Αρχική DEPARTISTSLUCKY 8Lucky 8: Αγαπημένα soundtracks παιδικών σειρών

Lucky 8: Αγαπημένα soundtracks παιδικών σειρών

Σήμερα θα σε πάω 20 χρόνια πίσω. Είναι Σάββατο πρωί, η ώρα 8:00, έχεις μόλις σηκωθεί, φοράς ακόμα πιτζάμες, δεν έχεις σχολείο και η μάνα σου έχει ξηγηθεί τυρόπιτα και σοκολατούχο (τότε δεν σε πείραζε, ήταν αγνό το στομάχι σου ακόμα). Η τηλεόραση στο σαλόνι ανοικτή να σε περιμένει να ζήσετε μαζί ένα πεντάωρο binge Watching. Μόνο εσύ, αυτή και ίσως μερικά παιχνίδια σκόρπια στο πάτωμα. Ξεκινούν οι πρώτες νότες του intro από το αγαπημένο σου παιδικό, εσύ τσιρίζεις σαν μικρό παιδί, γιατί είσαι μικρό παιδί και θα πρέπει να φτάσεις 30 για να καταλάβεις πως θα είσαι για πάντα!

Έχουμε αγαπημένα παιδικά intros σήμερα παιδιά και η νοσταλγία χτυπάει κόκκινο.

Επιμέλεια: Χρήστος Καραγιάννης.

 

Saber Rider (Γιώργος Ξιφαράς)

Τι κοινό έχουν ο κλασικός Voltron με τους Saber Riders; Θα σας πω εγώ, τη μουσική και στα δύο υπογράφει ο Dale Schacker. Επειδή όμως πρέπει ένα διαλέξω από τα δύο, χωρίς σκέψη πάω με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά riffs των '80s και τον Σερίφη του Διαστήματος. Επίσης, για να μην αδικήσω και οπτικό του intro, δε θυμάμαι πολλά intros με τόση καταιγιστική δράση, με τόσο γρήγορη και εύστοχη παρουσίαση χαρακτήρων. Και αυτός ο συγχρονισμός εικόνας και μουσικής, πραγματικά μαγικός, θα μου πεις τι άλλο να περίμενα από την καλύτερη σειρά κινουμένων σχεδίων εκείνης της δεκαετίας;

Υγ: Ας κάνει κάποιος μία ταινία!

Υγ2: Και ένα spin off με πρωταγωνιστή τον Colt, πολλά ζητάω;

Dragonball (Κώστας Παπανικολάου)

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ, ΚΙ ΩΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

ΘΑ Σ' ΑΝΑΖΗΤΗΣΩ, DRAGONBALL

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ! ΨΑΧΝΩ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΩ!

ΣΤΑ ΔΥΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙΑ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΑΣ ΚΡΑΤΩ!

ΣΤΙΣ ΚΡΥΦΕΣ ΣΠΗΛΙΕΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΚΑΙΡΩΝ, ΣΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ, ΘΑ'ΡΘΩ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩ!

ΣΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ, DRAGONBALL

ΣΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ, DRAGONBALL

ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΚΑΙ ΣΑΣ ΨΑΧΝΩ, DRAGONBAΑΑΑΑΑΑΑLL

ΣΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ, DRAGONBALL

ΣΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ, DRAGONBALL

ΣΑΣ ΖΗΤΩ DRAGONBALL ΨΑΧΝΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΒΡΩΩΩΩ

ΠΑΩ, ΠΑΩ, ΠΑΩ ΚΑΝΩ ΦΤΕΡΑ ΓΥΡΩ ΑΠ' ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΥΡΙΖΩ ΤΡΕΛΑ ΕΛΑ, ΕΛΑ, ΕΛΑ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙΙΙΙΙΙΙ

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ, ΚΙ ΩΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!

ΘΑ Σ’ ΑΝΑΖΗΤΗΣΩ, DRAGONBALL!

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ! ΨΑΧΝΩ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΩ!

ΣΤΑ ΔΥΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙΑ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΑΣ ΚΡΑΤΩΩΩΩΩΩ!

ΣΤΙΣ ΚΡΥΦΕΣ ΣΠΗΛΙΕΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΚΑΙΡΩΝ, ΣΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ, ΘΑ ΡΘΩ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩΩΩΩ!(Σημείωση επιμέλειας: Μέχρι και τα 25 μου νόμιζα πως το τραγουδούσε ο Πανούσης…)

Κώστας Χανδρινός (Batman: The Animated Series)

Ντέρμπι ανάμεσα σε αυτό, τους Thundercats και τα Gargoyles, κερδίζει και λόγω επικαιρότητας. Το διαχρονικό theme song, η ατμόσφαιρα που ακροβατεί σε ενήλικο (και μη) animation, μια από τις πιο απόλυτες ενσαρκώσεις του Σκοτεινού Ιππότη. Τόσο απόλυτη, που δε χρειάστηκε να μπει καν ο τίτλος της σειράς. Για εμάς, το Σάββατο στις 11 η ώρα -αν θυμάμαι καλά- ήταν μια ιεροτελεστική ώρα άπαξ και έπεφταν αυτοί οι τίτλοι.

(Σημείωση επιμέλειας: Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ BATMAN OΛΩΝ ΤΟΝ ΕΠΟΧΩΝ!)

Γιώργος Γαζής (ThunderCats)

Ξύπνημα κάθε Σαββατοκύριακο λες κ δούλευα φούρναρης για να πιάσω σερι 4ωρο στις πιο νορμάλ εποχές της ελληνικής τηλεόρασης. Αξεπέραστα soundtracks, απίστευτα αξεπέραστες μεταγλωττίσεις με μεγάλο derby ποιο είναι το καλύτερο με τους συμμαθητές την υπόλοιπη εβδομάδα. Ένας ξεκάθαρος νικητής πάντα. Thundercats.

Ειρήνη Τάτση (Pokemon)

I wanna be the very best Like no one ever was

To catch them is my real test, to train them is my quest

I will travel across the land, searching far and wide

Teach Pokémon to understand the power that's inside

ΤΟΥΡΟΥΡΟΥΝ  

Pokemon, gotta catch em all - it's you and me

I know it's my destiny!

Pokemon, oh, you're my best friend, in a world we must defend

Pokemon, gotta catch em all - a heart so truuuuue Our courage will pull us through

You teach me and I'll teach you, Pokemon! (Αυτό το κείμενο, το πληκτρολόγησα, λέξη προς λέξη, ενώ το τσιριζα. Πρέπει να πούμε κάτι άλλο;)

(Σημείωση επιμέλειας: Δεύτερος που μου γράφει απλά τους στίχους, ωραίο αφιέρωμα ρε…)

Φοίβος Κρομμυδάς (Digimon)

Λίγο πριν την εφηβεία γνωριστήκαμε με το σύμπαν που κάποιοι επέμεναν να ονομάζουν "αντιγραφή των Πόκεμον".(Σημείωση επιμέλειας: Ήταν Φοίβο μου και αν δεν το πιστεύεις να δώσουμε ένα ραντεβού στην Ιερά οδό ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ!) Η αλήθεια είναι όμως πως άπαξ και ακολουθούσες την πορεία του Tai και των υπόλοιπων στο Digiworld δεν υπήρχε γυρισμός. Γιατί εκεί κρύβονταν ενήλικα μηνύματα που ακόμα και σήμερα μας πονάνε και μένα κι όσους ακόμα το ζήσαμε τότε. Και την έναρξη αυτού του ταξιδιού κάθε φορά σήμαινε το εναρκτήριο riff του Butter-Fly και η φωνή του εκλιπόντα Koji Wada. Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να το ακούσω χωρίς να βουρκώσω από τις αναμνήσεις.

Σπύρος Κούρκουλας (Teenage Mutant Ninja Turtles)

Γιατί η πίτσα κάποια στιγμή ήταν το αγαπημένο φαγητό όλων μας. (Σημείωση επιμέλειας no456: Μάθετε μπαλίτσα από τον Σπύρο, μια προτασούλα, 100% to the point!)

Χρήστος Καραγιάννης (Power Rangers)

Ήταν το αγαπημένο μου παιδικό; Ποτέ.

Ήταν ωραίο; Nope.

Ένας μικρός κακός τις έπαιζε με τους Power Rangers. Ο κακός τις έτρωγε. Τον έκαναν οι αρχικακοί γίγαντα. Μπαίνανε οι Power Rangers στα robot, παίζανε λίγο ξύλο μαζί του και όταν τις τρώγανε για τα καλά γινόντουσαν όλοι μαζί Megazord και τον σαπάκιαζαν στο ξύλο. The End. Αυτό. Κάθε ρημάδα φορά αυτό. Αλλά ένα πράγμα μας έχει μείνει και θα μείνει αιώνια στις καρδιές μας. GO GO POWER RANGERS!

Τελευταία