Αρχική DEPARTISTSLUCKY 8Lucky 8 με movie Remakes που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν

Lucky 8 με movie Remakes που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν

04/04/2022

Φανταστείτε πως εγώ γράφω μια καλή εισαγωγή, το ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο αλλά προσπαθήστε το. Έχει έναν ευχάριστο πρόλογο που παρουσιάζει το θέμα. Έχει ωραίο λόγο. Δεν έχει δύσκολες λέξεις. Δεν έχει κρύο χιούμορ. Γενικά είναι μια εισαγωγή που θα μνημονεύεται για καιρό αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές από όλο τον πλανήτη. Μια εισαγωγή που θα μεταφραστεί σε 56 γλώσσες και 165 διαλέκτους, ο κόσμος με λατρεύει, κάνω συνεντεύξεις, μοιράζω αυτόγραφα και όλη η γη θέλει λίγο Καραγιάννη.

Τώρα φανταστείτε πως κάποιος έχει την φαεινή ιδέα να πάρει αυτή την υπέροχη εισαγωγή και να την αλλάξει. Βγάζει λέξεις, προσθέτει ένα αστείο, αλλάζει λίγο την σύνταξη και στο τέλος την κάνει σαν τα μούτρα μου. Καταρχάς ρε φίλε πως το κατάφερες αυτό; Θέλει προσπάθεια να καταφέρεις να το κάνεις χειρότερα από εμένα και κατά δεύτερον ΑΣΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ! Όπως πολύ καλά (δεν) καταλάβατε, σήμερα θα μιλήσουμε για αποτυχημένα Remakes και όχι για την καριέρα μου στις εισαγωγές. Επιμέλεια: Χρήστος Καραγιάννης.

OldBoy (Φοίβος Κρομμυδάς)

Το Oldboy είναι μια ταινία που χρονολογικά ορίζει τη στροφή της δυτικής προσοχής στην Κορέα όσον αφορά τον κινηματογράφο της. Ένα πραγματικό αριστούργημα με υποδειγματικό ρυθμό, λυρισμό και βαθιά ερωτήματα που για να τα απαντήσεις πρέπει να "ξεβολευτείς". Το remake του Spike Lee είναι μια κακή αγγλόφωνη μεταφορά που εν μέρει δικαιολογεί τις φωνές που μιλάνε για "χολιγουντιανή αποικιοκρατία στον παγκόσμιο κινηματογράφο" μέσω των remakes. Μια ταινία που όταν δεν αναπαράγει με μέτρια αποτελέσματα την πρωτότυπη ταινία, προσπαθεί να τραβήξει από τα μαλλιά τον παράγοντα του σοκ, αναιρόντας ταυτόχρονα ό,τι κάνει το Oldboy γιγάντιο. Ο Spike Lee δήλωσε πως αν και του άρεσε η ταινία του Chan- Wook Park δεν την πολυκατάλαβε. Τον πιστεύω.

Death Wish (Σπύρος Ανδριόπουλος)

Το Death Wish του Eli Roth κατόρθωσε να πάρει μια υπέροχα απλή ιδέα και παρά το συγκριτικά με το πρότυπο τεράστιο μπάτζετ, να το ξεγυμνώσει από κάθε μάτσο γοητεία και B-movie αξία, και να πλάσει έναν οχετό από woke-isms, βαρετές σεκάνς δράσης και αποστείρωσης οποιουδήποτε gore. Και έχει έναν κοιμισμένο Bruce Willis να ντροπιάζει τον εαυτό του.

ΙΤ (Χρήστος Καραγιάννης)

Είναι το χειρότερο remake όλων των εποχών; OXI. Είναι κακό remake; Μάλλον όχι. Αλλά ρε φίλε, κάποια πράγματα δεν τα πειράζεις. Καταλαβαίνω πως ένα remake μπορεί να σώσει ένα ξεχασμένο franchise και να δώσει εκατομμύρια σε μια εταιρεία, αλλά δεν δέχομαι να μου αλλάξετε τον Pennywise στα γεράματα. Ένας clown κράτησε μια ολόκληρη γενιά ξύπνια και αρνούμαι πεισματικά να δώσω μισή ευκαιρία σε κάτι που θα καταστρέψει μια από τις πιο σκοτεινές παιδικές μου αναμνήσεις.

The Pink Panther (Κώστας Παπανικολάου)

Πρώτα από όλα, να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Πρώτον, ο Peter Sellers είναι ένα από τα σημαντικότερα άτομα στην ιστορία της κωμωδίας και δεν το αμφισβητεί κανείς. Δεύτερον, ο Steve Martin είναι ένα δυνατό όνομα στο χώρο. Τρίτον, ο Ροζ Πάνθηρας σαν franchise έχει μεγάλη απήχηση γιατί προσφέρει γέλιο απλόχερα. Ο μοναδικός λόγος που το The Pink Panther απέκτησε remake το 2006 με τον Martin στο ρόλο του Inspector Jacques Clouseau, ήταν επειδή η Columbia και η MGM θεωρούσαν πως χρειάζεται να ξεζουμίσουν αυτό το story για να βγάλουν λεφτά, και όχι -λέω εγώ τώρα- να φτιάξουν τίποτα πρωτότυπο. Κοιτάξτε. Ο Martin είναι μια χαρά, το είπα και παραπάνω. Αλλά κάθε φορά που θυμάμαι πως το 2006 βγήκε remake του The Pink Panther του '63, απλώς αναρωτιέμαι... ΓΙΑΤΙ; Δεν υπάρχει καμία λογική απάντηση. Ο Steve Martin δεν είναι καν ο Κλουζώ. Παίζει κάτι άλλο. Είναι σε μια άλλη ταινία γενικά όλα, και το όνομα τυγχάνει να είναι The Pink Panther. ΟΧΙ.-(Σημείωση επιμέλειας: Ο τύπος όντως έβαλε τελεία και παύλα…)

Funny Games (Ειρήνη Τάτση)

Αυστρία, η χώρα του ανέμου, στην παγωμάρα της οποίας άνθισε η αμυγδαλιά του φοβερού ψυχολογικού θρίλερ του Michael Haneke υπό το όνομα Funny Games. Μια ταινία που παίζει με τα νεύρα σου, οι παύσεις τις σε πονάνε χωρίς να είναι κουραστικές, και σου παίρνει την ελπίδα όπως παίρνει κάποιος γλειφιτζούρι από μωρό. Φοβερές ερμηνείες από τους πέντε βασικούς ηθοποιούς, κλειστοφοβία, αυγά και σπάσιμο τέταρτου τοίχου, μερικά από τα στοιχεία που σε καθηλώνουν να παρακολουθείς παγωμένος και έξω από τα ρούχα σου το funny games. Τίποτα από όλα αυτά δε συνέβη στο αμερικανικό remake αυτού του κρυφού διαμαντιού του 1997. Τίποτα όμως. Αχρείαστο με μικροδιαφορές στο σενάριο που το έκαναν χειρότερο. Δράμα αντί για θρίλερ.

The Wicker Man (Κώστας Χανδρινός)

Αγαπώ τον Νίκολας Κέιτζ όσο λίγους ηθοποιούς. Αγαπώ επίσης το ορίτζιναλ Wicker Man του 1973. Αγνός παγανιστικός τρόμος σε κάποιο σκωτσέζικο ψαροχώρι. Ατμόσφαιρα, Κρίστοφερ Λι, Ρόμπερτ Γούντγουορθ και μια εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Ρόμπιν Χάρντυ. Δυστυχώς τίποτα απ' όλα αυτά δε μπορώ να πω για το ριμέικ με το Νίκολας Κέιτζ, που όχι μόνο εκτέλεσε με μπαζούκα από τα δύο μέτρα την ατμόσφαιρα και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ανατριχίλα και τον τρόμο, αλλά το γεγονός ότι δε μπόρεσα καν να την πάρω στην πλάκα, μιας που είχαμε δει με τον εκλεκτό Φοίβος Κρομμυδάς την κομμένη βερσιόν, απλά επίπονη και με μόνη παρηγοριά την κραυγή NOT THE BEES!

Point Break ('Aγγελος Αγγελόπουλος)

Τα ‘90s έχουν αρκετές τίμιες (και λίγο cult) ταινίες δράσης με μετρημένο budget. Στο Point Break του 1991, η Kathryn Bigelow (Detroit, Zero Dark Thirty) με τη βοήθεια των συμπαθέστατων Patrick Swayze και Keanu Reeves, σκηνοθετεί ένα ευχάριστο φιλμ 2 ωρών που γνωρίζει τον εαυτό του, δεν ψωροπερηφανεύεται και το κάνεις άνετα rewatch με φιλαράκια. Έχει ότι χρειάζεσαι: ήλιο, παραλίες, κύματα, μια συμμορία surfers που ληστεύουν τράπεζες και λιμοκοντόρους πράκτορες του FBI που κυνηγούν την ουρά τους γιατί είναι γιωτόμπαλα. Το 2015 ένας τυπάς που λέγεται Ericson Core, αποφασίζει να κάνει το remake που δεν ζήτησε κανείς και έφτιαξε τελικά ένα cringy μόρφωμα που θυμίζει το πρώτο Fast & Furious, βουτηγμένο στην ανούσια και υπερβολική (αλά Michael Bay) δράση. Ακόμα και τα bikini είναι ανεξήγητα πολλά για ταινία με παραλία. Ο ανθρώπινος παράγοντας έχει πάει περίπατο και η αναζήτηση για ένα και μόνο καλό πλάνο δεν έφερε αποτέλεσμα. Ο ακατανόμαστος που αντικαθιστά τον Reeves είναι ένας αδιάφορος μορφονιός τίγκα στα άσχημα tattoo, που το παίζει υπερπράκτορας. Μόνο η παρουσία του Edgar Ramirez το σωζει λίγο σαν αρχηγός συμμορίας και καλά το κάνει γιατί κάπως πρέπει να βγει και το μεροκάματο. Εγώ δεν τη τελείωσα ποτέ, εσύ μην την αρχίσεις καν.

Psycho (Φοίβος Κρομμυδάς)

Ο Gus Van Sant είναι ένας εκ των μετρ του αμερικάνικου κινηματογράφου που έχει δώσει άπειρα πειστήρια επ' αυτού σε βάθος χρόνου. Έχει προσωπικό ύφος, έχει ανησυχίες, έχει βάθος στο σχολιασμό του και συχνά τολμά να πάει εκεί που άλλοι προτιμούν να αποφύγουν. Δεκτό είναι να αποπειραθεί να "ξαναπεί" μια κινηματογραφική ιστορία που δεν είναι δική του, αλλά το να μεταφέρεις το Ψυχώ καρέ προς καρέ πανομοιότυπα, δεν κάνει αυτήν την απόπειρα κακή. Την κάνει όμως εν μέρει άψυχη και σίγουρα αχρείαστη καθώς καμία "αναμέτρηση" δεν προκύπτει μεταξύ του σκηνοθέτη και του υλικού. Το οποίο είναι και το ζητούμενο σε τέτοιες περιπτώσεις. Αντ' αυτού, δώστε λίγη προσοχή στα sequels του Ψυχώ, τα οποία όσο και να ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο, έχουν ψυχή και τόλμη που δύσκολα βρίσκει κανείς. Και το κυριότερο: δρουν ταυτόχρονα ως αυθύπαρκτοι οργανισμοί αλλά και ως φόροι τιμής.

Τελευταία