Absent in Body - Plague God

Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο ορισμό της λέξης “υπερμπάντα” βλέποντας την συνεργασία που δημιούργησε τους Absent in Body. Η τελευταία φορά που θυμάμαι να υπήρξε κάτι παρεμφερές ήταν το 2009, όταν οι Shrinebuilder κυκλοφόρησαν το ομώνυμο και μοναδικό τους LP. Φυσικά δεν είναι έκπληξη που στις δύο αυτές περιπτώσεις βρίσκεται μπλεγμένος ο Scott Kelly. Ο μουσικός αυτός διαθέτει ανήσυχο πνεύμα και επιζητά συνεχώς την συνεργασία, ήταν ήρεμος όμως για κάποιο καιρό αφού οι Neurosis, στους οποίους κατά βάση συμμετέχει, δεν έχουν δώσει σημεία ζωής. Απ’ ότι φαίνεται, περίμενε να ωριμάσουν οι συνθήκες για κάτι πραγματικά ηχηρό και ουσιαστικό, μαζί με ανθρώπους που βρίσκονται σε παρόμοια “συχνότητα” κι έχουν την ίδια όρεξη. Έχοντας ήδη κρατήσει επαφή με τον Mathieu J. Vandekerckhove, κιθαρίστα των Amenra, προσέγγισε τους Iggor Cavalera (ex-Sepultura) και Colin H. Van Eeckhout (Amenra) και στις 25/3 μας χάρισαν το “Plague God”, ένα από τα πιο άρρωστα κι εθιστικά LP των τελευταίων ετών.

Αυτό το παρεάκι σμίγει για πρώτη φορά σαν κουαρτέτο. Παρόλα αυτά το project ξεκίνησε από τους Kelly και Vandekerckhove το 2017, όταν παραχώρησαν μία 20λεπτη σύνθεση για το “The Abyss Stares Back - Vol V” EP, το 5ο και τελευταίο μέρος μια σειράς από splits και συνεργασίες που ξεκίνησαν το 2014. Η παρακαταθήκη αυτή έμεινε και μετά από 5 χρόνια, μετουσιώνεται επίτέλους σε κάτι μοναδικό. Η μουσική που παίζουν οι Absent in Body δεν είναι απλά μία μίξη ήχων από Amenra και Neurosis που θα μπορούσε να πλαισιωθεί από οποιονδήποτε drummer. Οι νέες συνθέσεις έχουν την δικιά τους υπόσταση, αφηγούνται διαφορετικές ιστορίες από μία καινούρια οπτική και οι έτοιμες λύσεις δεν αρμόζουν στη περίσταση. Αν και είναι γεγονός πως από τα τέσσερα μέλη του group, αυτός που μπαίνει περισσότερο στην περιπετειώδη διαδικασία να πειραματιστεί είναι ο Cavalera, σε γενικές γραμμές το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα κάτι που οι υπόλοιποι έχουν ξανακάνει.

Το Plague God μπορεί να έχει ατόφια industrial και post metal ψυχή, είναι όμως μία ψυχή που εξερευνά και περιφέρεται διψασμένη για απαντήσεις, μέσα σε οτιδήποτε μπορεί να της κινήσει την περιέργεια. Στην 35λεπτη διάρκεια του ανοίγει δρόμους μέσα από ambient doom, sludge και death metal περιοχές, προβάλλει αγριότητα που ανα πάσα στιγμή μπορεί να εκτονωθεί και να την διαδεχθεί ο λήθαργος, εκφράζει απελπισία μέσα από την απώλεια και τελικά κάνει απολογισμό την ώρα της ηρεμίας που ακολουθεί μία καταιγίδα. Η ατμόσφαιρα του είναι πίσσα σκοτάδι και καλύπτει σχεδόν τα πάντα, κυριαρχεί στα συναισθήματα που εμφανίζονται κι επιτρέπει μόνο κάποιες λιγοστές στιγμές διαύγειας. Για να το ακούσεις πραγματικά πρέπει να δώσεις προσοχή, να παραμερίσεις τις βεβαιότητες σου και να χάσεις για λίγο την ησυχία σου.

Το “Rise From Ruins” ξεκινάει δυσοίωνα με ένα απόκοσμο ambient sample, τελετουργικά τύμπανα και ηχους synth από ‘80s ταινία τρόμου που προμηνύουν απειλή. Μπορεί εσύ να έχεις προειδοποιηθεί γι’ αυτό που έρχεται, το ογκώδες riff όμως σε ξαφνιάζει έτσι κι αλλιώς. Ο Kelly με τον Eeckhout εναλλάσονται στα φωνητικά, όπως η απόγνωση αντικαθιστά την φρίκη και το αντίστροφο. Στο τέλος η ατμόσφαιρα γίνεται επιθετική και μένεις με ορθάνοιχτα αυτιά, έτοιμος να υποδεχτείς το επόμενο ράπισμα. Η industrial “σκουριά” και το “γρέζι” που κουβαλάει το αρχικό sludgy riff που συνοδεύει τα πρώτα φωνητικά του “In Spirit In Spite”, δεν σε τρομάζει αλλά σε ξυπνάει για τα καλά. Για 3 περίπου λεπτά το groove σε διαμορφώνει, μετά όμως η ατμόσφαιρα σταδιακά καθαρίζει μέχρι να γίνει “κρύσταλλο”. Τα φωνητικά περνάνε σε κάποιο είδος αφήγησης και αμέσως οι Neurosis αναλαμβάνουν τον έλεγχο και σε οδηγούν σε στιγμές συναισθηματικής κάθαρσης.

