Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣSkybinder, Kin Corruption, TripNote, VME @An Club, 02/04/2022

Skybinder, Kin Corruption, TripNote, VME @An Club, 02/04/2022

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Το Σάββατο βράδυ με βρήκε στο πασίγνωστο στενό των Εξαρχείων, στο An Club για να ακούσω μετά από πολλά χρόνια την «σωστή» core. Λέω «σωστή» διότι για εμένα από τις πρώτες επαφές, πρώτα ερεθίσματα μουσικά ήταν η core του 2010 και ύστερα. Αναφέρομαι στην metalcore, hardcore που δεν έχει αναγκαστικά από δίπλα και το djent ή progressive που οι πιο καινούριες μπάντες συνηθίζουν να ταιριάζουν. Χωρίς να σημαίνει αυτό κάτι, δηλώνω λάτρης και των δυο, απλά ξέρεις τώρα, η ατόφια ακατέργαστη core γεμίζει με αγάπη αυτό τον μυ μου που λέγεται καρδία. Η Ζωή με λίγα λόγια ήταν έξτρα χαρούμενη γιατί core συναυλία μεν, ελληνόφερτες μπάντες δε.

Με τέσσερεις μπάντες να είναι έτοιμες να τα σπάσουν οι πρώτοι είναι οι Virgin Mary’s Eyes, μια μπάντα που ειλικρινά μόνο η Παναγιά ξέρει τι είδος παίζουν. Τόσα rick rolls δεν νομίζω να έχω ξανά βιώσει στα είκοσι δύο μου χρόνια. Τα φωνητικά είναι ήρεμα και στο δευτερόλεπτο χωρίς κανείς να το περιμένει, ακούμε growlιές χωρίς αύριο. Αργά γυρίσματα στις κιθάρες και ήρεμα πάλι φωνητικά. Αν σας έδειχνα της σημειώσεις που κράτησα για τα παιδιά θα κοιτιόσασταν μεταξύ σας με απορία. Blastbeatάρες για τον λαό, ο drummer έδινε πόνο χωρίς την χρήση trigger (όπως κάθε drummer της βραδιάς -νομίζω- πράγμα αξιοθαύμαστο).

Στις 20:59 ακούστηκε επισήμως το πρώτο blegh της βραδιάς. Θεωρώ πως η φωνή ήταν καλώς δουλεμένη. Σε κάποια φάση το σκηνικό άλλαξε σε Darkwave φωνητικά τύπου Bauhaus. Σε κάποια άλλη φάση οι κιθάρες σε έκαναν να νομίζεις ότι θα διασκευάσουν The Doors. Έχετε ξανά ακούσει growls και blastbeats σε 70’s Rock n Roll? Νομίζω πως όχι αλλά θα σας πω ότι γαμ@ει. Υπερβολικά πολύ. Αν και οι Virgin Mary’s Eyes έπαιξαν μόνο 6 κομμάτια με κέρδισαν για τον λόγο που αγαπώ το συγκεκριμένο είδος σαν είδος.

Djent με πολλές επιρροές, ο κάθε ένας τους με ξεχωριστά ακούσματα πράγμα που τους κάνει και ενδιαφέροντες μουσικούς. Αυτό το vibe μου έβγαλαν. Μια φωνή που παίζει εύκολα με τα είδη, ωραίες ρυθμικά κιθάρες και έναν drummer που blastbeatάρει και για καμιά ώρα αν τον αφήσεις. Διασκεδαστική σκηνική παρουσία ωραία χημεία τόσο μεταξύ τους όσο και με τον κόσμο. Μια μπάντα που δεν γνώριζα αλλά θέλω πολύ να ξανά ακούσω.

Περνάμε στο τρίπτυχο της «παλιάς ορθόδοξης core». Χωρίς καθυστέρηση, φτάνει η ώρα των TripNote. Οι γειτονικοί μου TripNote, είναι η μπάντα που θα ακούσεις και θα νιώσεις μια αγκαλιά να ξεπετάγεται από τα ακουστικά. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του Transparent μου έφεραν στο μυαλό τους απίστευτους La Dispute και Of Mice & Men. Μια ιδιαίτερη φωνή που είναι εκεί για να σε κάνει να βγάλεις θυμό, νεύρα, θλίψη μέχρι την στιγμή της ίασης. Η μπάντα έπαιξε κομμάτια και από τα 2 albums (Nomadic Mind, Distance) που φέρει και από το πιο πρόσφατο τους EP (Farewell Forever). Ο τραγουδιστής βρισκόταν μόνιμα στο κοινό, ελάχιστα στην σκηνή. Η φάση είναι Cardio Session στις 20:00, live στις 21:00 και εκείνος είπε «το ‘χω».

Πέρα από την πλάκα, με έκανε καρδιακή, ένας λόγος που δεν θα ήθελα να δω ποτέ live τους Dellinger Escape Plan, η ακραία σκηνική παρουσία. Κάποια στιγμή ο τραγουδιστής μας έδειξε το Merch των συγκροτημάτων λέγοντας: «Είναι ο πιο εύκολος τρόπος να βοηθήσετε μια μπάντα να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα, σας ευχαριστούμε που είστε εδώ και αψηφάτε κάθε κίνδυνο», τον κοίταξα σκεπτόμενη «εσύ να δεις τον κίνδυνο που αψηφάς» και χαμογέλασα διότι ήταν πολύ σωστό αυτό που μας είπε χωρίς πολλά λόγια. Οι μελωδικοί post-hardcore TripNote, είναι μια οπτικοακουστική εμπειρία που τα γραπτά (καλή ώρα) δεν μπορούν να εξηγήσουν. Τόσο φωνητικά όσου και κιθαριστικά (και ντραμιστικά βεβαίως βεβαίως) οι TripNote έκαναν την σκηνή δικιά τους. Να πω τι για τα κομμάτια Heart Like An Anchor και Alone In A Trench?. Κοίτα να δεις τι διαμάντια κρύβει η ανατολική Αττική.

- σαφώς και δεν εννοώ εμένα βρε Σατανάδες, όχι ότι κανείς το σκέφτηκε αλλά ντάξει -

Μετά από αυτό το συναισθηματικό roller coaster λοιπόν, σειρά έχει ένα από τα πιο γνωστά σχήματα της ελληνικής core σκηνής. Μιλάω για τους Kin Corruption, μια μπάντα που έβγαλε το πρώτο της EP (Redwood) το 2016 τότε που αυτό το είδος άνθιζε στα στενά του Θησείου. Αν θυμάστε αυτή την εποχή, πολύ φίλοι μου. Έπαιξαν κομμάτια κυρίως από τον πιο πρόσφατο τους δίσκο KCHC.

Αρτια σκηνική παρουσία, το κοινό άνοιγε συνεχώς pit υπό τον ήχο τους. Το vibe τους άνετα μου θύμισε το κομμάτι των Deez Nuts και Sam Carter (Architects) Band of Brothers. Παρεϊστικη ατμόσφαιρα, ο τραγουδιστής μοιράστηκε το μικρόφωνο με τουλάχιστον δυο άτομα από το κοινό. Πολύ δυναμική εμφάνιση, σε έκαναν να χορέψεις και μακάρι το setlist να μην τελείωνε τόσο γρήγορα.

Πλησιάζοντας στο τέλος της βραδιάς, το ρολόι δείχνει λίγα λεπτά μετά τις έντεκα, οι οικοδεσπότες ανεβαίνουν στην σκηνή και το venue ξεκινάει να φαίνεται όλο και μικρότερο όσο ο κόσμος έρχεται πιο κοντά στο stage. Οι Skybinder ανεβαίνουν με αυτοπεποίθηση στη σκηνή, τα μέλη ετοιμάζονται με συνοπτικές διαδικασίες καθώς φαίνεται πόσο πολύ ήθελαν, ένας ένας ξεχωριστά, να ξεκινήσει – και γι’ αυτούς – η βραδιά. Να θυμίσω ότι η μπάντα εφτά μήνες μετά το ντεμπούτο τους Trauma and Trial, μας έδωσε δύο singles ένα μήνα περίπου πριν το πρώτο lockdown.

Such a bummer για την μπάντα και για μας που δεν τους χαρήκαμε νωρίτερα ζωντανά. Γνώστες του αθλήματος, θεωρούνται – όχι άδικα – από τους πυλώνες (see what I did there) της metalcore και underground σκηνής της Αθήνας καθώς δυο από τα μέλη του συγκροτήματος τα είχαμε γνωρίσει το μακρινό 2010 με το σχήμα New World Disorder.

Στα της βραδιάς λοιπόν, πριν κάποιος κακοπροαίρετος σκεφτεί πως μου άφησαν παραδάκι και λέω πολλά, το Daggers ηχεί και το κοινό έχει πάρει και αυτό τα μέτρα του. Το κλίμα ήταν θερμό, σαν να μας είχαν υποδεχτεί στο σπίτι τους. Η επικοινωνία και το χιούμορ με το κοινό δεν έπαψε να υφίσταται. Η μπάντα έπαιξε τραγούδια και από το πρώτο τους άλμπουμ αλλά και πολλά singles.

Τα mid range growls του τραγουδιστή (ελπίζω να μην έχω μπλέξει τις τεχνικές, μπορείτε να με δικάσετε σε Dm) ήταν ιδιαίτερα δουλεμένα και ωραία. Η σκηνή υποδέχθηκε τον Νίκο Ευαγγελάτο – όχι τον γνωστό παρουσιαστή με κάποιο 3D γραφικό – από τους Till Silence Breaks για τα καθαρά φωνητικά, τα οποία ταίριαξαν υπέροχα με τον παλμό της μπάντας. Το Cruel Sun μου ακούστηκε πιο ενδιαφέρον live και στο κοινό καθώς τα σπάσανε.

Κάπου εκεί φτάνοντας στο τέλος, τα έσπασε και ο drummer κυριολεκτικά και μεταφορικά καθώς απ’ ότι αντιλήφθηκα υπήρξε κάποιο τεχνικό πρόβλημα από μεριάς του, στο τελευταίο κομμάτι. Λύθηκε άμεσα όμως καθώς έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες και είχαμε την τύχη να ακούσουμε το My Severance περίπου εις διπλούν.

Συμπερασματικά, οι Skybinder είναι μια μπάντα που βαδίζει σε ένα δύσκολο μονοπάτι και λόγω των συνθηκών και λόγω του είδους που παίζουν στην δεδομένη σκηνή της Αθήνας. Στέκεται επάξια δίπλα σε μεγάλα ονόματα του εξωτερικού και η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να πω κάποια ονόματα γιατί δεν θέλω να κάνω σύγκριση, ούτε να πω την συνηθισμένη φράση «δεν περίμενα να είναι ελληνική μπάντα αυτή» καθώς εκεί πιστεύω ότι πηγάζει το πρόβλημα με την εγχώρια μουσική σκηνή. Περιμένω με ανυπομονησία το επερχόμενο τους album και σαφώς περιμένω να ξανά δω και τις άλλες μπάντες που ξεχειλίζουν από potential.

Ο ήχος καθ’ όλη τη διάρκεια του live ήταν ικανοποιητικός, ειδικότερα στο τέλος που κάποιος από το κοινό μας τραγούδησε για καληνύχτα το τραγούδι του Jigglypuff. Να κάτι που δεν περίμενα ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος να ακούσει εκείνο το βράδυ.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία