνήθως. Καλώς ήρθες στον άσχημο κόσμο του pornogrind, όπου δεν έχουμε μπισκότα αλλά σίγουρα έχουμε κάποια πράγματα που τους ψιλομοιαζουν. Scat humor, εκκεντρικές και pervert στιχουργικές αναφορές σε σημείο που αναρωτιέσαι Χριστέ μου (όχι Καραγιάννη), είναι καλά οι άνθρωποι που τα γράφουν αυτά; Αηδιαστικά επίτηδες ονόματα όπως όσα θα δείτε εντός του κειμένου, χάρισαν μεγάλες στιγμές είτε αγάπης είτε γέλιου στους απανταχού μεταλλαδες εκεί κάπου γύρω στο 2010 που το είδος είχε την τιμητική του στα ίντερνετ.

Όταν πρωτοήρθα στο depart.gr η Ειρήνη με ρώτησε τα ακούσματα μου ώστε να ξέρει τι μπορεί να μου αναθέσει. Η απάντηση μου ήταν ακριβώς αυτή: "Ό,τι μου αρέσει στο αυτί μου Ειρήνη μου. Μύλος, καλός μύλος, ό,τι θες γράφω..." και η Ειρήνη γέλασε δυνατά. Σήμερα λοιπόν είναι άλλη μια μέρα που προσπαθεί να δοκιμάσει τα αυτιά μου και την αίσθηση του χιούμορ μου, δεν εξηγείται αλλιώς. Porngrind... Αστείοι στίχοι, αστεία ονόματα, όλα με σεξουαλικό περιεχόμενο και οκ μέχρι εδώ. Έχω ακούσει brutal φωνητικά, έχω ακούσει screams, έχω ακούσει Πετρέλη live (δεν θέλετε να το ζήσετε αυτό) αλλά Βόθραλ φωνητικά πρώτη φορά ακούω και it's ok αν θες να κάνεις κάτι τόσο ακραίο και σκοτεινό, εδώ όμως ρε φιλαράκι κάνεις χιούμορ που έχει ως βάση τον στίχο και μου βγάζεις πορδές από το στόμα τις οποίες σχεδόν μυρίζω. Κούλαρε το λίγο, να καταλάβουμε το αστείο και εμείς που δεν είμαστε Ουρουκ Χάι. Δεν γίνονται κάποια πράγματα, δεν θα με τρελάνετε εδώ μέσα. Ρε συ Ειρήνη μου... Που είναι η αγάπη που είχαμε; Γιατί γύρισε από melodic post death σε Porngrind; Είδες όμως που μαθαίνω αμέσως; Σφουγγάρι είμαι ο άτιμος!

Κι ενώ ο Χρήστος νόμιζε πως τα δε όλα (όμως ξεκόλλα), και ότι έχει ακούσει τα πιο ακραία φωνητικά που είναι δυνατόν να ακούσει, του τη φυλάω στη γωνία. Μικρότερο ακόμη υποείδος του grindcore που βασικά μόνη μου το λέω είδος αφού αποτελείται από δύο μπάντες, είναι αυτό που ονομάζω animal grindcore. Από τη μια, έχουμε τους Caninus, τη μπάντα με τα αξιαγάπητα bulldogs Budgie και Basil στα φωνητικά, κάνουν αυτό που καταλάβατε. Γράφουν μουσική γύρω από τα κυριολεκτικά, γρυλισματα τους.

Με πολλή αγάπη προς τα ζώα τους η μπάντα τερμάτισε την ύπαρξη της το 2011 που η Basil έφυγε εξαιτίας ενός όγκου. Επιπλέον, δεν έδωσαν ποτέ κάποια ζωντανή εμφάνιση για να μην τα ταλαιπωρήσουν. Με παρόμοια έμπνευση ήρθαν στο προσκήνιο και οι Hatebeak, που φυσικά έχουν συνεργαστεί με τους Caninus, και στα φωνητικά τους βρισκεται ο γλυκύτατος Waldo The Gray Parrot. Το 2015 κυκλοφορούν την full length δουλειά τους με τον ingenious τίτλο Number of the beak

Το ευχάριστο σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ο Waldo, παρότι (αυτό δεν είναι ένα λογοπαίγνιο με τη λέξη parrot) γεννημένος το 91, ως παπαγάλος ζει και βασιλεύει σήμερα και κλείνει τα 31 του χρόνια.

Ακόμη και ο πιο φανατικός αναγνώστης της Ειρήνης κατάλαβε πως η κοπέλα μου κάνει πλάκα. Δεν χρειάζεται ούτε να εφεύρεις καινούργια είδη, ούτε να ψάξεις τις μόνες δύο μπάντες του πλανήτη γη που παίζουν Animal Grindcore Ειρήνη μου. Αν αναλογιστεί κανείς πως υπάρχουν πάνω από ένα τρις άστρα σαν το ήλιο μας τότε σίγουρα κάπου θα υπάρχει ζωή, οι πιθανότητες να την συναντήσουμε είναι ελάχιστες και στην τελική δεν θέλω να κάνω αυτό το άρθρο Αστρόνιο fan club. Το point μου είναι πως αποκλείεται να υπάρχει μορφή ζωής εκεί έξω που να σκέφτηκε να βάλει παπαγάλο να τραγουδήσει Core, κυρίως γιατί δεν ξέρουμε αν οι εξωγήινοι έχουν παπαγάλους. Anyway, η ιστορία με το σκυλάκι με συγκίνησε και γενικά με τα ζωντανά έχω ένα άλφα πάθος (για αυτό και εκτιμώ πολύ τον Ξιφαρά) εν πάση περιπτώσει είναι ένα τσικ λιγότερο ενοχλητικό από το προηγούμενο μόνο και μόνο γιατί δεν παίζουν με την νοημοσύνη και τα αυτιά μου, εκτός αν σε ένα παράλληλο σύμπαν στο Dogpart.gr ο Pitbull Καραγιάννης και η Ειρήνη Λάσση διαφωνούν για το αν είναι ευήχα τα γαυγίσματα της Basil στο ρεφρέν. Χτύπα και άλλο Ειρήνη μου, θα το αντέξω, δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλέψω... Animal Grindcore sounds better than Petrelis after all.

Ο Χρήστος γελάει, ωστόσο το τελευταίο κομμάτι με τα ζωάκια μας βασίζεται στη ζωομουσικολογία, υποκλάδο της εθνομουσικολογίας που μελετά τους ήχους των ζώων και πως αυτοί μπορούν να μετατραπούν σε μουσική, ήχο δηλαδή προς τέρψη και όχι με σκοπό τη δήλωση ενός ενστίκτου. Όλα αυτά τα λέω φορώντας γυαλιά και νιώθωντας και πολύ καθηγήτρια.

Όλα αυτά τα λέει φορωντας γυαλιά και νιώθοντας πολύ καθηγήτρια στην νέα Grindcore μπαλάντα που θα γράψω με τίτλο "Guess who's teaching now!". Το οποίο θα έχει τρομερούς στίχους που θα λένε τα μύρια όσα για την Ειρήνη αλλά δεν θα μπορείτε να καταλάβετε γιατί απλά θα κλάνω με το στόμα.

Lowercase

Ο μινιμαλισμός στη μουσική είναι μια προσέγγιση που έχουν πλησιάσει και αγγίξει σχεδόν πολλοί καλλιτέχνες. Απαύγασμα και άκρο αυτής τη προσέγγισης θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι η μουσική που στοιχειοθετείται ως lowercase. Το lowercase βασίζεται σε μια απλή λογική. Ηχογράφηση και αναπαραγωγη των πιο απλών φυσικών ήχων για να δημιουργηθεί... Κάτι. Η μουσική σπάνια είναι tabula Rasa, ωστόσο ο Steve Roden διαφωνεί. Παίρνει λοιπόν ένα ολόλευκο χαρτί και το κάνει μουσική. Δεν εννοώ ότι έγραψε πάνω του. Εννοώ ότι ηχογράφησε όλους τους πιθανούς ήχους που μπορεί να βγάλει ένα χαρτί, τους άλλαξε ταχύτητα, τους λουπαρε και έφτιαξε το μνημειώδες Forms of paper. Η λογική του lowercase βασίζεται έντονα στο μουσικολογική όρο musique concrete, τη χρήση δηλαδή ηχογραφημένων ήχων από καθημερινά αντικείμενα ως πρωτότυπο υλικό, είτε από την αρχική τους ηχογράφηση είτε "πειραγμενα". Στο lowercase χρησιμοποιούνται, όσο το δυνατόν λιγότερη ή από όσο δυνατόν πιο συγκεκριμένη πηγή.

Τους δημιουργούς αυτής της μουσικής τους καταλαβαίνω απόλυτα. Όλα και όλα, όταν ξεμένεις από φούντα επειδή ο dealer σου εξαφανίζεται, όταν χαλάει το Nintendo σου (σας στηρίζω μπας και δώσετε κάνα φράγκο ρε ασεβάστοι, αλλά που), αν είσαι μόνος στην ζωή, αν έχεις τόσα λεφτά που δεν έχεις τι να κάνεις αυτά παθαίνεις. Γενικά πολύς χρόνος plus νηφαλιότητα μπορούν να σε οδηγήσουν πολλές φορές σε τέτοιες καταστάσεις. Πως είναι όταν μετράς πόσα σκαλιά θα προλάβεις να ανέβεις μέχρι να κλείσει η εξώπορτα της πολυκατοικίας; Όταν περπατάς και βάζεις στόχο να μην πατάς τις γραμμές στο πεζοδρόμιο; Γενικά το χάσιμο χρόνου είναι τέχνη και τα παιδιά το έχουν πάει σε άλλο level. Τα 3.1k likes που έχει το βίντεο δηλώνουν ξεκάθαρα πως ο συγκεκριμένος dealer έχει τεράστια γεωγραφική περιοχή, η οποία πλέον πάσχει. Είδατε πόσες ευκαιρίες εργασίας υπάρχουν; Εντωμεταξύ το βίντεο είναι Remastered... Δλδ ο τύπος το ξανάκουσε και δεν είπε "Φίλε πρέπει να κάνω κάτι με την ζωή μου έχω φτάσει σε αδιέξοδο." αλλά "Πωπω, δεν είναι ήχος αυτός, πρέπει να πειράξω το mastering..." Την Ειρήνη την αγαπάω πάρα πολύ, αλλά αυτή η στήλη δύσκολα θα έχει περισσότερα parts, κυρίως γιατί δεν θα έχω πλέον αφτιά, όποτε απλά θα γράφω από ένστικτο, βγάζοντας κάτι λίγο καλύτερο από Lowercase.

Βλακείες λέει. Ετοιμάζουμε ήδη το δεύτερο.

Τελευταία