Το “Sarin” είναι η πιο sludge στιγμή του LP, είναι κακοπροαίρετο και σε λοξοκοιτάει κάπως εριστικά. Ο Vandekerckhove ξεδιπλώνει ένα απλό και απίστευτα “ξερό” riff και τα φωνητικά “γαβγίζουν” στα αυτιά σου με ένταση και θυμό, μέχρι να νιώσεις άβολα. Είναι το soundtrack της ξηρασίας και για 6 λεπτά δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να εξομαλύνει την κατάσταση. Η τέταρτη σύνθεση ονομάζεται “The Acres/The Ache” και ξεκινάει με νεκρική σιγή. Στο πρώτο μισό, το drumming του Cavalera είναι έντονα τελετουργικό κι επιβλητικό, ανεβαίνει κλιμακωτά και μοιάζει να συνοδεύει μια επίθεση από σφήκες που πλησιάζουν σε σμήνος. Τα φωνητικά συνυπάρχουν αρμονικά και εναλλάσονται σε “χαμηλές και “ψηλές” κλίμακες. Το δεύτερο μισό περιέχει μελωδίες με “καθαρά” φωνητικά και μου θυμίζουν έντονα Jesu. Παρόλα αυτά, στο τελευταίο λεπτό κυριαρχεί μία doom εκδοχή. Το “The Half Rising Man” ρίχνει την αυλαία με επικό τρόπο. Αργεί κάπως να ξεκινήσει, αφού διαμορφώνει από το Μηδέν τις συνθήκες για να “παίξει” μαζί σου για μία τελευταία φορά. Κερδίζει την εμπιστοσύνη σου με ενα ηλεκτρονικό sample που σιγοπαίζει κι έπειτα η κιθάρα με τα τύμπανα το μετατρέπουν σε ένα ογκώδες και κυριαρχικό industrial doom ξέσπασμα. Τα φωνητικά σου προκαλούν μία ήπια ανατριχίλα και η τελική σύγκρουση με ένα συμπαγές μουσικό “τείχος” είναι μοιραία κι αναπόφευκτη. Όλα σταματάνε ξαφνικά και αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά την ησυχία, όπως όταν εκτιμάς την κανονικότητα ξυπνώντας από έναν εφιάλτη.

Ο τρόπος που αυτή η μπάντα επιβάλλεται στον χώρο και εισβάλλει στον ψυχισμό σου, είναι χειρουργικός. Η απλότητα και η μαεστρία με την οποία διαχειρίζονται τα συναισθήματα, είναι όλη η ουσία του Plague God και σε αφήνει να απορείς με το πόσο ευάλωτος μπορείς να γίνεις, όταν κάποιος βρει τα “κουμπιά” σου. Πολλές σκέψεις και διαπιστώσεις που κατά καιρούς κάνεις για σένα ή τους ανθρώπους γύρω σου, μπορούν να έρθουν στην επιφάνεια και να σε κατακλύσουν από το πρώτο κιόλας κομμάτι, όσο βαθιά κι αν τις “θάβεις” στο υποσυνείδητο. Οφείλω να σε προειδοποιήσω πως δεν θα είναι ευχάριστο, τουλάχιστον όχι με την συνηθισμένη έννοια της λέξης. Γιατί είναι δύσκολο να αφεθείς και να του επιτρέψεις να πειράξει τα ένστικτα και τους φόβους σου, όπως μόνο η παραδοχή της αλήθειας μπορεί. Αν το κάνεις όμως, είμαι σίγουρος ότι στο τέλος με έναν περίεργο τρόπο θα σου αρέσει. Ότι κι αν σημαίνει αυτό για την φύση μας, καμιά φορά τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να λειτουργήσουν καθαρτικά, ακόμα και απελευθερωτικά όταν το απαιτούν οι συνθήκες.

Ελπίζω πως οι Absent in Body έχουν περισσότερα να δώσουν και δεν θα σταματήσουν στο Plague God. Η σκηνή έχει συνεχώς ανάγκη από τέτοια σχήματα και αυτοί πετυχαίνουν κάτι που ειλικρινά δεν περίμενα να γίνει. Επαναπροσδιορίζουν το post metal προτείνοντας μία νέα εκδοχή του, σε μία εποχή που πολλές από τις πρωτοπόρες μπάντες σιωπούν εκκωφαντικά και οι νέες επιζητούν απλά μία σπίθα για να μπορέσουν να ανάψουν τις δικές τους φωτιές. Καλή ακρόαση.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Relapse Records
Genre: Industrial Post Metal, Experimental Sludge Metal
Παραγωγός: Time De Gieter
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 25/03/2022
Band Links: Bandcamp | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία