Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑThe Hunger Games: Η αρχή του τέλους των young adult sci-fis

The Hunger Games: Η αρχή του τέλους των young adult sci-fis

Στην ακμή της πύρινης τρέλας που έμεινε γνωστή ως η περίοδος που οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής ήθελαν να δημιουργήσουν το επόμενο μεγάλο Young Adult franchise (περιεχόμενο απευθυνόμενο σε νέους) είδαμε πολλές πατάτες. Μέχρι εκείνη την στιγμή κανείς δεν μπορούσε να καταφέρει τα όσα κατόρθωσε το Harry Potter και το Twilight. Ό,τι ήρθε μετά δεν ήταν το ίδιο. Πολύ περισσότερο σε κάθε περίπτωση ότι λάβαμε ως κοινό ήταν φθηνές απομιμήσεις παρά κάτι το φρέσκο. Η ταφόπλακα στην έμμονη αυτή των στούντιο να πλασάρουν τέτοιου είδους ταινίες ενδέχεται να τοποθετήθηκε στο σκληρό έδαφος που αποτελεί η κινηματογραφική βιομηχανία με το πρόσφατο Chaos Walking, του οποίου η αποτυχία τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες είχε αντίκτυπο στην εισπρακτική της και καλλιτεχνική επιτυχία.

Σε αυτό το παρανοϊκό χρονικό της κινηματογραφικής ιστορίας μόνο μια ταινία κατόρθωσε να σπάσει τους στενούς φραγμούς του είδους και να κατακτήσει προσοχή αντάξια εκείνης των προαναφερθεισών ταινιών, ως εκ τούτου μένοντας χαραγμένη στον συλλογικό νου της ποπ κουλτούρας. Η συγκεκριμένη ταινία έκανε κάτι πολύ απλό. Τόλμησε. Τόλμησε να πραγματευτεί κάτι παραπάνω από όσα επιτάσσει το είδος των YA adaptations.

To The Hunger Games του Gary Ross βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Suzanne Collins σημειώνει όλα τα αναγκαία για να θεωρηθεί μια ταινία απευθυνόμενη σε εφήβους. Ελκυστικοί και νέοι πρωταγωνιστές, ρομάντζο και ανεξήγητα καλό καστ ηθοποιών. Όμως η μαζική αποδοχή από το ευρύ κοινό κυρίως δε η αγάπη που δέχτηκε από θεατές που δεν ανήκαν στο περιορισμένο target group.

Αφενός η πρώτη ύλη που οι συντελεστές είχαν στα χέρια τους δεν ήταν κάτι το πτωχό. Ένα μέρος μια διασκευή της ιδέας του κλασσικού Battle Royale, ένα μέρος μια διόλου διακριτική αλλά αποτελεσματική κριτική κοινωνικών και πολιτικών θεσμών και πάνω από όλα μια ζοφερή μα και γοητευτική απεικόνιση του μέλλοντος, τα βιβλία της Suzanne Collins, με πρώτο και μάλλον καλύτερο το ομώνυμο ντεμπούτο του κόσμου που έπλασε η συγγραφέας, αποτελούν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κεφάλαιο της λεγόμενης λογοτεχνίας για νέους, ακριβώς γιατί απευθύνονταν στον οποιονδήποτε. Το κεντρικό concept αλλά και ο κόσμος που βλέπουμε είναι κάτι το μεστό και ζωντανό.

Ο Gary Ross ένας ταλαντούχος μα και εξαιρετικά ασυνεπής ως προς τα δείγματα γραφής του δημιουργός, στηρίχτηκε σε ακριβώς αυτό. Το έργο του είναι στο πρώτο μέρος μια indie ταινία. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίει τον ήχο και την σιωπή για να αναδείξει τα συναισθήματα των χαρακτήρων. Η ατμόσφαιρα τοποθετεί τον θεατή κατευθείαν στο μάτι αυτού του κυκλώνα απελπισίας και απόγνωσης. Όταν εν τέλει μας τοποθετεί στην τρέλα που συνοδεύει το φανταστικό στοιχείο έχουμε την αίσθηση ότι βιώνουμε μαζί με τον θεατή τον φόβο, την αγωνιά αλλά και τον πόθο της επιβίωσης. Ταυτόχρονα όμως, χάρη στους μελετημένους και καλογραμμένους χαρακτήρες βλέπουμε να αναδεικνύονται οι περίπλοκοι μηχανισμοί αυτής της μελλοντικής κοινωνίας. Η σκηνές όπου βλέπουμε το πώς αυτό το σατανικό καθεστώς εξασφαλίζει την ισχύ και επικυριαρχία του έχουν ισοδύναμο ενδιαφέρον με τις σκηνές μάχης. Όσον αφορά τις τελευταίες παρά τα περιθώρια που τοποθετεί το PG-13, είναι απροσδόκητα ωμές και βίαιες. Ο Ross κινηματογραφεί τις σκηνές βίας χρησιμοποιώντας όχι μόνο την κάμερα αλλά περισσότερο τον ήχο και το μοντάζ. Αποκορύφωμα μάλλον η σεκάνς της έναρξης των αγώνων. Η αδυσώπητη σκληρότητα που παρακολουθούμε κατορθώνει να ωθήσει σε αηδία ακόμη και τον πιο σκληροτράχηλο στο κοινό.

Όμως πρέπει να ειπωθεί ότι όλα αυτά θα ήταν αδύνατα δίχως το αριστουργηματικό καστ. Και το κατ αυτό δεν θα ήταν επαρκές δίχως την Jennifer Lawrence. Η Lawrence αποπνέει μια πρωτοφανή στιβαρότητα και πλάθει έναν χαρακτήρα απείρως πιο κουλ από τον Harry Potter και τη Bella Swan. Η Katniss Everdeen δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους Ripley, Sarah Connor και άλλους πολλούς γυναικείους χαρακτήρες που έμειναν στην ιστορία. Η χαρισματική μα και ταυτόχρονα λακωνική ερμηνεία της νεαρής ηθοποιού είναι μια υπενθύμιση γιατί θεωρείται ως μια από τους σπουδαιότερους ερμηνευτές που δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή στον Δυτικό κινηματογράφο.

Το Hunger Games είναι ένα blockbuster το οποίο θριαμβεύει χάρη στην απλότητα του. Είναι μια ταινία που σε κάθε πτυχή λειτουργεί σχεδόν αψεγάδιαστα. Δραπετεύει από τη παγίδα των YA ταινιών και προσφέρει θέαμα και συναίσθημα. Είναι δίχως αμφιβολία μια αλήθεια, η άποψη ότι αποτελεί ένα έργο που χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων την ποπ κουλτούρα μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων. Ένα modern classic. ‘nuff said.

Xώρα: Η.Π.Α.

Έτος: 2012

Σκηνοθεσία: Gary Ross

Πρωταγωνιστούν: Jennifer Lawrence, Woody Harrelson, Liam Hemsworth

Διάρκεια: 142'

Τελευταία