Cypress Hill - Back in Black

Πάνε 4 χρόνια από τότε που οι Cypress Hill, το hip-hop group απο το South Gate της νότιας Καλιφόρνια, εμφανίστηκε τελευταία φορά στη δισκογραφία, αρκετό καιρό μετά το κάπως μέτριο Rise Up (2010). Τότε, οι Sen Dog και B-Real, κατάφεραν να επανενωθούν με τον πολυμήχανο και πάντα απασχολημένο Dj Muggs. Με την συνδρομή του Eric “Bobo” Correa στα τύμπανα, κατέληξαν να μας χαρίσουν την καλύτερη δουλειά τους μετά το “Temples of Boom” (1995). Το “Elephants on Acid”, ένα ιδιαίτερα εμπνευσμένο δημιούργημα φτιαγμένο απο ψυχεδελικά beats και τριπαρισμένες ρίμες, σήμανε την επιστροφή του σχήματος που ξαναπήρε μια θέση στην καρδιά και στα ηχεία μας. Πλέον έχουμε 2022 και, παρόλο που ο Dj Muggs έχει ήδη αποχωρήσει για να μπλέξει με υποχθόνιους dubstep ήχους (βλ. The Black Goat-Dies Occidendum), οι υπόλοιποι 3 μαζί τον παραγωγό Black Milk απο το Detroit, δεν άφησαν ευτυχώς την κατάσταση να “βαλτώσει” ξανά και πρόσφατα κυκλοφόρησαν το “Back in Black”.

Είναι γεγονός πως ο ήχος των Cypress Hill μες στα χρόνια επηρεάστηκε από διάφορα είδη. Προηγήθηκαν τα funky samples και τα latin στοιχεία των πρώτων album που κατέληξαν στις ισπανόφωνες διασκευές του “Los Grandes Exitos En Espagnol” (1999). Ύστερα ήρθε το hardcore και οι ροκιές του “Skull & Bones” (2000), μέχρι που έφτασαν στον πειραματισμό με πιο low tempo καταστάσεις. Πολλές και χαρακτηριστικές οι αλλαγές, άμεσα συνδεδεμένες με τις συμμετοχές των μελών σε άλλα project, που δείχνουν την πορεία ένος πρωτοπόρου σχήματος με προτίμηση να δημιουργεί “ρεύματα” παρά να τα ακολουθεί. Το “Back in Black” όμως δεν περιέχει πειράματα. Είναι ατόφιο hip hop, γεμάτο παλαιοσχολίτικους boom bap ρυθμούς και gangsta rap στίχους, προσαρμοσμένους κάπως στην εποχή και την ηλικία των μελών της μπάντας. Θα περίμενε κανείς να ακούσει δύο ανώριμους μεσήλικες να χοροπηδάνε εκτοξεύοντας απειλές χωρίς αντίκρυσμα, κάτι που θα ήταν τουλάχιστον γελοίο, αλλά δεν είναι έτσι. Τα 10 κομμάτια του LP περισσότερο περιγράφουν βιωματικές καταστάσεις με υπαρξιακή διάθεση, παρά υποκινούν σε βία.

Raised in a place no one thought was safe

Police made sure that no one could get away

Ένα όμως είναι το ζήτημα που κυριαρχεί στο μυαλό και στις ρίμες των Cypress Hill από το ‘90 μέχρι και σήμερα , παρά τις όποιες αλλαγές: το χόρτο. Μαριχουάνα ή κάνναβη για τους “σπουδαγμένους”. Όσο περισσότερο και καλύτερο γίνεται. Η μπάντα έχει αφιερώσει μπόλικο χρόνο και ενέργεια για να προπαγανδίζει την ελεύθερη καλλιέργεια και την απενοχοποιημένη χρήση του “διαβολοφυτού”. Ίσως νόμιζες πως δεν έχουν πια πολλά να πουν γι’ αυτό, ακόμα περισσότερο όταν διάφορες πολιτείες στις Η.Π.Α προχώρησαν στην νομιμοποίηση του και ίσως ακολουθήσουν άλλες στο προσεχές μέλλον. Θα εκπλαγείς όμως ακούγοντας τι μπορεί να “κατεβάσει” το κεφάλι ενός ραψωδού που είναι χρόνιος κι αμετανόητος χρήστης, με αστείρευτο ταλέντο στα flows.

Have you seen the news? They legalized in California

But the feds still tryna put the pressure on ya

For years I've been devoting

Grew it, bagged it, and sold it

Rolled it, lit it, and smoked it

Το “Takeover” ξεκινάει το LP με ορμή κι ο τίτλος έχει εμφανώς συμβολικό χαρακτήρα. “Cypress block, we plotted the takeover / this is the return of the Hill, the wait's over”. Απλό G-funk beat χώρις πολλούς ήχους γύρω, μόνο ενα synth που θυμίζει Dr. Dre και η χαρακτηριστική φωνή του B-Real. Τα “Break of Dawn” και “The Original” έχουν αρκετές ομοιότητες στην ένταση. Στο πρώτο η διαφορά είναι τα πιατίνια σε κάνουν να κουνηθείς πιο ζωηρά αλλά και ένα πνευστό στο “βάθος”, συστημένο δώρο από το “Black Sunday” (1993). Στο δεύτερο η εισαγωγή γίνεται με ένα sample από την ταινία Goodfellas του Σκορσέζε: “Untouchable. Before you could touch a made guy, you had to have a good reason. You had to have a sitdown and you'd better get an okay or you'd be the one to get whacked”. Ατάκες που είναι ευθεία κριτική στα μαφιοζιλίκια, με φόντο ήχους Ανατολικής Ακτής που θυμίζουν έντονα 2Pac και scratches από το φρέσκο χέρι του Black Milk στο τέλος. “When gangs pop up, it turn into a ghost town/Where some call it Los Scandalous where it goes down

Στο “Back in Black” υπάρχουν και 2 συμμετοχές. Ο Demrick ξεκινάει να ραπάρει στο αρκετά funky και κάπως μονότονο “Certified”. Πλήκτρα αχνοπαίζουν στο “βάθος”, το beat κυριαρχεί και καθοδηγεί με ένα “κοφτό” ταμπούρο να συμπληρώνει το μέτρο. Στο πιο σκοτεινό “Bye Bye” o Dizzy Wright βοηθάει με γρήγορα skills και το ρεφραιν του είναι σύντομο. Χαρακτηριστικός boom bap ρυθμός, ότι χρειάζεται ο B-Real ώστε να μιλήσει για την ζωή στο ghetto: “all I hear is guns shooting, police chase alluding/robbing, stealing, lootin' round the projects I just moved in”. Παρόμοιες οι ιστορίες στο “Come with Me” όμως εδώ η ένταση στο beat είναι χαμηλωμένη και το κομμάτι είναι κάπως… μαστούρικο. Θυμίζει λίγο “I Wanna Get High”, χωρίς φυσικά να τίθεται θέμα σύγκρισης. Όλη η ουσία εδώ είναι το πιασάρικο ρεφραίν τύπου “Lowrider” με μία “πονηρή” μελωδία που είναι τελείως Cypress Hill. Αν το ακούσεις θα το διαπιστώσεις κι εσύ.

Υπάρχει όμως και μία πολύ αδιάφορη στιγμή στο LP και ονομάζεται “Hit 'Em”. Αν περνούσε από το χέρι μου το album θα είχε 9 κομμάτια. Ακούγεται σαν CD που κολλάει κι ένας τύπος από πάνω χώνει ρίμες, που μπορεί και να αξίζουν κάτι αλλά δεν σε νοιάζει. Οι κακές στιγμές ευτυχώς σταματούν εκεί. Το “Champion Sound” είναι η επιτομή του στυλ στα μέσα ‘90s. Είναι εξ’ ολοκλήρου φτιαγμένο από το υλικό που “έχτισε” το hip hop στα ανατολικά και το rap εδω είναι πιο γρήγορο σε σχέση με άλλα κομμάτια. Από τους στίχους δε λείπει η αυτοαναφορικότητα εκείνης της περιόδου. “Foundation lane, we paved the way/remain solid while most just fade away”. Αυτό τώρα το αγαπάς ή το μισείς αλλά ποτέ δεν θα το αποφύγεις. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του είδους, τελεία και παύλα.

Αφησα τα 2 καλύτερα για το τέλος γιατί τα θεωρώ πολύ ιδιαίτερα. Το “Open Ya Mind” είναι η πιο ατόφια funky στιγμή του LP. Ακόμα κι ο τίτλος μου φέρνει στο μυαλό το “Free Your Mind... and Your Ass Will Follow” των Funkadelic. Δεν ξέρω αν έχει όντως κάποια σχέση ή απλά εγώ σκέφτομαι πάλι τα δικά μου, ήθελα πάντως να το αναφέρω. Η μπασογραμμή στην αρχή είναι χαρακτηριστική φανκίλα, σαν εκείνη που “δανείστηκαν” οι Massive Attack απο τον Billy Cobham για να συνθέσουν το “Safe From Harm”. Το boom bap είναι ανελέητο, τα πλήκτρα βρίσκονται εκεί που πρέπει και οι στίχοι μιλάνε για την κυβερνητική υποκρισία σχετικά με την αποποινικοποίηση της κάνναβης, ενώ συνεχίζει τις διώξεις για την καλλιέργεια της. Cypress Hill έβαλες να ακούσεις, μην περιμένεις κάτι άλλο.

Το funky groove ευτυχώς συνεχίζεται και το “The Ride”, που είναι το καλύτερο κομμάτι του album, μοιάζει να είναι ένα τίμιο B-side του “Temples of Boom” που “καβάλησε” κάποια μηχανή του χρόνου και κατέληξε στο “Back in Black” ανεβάζοντας τουλάχιστον μισό πόντο την βαθμολογία. Δεν είναι μόνο ο στίχος από το “Illusions” που λέει ειρωνικά “some people tell me that i need help” και χρησιμοποιείται σαν loop, είναι και η αναφορά του B-Real ενδιάμεσα: “'cause knowledge could be found in the Temple of Boom/let in settle in better than anything that's ever been”. Είναι ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ. Ο ορισμός του ‘90s boom bap. Το piano sample είναι υπέροχο και τα scratches στο τέλος παίζουν ύπουλο παιχνίδι με την νοσταλγία μου. Ιδανική στιγμή για να τελειώσει το album, αν πρέπει απαραίτητα να γίνει έτσι. Ειλικρινά πολύ δύσκολο να κλείσει με καλύτερο τρόπο.

Έπρεπε να φτάσει το 2018 και να βγει από τα ηχεία μου η ευφυής παράνοια του “Elephants on Acid” για να με στείλει αδιάβαστο. Μέχρι εκείνη την στιγμή είχα αποκλείσει στο μυαλό μου μία τέτοια επιστροφή, από έναν μουσικό λήθαργο 8 χρόνων. Ήταν σχεδόν αψεγάδιαστο, ανέβασε πολύ τον πήχη και τώρα αναπόφευκτα ρίχνει την βαριά σκιά του πάνω στο “Back in Black”, εμποδίζοντας το να πάρει την προσοχή που του αξίζει. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με την απουσία του Dj Muggs, πιστεύω πως θα μειώσει σημαντικά την πιθανότητα να ακούσουμε γενικά στο μέλλον κάτι εξίσου δυνατό από τους Καλιφορνέζους. Χαίρομαι πολύ πάντως που ο Dr. Greenthumb κι η παρέα του το κρατάνε ζωντανό και διδάσκουν ακόμα hip-hop στις μάζες. Ελπίζω να συνεχίσουν για όσο περισσότερο καιρό γίνεται.

Το “Back in Black” είναι σίγουρα δυνατό LP, ξέρω όμως πως οι Cypress Hill μπορούν πολύ καλύτερα. Η αίσθηση του ανικανοποίητου είναι μέσα μου έντονη και ξεκάθαρη, όσες φορές κι αν το ακούσω. Παρόλα αυτά είναι αξιοπρεπέστατο κομμάτι μίας δισκογραφίας 30 ετών με εκτόπισμα που προκαλεί δέος, μέσα από ήχους και ρίμες που “άνοιξαν” πολλά μυαλά και ασκούν επιρροή σε mc’s και πιτσιρικάδες μέχρι σήμερα. Ούτε καν η δηθενιά της trap και των εκφραστών της, που αρέσκονται να αποθεώνουν το Τίποτα δεν μπορεί να το επισκιάσει αυτό.

Στις καινούριες συνθέσεις δεν υπάρχει καμία προορισμένη να παίξει σε club, ούτε κάποια που να απευθύνεται σε όσους και όσες συνηθίζουν να κουνάνε το δάχτυλο επικριτικά ή να σε δείχνουν με αυτό σαν παράδειγμα προς αποφυγή, λες και τους χρωστάς κάτι από τη ζωή σου. Είναι περισσότερο για παρέες ανθρώπων που μοιράζονται ένα τσιγάρο και κάνουν κοινά, μισοζαλισμένα και αφελή όνειρα για πιο ανθρώπινες γειτονιές και καλύτερες μέρες. Μην το παίρνεις όμως αυτό και πολύ τοις μετρητοίς, τίποτα δεν είναι απόλυτο. Δώσε βάση κι άκουσε το όπως και να ‘χει. Καλή ακρόαση.

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: MNRK
Genre: Hip Hop
Παραγωγός: Black Milk
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 18/03/2022
Band Links: Cypress Hill | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία