Αρχική DEPARTISTSLUCKY 8Lucky 8: Τα υποτιμημένα διαμαντάκια των Paradise Lost

Lucky 8: Τα υποτιμημένα διαμαντάκια των Paradise Lost

11/04/2022

Την Κυριακή που μας έρχεται (17/4 στο Fuzz) οι δρόμοι μας θα συναντηθούν ξανά με τους Paradise Lost. Ιδιαίτερες συστάσεις αυτή η μπάντα δεν χρειάζεται. Εκεί λοιπόν που καθόμουν και έγραφα άλλη μια εισαγωγή για Lucky 8 με πιάνει η Ειρήνη και μου λέει "Κάνε ένα για Paradise Lost οπωσδήποτε! Κατά προτίμηση υποτιμημένα διαμαντάκια… Θέλω μέχρι την Δευτέρα να είναι έτοιμο!". Δεν μου έδωσε και πολλές επιλογές η Ειρήνη. Οι Paradise Lost από την άλλη, ευτυχώς για εμάς, έχουν αρκετές επιλογές ώστε να σας βάλουμε στο σωστό mood για το live που έρχεται! Απολαύστε λοιπόν 8 υποτιμημένες κομματάρες που μας έκαναν να βρούμε τον χαμένο μας παράδεισο (πως τα λέω έτσι ο άτιμος…). Επιμέλεια: Χρήστος Καραγιάννης

Mystify (Γιώργος Γραντής)

Το “Symbol of Life” περιέχει ένα αριθμό τέτοιων hidden gems όπως και τα περισσότερα άλμπουμ των Paradise Lost του 21ου αιώνα. Το “Mystify” περνάει απαρατήρητο εδώ και 20 χρόνια, δεν παίζεται πουθενά παρότι έχει ένα μελωδικότατο, κολλητικό ρεφραίν με τον Holmes να αποθεώνεται μέσω της ερμηνείας του. Κατά τη διάρκεια του “Mystify” ξέρει σε ποιους στίχους θα ακουστεί πιο τραχύς και ποιες λέξεις θα αγγίξει βελούδινα. Ένας fan δε μπορεί να απαιτήσει κάτι παραπάνω από τους Lost.

Perfect Mask (Γιώργος Ξιφαράς)

Έχω βαρεθεί να ακούω δεξιά και αριστερά ανθρώπους να λένε "τι τα ήθελαν αυτά τα ηλεκτρονικά" ή "τι industrial μωρέ;" και οι δύο αυτές ερωτήσεις έχουν την ίδια απάντηση:

Christendom (Μάριο `Aγγελος Παρασκευαΐδης)

"They betray, uphold the law accuse the future". Αν και από δίσκο διαμάντι τους δεν είναι το πρώτο που θα σου έρθει ή θα ακούσεις σε μια συζήτηση. Μάλλον γιατί είναι το πιο πολιτικό κομμάτι που έχουν βγάλει ποτέ. Και καλά τα ψέματα, δεν ψάχνεις για πολιτικό στίγμα σε έναν goth δίσκο. Ακολουθεί το Christendom.

All You Leave Behind (Γιώργος Ξιφαράς)

Το ομώνυμο είναι ο πρώτος δίσκος των Paradise Lost για τον οποίο στήθηκα έξω από δισκάδικο και περίμενα υπομονετικά να τον αγοράσω. Από τότε πάνε 16 χρόνια και σίγουρα δεν τον θεωρώ ούτε τον καλύτερο τους, νομίζω πως ούτε ο αγαπημένος μου είναι. Είναι, όμως, αυτό το album που με έκανε να τους αγαπήσω και το κομμάτι "All You Leave Behind" ήταν αυτό που έπαιξε περισσότερες φορές σε αυτό το ταλαίπωρο Sony discman μου.

Your Own Reality (Φοίβος Κρομμυδάς)

Tο “In Requiem” μπορεί να μην είναι ο πιο μνημειώδης δίσκος της μπάντας. Είναι όμως ο αγαπημένος μου και αυτός που βγήκε όταν τον χρειαζόμουν περισσότερο. Και το Your Own Reality είναι η τελευταία ηλιαχτίδα πριν το κλείσιμο ενός δίσκου κατάμαυρου με ένα ρεφραίν που σου σκίζει τα εσώψυχα αλλά φροντίζει να σου απαλύνει λίγο τον πόνο. Μην τα μασκαρεύεις τα δάκρυά σου. Επ' ουδενί.

Disappear (Λύσανδρος Λυσανδρόπουλος)

Παρότι δεν είμαι και ο πιο φανατικός ακροατής των paradise lost,πριν ένα μήνα μάλιστα έβαλα για πρώτη φορά να ακούσω έναν από τους πιο εμβληματικούς τους δίσκους το draconian times, οφείλω να παραδεχτώ πως η τριλογία host, believe in nothing, one second είναι αξεπέραστη. Η εποχή που οι φανατικοί οπαδοί της μπάντας θέλουν να ξεχάσουν, εμένα είναι η αγαπημένη μου

Made The Same (Γιώργος Ξιφαράς)

Γενικά και για πάρα πολλούς λόγους θεωρώ το Host ένα από τα πιο αδικημένα albums των Paradise Lost, αν όχι το πιο αδικημένο. Αντίστοιχα, μακράν το πιο αδικημένο τους κομμάτι, θα είναι μέσα από αυτό το album και πρόκειται για το Made the Same.

Redshift (Φοίβος Κρομμυδάς)

Έχουν φάει κράξιμο τα προηγούμενα χρόνια για τα πιο ηλεκτρονικά τους άλμπουμ (κούνια που σας κούναγε). Σταδιακά αρχίζουν και επιστρέφουν σε κιθαριστικούς δίσκους. Και η αλήθεια είναι ότι στα 3 πρώτα κομμάτια του ομότιτλου δίσκου τους σε πείθουν ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Μέχρι που μπαίνει το Redshift και παντρεύει τις ηλεκτρονικές φόρμες του Host και του Believe In Nothing με την κιθαριστική τους λογική. Ο στίχος “I don't know where I belong or where it all goes from here” πονάει εξίσου 17 χρόνια μετά.

Τελευταία