Windfall (2022): Review

Το είδος των ταινιών που διαδραματίζονται εντός ενός συγκεκριμένου φανταστικού χώρου και ακροβατεί μεταξύ της κωμωδίας και του δράματος χαρακτήρων είναι γνωστό. Δεν είχε κάποιον συγκεκριμένο όρο ως προς την περιγραφή αλλά αποτελεί κάτι το χαρακτηριστικό στην εβδόμη τέχνη. Πολλές φορές μάλιστα έχουμε δει εντός αυτού του άτυπου κινηματογραφικού είδους να διοχετεύονται δόσεις τρόμου και θρίλερ. Αλλοτε επιτυχημένα άλλοτε όχι και τόσο. Το Windfall του Charlie McDowell είναι η τρίτη κατά σειρά ταινία του δημιουργού που λειτουργεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο μετά το πολύ καλό The One I Love και το άνισο μα γοητευτικό The Discovery.

Η τρίτη ωστόσο αποδεικνύεται και φαρμακερή. Παρά το ενδιαφέρον κεντρικό concept, το υπέροχο καστ και την καταπληκτική κινηματογράφηση, η τελευταία ταινία του δημιουργού αποτυγχάνει να αιχμαλωτίσει το ενδιαφέρον του θεατή. Πολύ περισσότερο αμελεί να δώσει κάτι το αξιοπρόσεκτο στον θεατή και λειτουργεί μόνο ως κενός ήχος στο υπόβαθρο όσο εσύ κάνεις κάποια αγγαρεία ή παρακολουθείς βίγκαν συνταγές στο Instagram.

Το σενάριο προσπαθεί να μιμηθεί τον δραματικό πλούτο των διαλόγων που συνήθως συλλαμβάνει ο νους των Coen, Tarantino και Sorkin δίχως ωστόσο το ταλέντο και την ικανότητα αυτών. Δεν υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα έξυπνα τοποθετημένο στις στιχομυθίες των χαρακτήρων. Αποτελούν καλογραμμένες αλλά τεμπέλικες και αδιάφορες φλυαρίες που καλύπτουν τον χώρο μεταξύ των ανατροπών της πλοκής δίχως ωστόσο να εμπλουτίζουν την ροη όσο το να της στερούν την δυναμική. Δεν υπάρχει κάτι το διακριτικό ή έξυπνο στον τρόπο που σκηνοθετεί ο καλλιτέχνης. Τα πλανά έχουν περισσή καλαισθησία και υπάρχει μια κάποια ατμόσφαιρα όμως οι άψυχοι χαρακτήρες και εντελώς στερεοτυπικός τρόπος που έχουν σκιαγραφηθεί από το αδύναμο σενάριο δεν βοηθούν την σε αρκετές σεκάνς άνευρη καθοδήγηση του McDowell. Αγνοείται η αίσθηση του σασπένς ή της έντασης. Ακόμη και το χιούμορ είναι βεβιασμένο και άχαρο.

Η μόνη θετική χροιά στην ταινία είναι οι χαρισματικές και ευχάριστες ερμηνείες των ηθοποιών. Αλλά με τέτοιο καστ ερμηνευτών θα ήταν κάτι το αδύνατο να μην υπάρχει έστω και μια καλή υποκριτική δουλειά. Οι τρεις ηθοποιοί που συναποτελούν τη μικρή ομάδα συντελεστών μπροστά από την κάμερα παλεύουν με νύχια και με δόντια να προσδώσουν ενέργεια σε κάθε πλάνο. Μια προσπάθεια αξιότιμη αλλά μάλλον μάταιη.

Το Windfall δεν είναι μια κακή ταινία. Είναι μια βαρετή και κοινότυπη εμπειρία. Ένα δημιούργημα που θα ξεχαστεί σχεδόν αστραπιαία. Η κατάληξη της στο streaming είναι πράγματι μια πράξη ελέους.

Rating:


Xώρα: Η.Π.Α.

Έτος: 2022

Σκηνοθεσία: Charlie McDowell

Πρωταγωνιστούν: Jason Segel, Lilly Collins, Jesse Plemons

Διάρκεια: 92'

Τελευταία