Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣΠαιδί Τραύμα, 15/04/2022 @six d.o.g.s.

Παιδί Τραύμα, 15/04/2022 @six d.o.g.s.

Φωτογραφίες: Λύσανδρος Λυσανδρόπουλος

Όταν κλήθηκα να καλύψω την παρούσα συναυλία, δέχθηκα αμέσως. Είχα να πάω σε live από τον Δεκέμβριο του 2019 κι η αλήθεια είναι ότι μου είχε λείψει. Καλές οι ταινίες, καλές οι εκθέσεις, καλό το αγαπημένο μας Midnight Express αλλά λίγα πράγματα συναγωνίζονται σε αμεσότητα και δύναμη τη ζωντανή μουσική, αυτή την τελετουργική αίσθηση που ενώνει το ετερόκλητο πλήθος κάθε φορά. Ομολογώ πως δεν είχα ξανακούσει Παιδί Τραύμα. Τα τραγούδια που άκουσα πριν τη συναυλία μου θύμισαν The Boy, Κωνσταντίνο Βήτα αλλά περασμένους από ένα πιο επιθετικό alternative rock φίλτρο. Η συναυλία επιβεβαίωσε εν πολλοίς αλλά ξεπέρασε και τις προσδοκίες από κάποιες απόψεις.

Φτάνοντας στο six d.o.g.s. παρατηρώ τη σύσταση του κόσμου. Ο μέσος όρος ηλικίας θα έλεγα πως ήταν κάτω απ’ τα τριάντα. Φασέικα ντυσίματα, αρκετά βαμμένα μαλλιά, μία βοή πριν καν ξεκινήσουμε. Έτσι λίγο μετά τις 22:00 που ανεβαίνει το συγκρότημα στη σκηνή η ενέργεια μας κάνει την πρώτη της μικρή εκτόνωση. Ζητωκραυγές κι ο φωτισμός γίνεται κόκκινος. Ξεκινάνε με κάποια πιο ambient κομμάτια, θέτουν τόνο με πιάνο και την κιθάρα σε ρόλο drone, τα λοιπά ηλεκτρονικά στοιχεία τονισμένα κι ατμοσφαιρικά. Όταν φτάνουν στο «Ο Παλιός ο Χρόνος» το κοινό είναι έτοιμο να συμμετάσχει τραγουδώντας κι η μπάντα να ανεβάσει ταχύτητα κι επιθετικότητα.

Πιάστηκα συνολικά από τους στίχους, οι οποίοι ξεκινάνε από μια μπαναλιτέ της καθημερινότητας και μία παιδικότητα. Μια κοπέλα που είχε ντυθεί Χιονάτη, ένα λάθος τραίνο, η Μαρία που φτιάχνει λίστα στο Spotify, ένα τηλεφώνημα για τον μπαμπά ή τη μαμά, αναφορές σε Playstation και Pokemon. Αμέσως όμως, αυτά τα στοιχεία, συγκρούονται με την θλίψη, τον καημό, το τραύμα που εύκολα κρύβονται σε τέτοιες αναμνήσεις και καθημερινές ιστορίες. Αποκορύφωμα στο «Ανθρωπος Κακός» όπου καθρεφτίζεται μια ακραία ερωτική σχέση γυμνή μέσα σ’ όλη την ασχήμια της. Αυτός που τραγουδάει και φωνάζει όμως, έχει κάνει το πρώτο βήμα να εκτονώσει όποια ασχήμια και τραύμα κουβαλάει. Αυτή είναι βασική μου αίσθηση από την ζωντανή απόδοση του συγκροτήματος.

Σε όσα κομμάτια πρωταγωνιστούν οι ηλεκτρικές κιθάρες ή τα σκληρά ηλεκτρονικά στοιχεία, είναι αρκετά πιο ανεβασμένα σε σύγκριση με τις στουντιακές εκδόσεις τους. Αυτός είναι κι ο λόγος που ήρθαμε, η μοναδικότητα της ζωντανής εμπειρίας. Η καλοκουρδισμένη απόδοση όλου του συγκροτήματος μας έκανε να κουνηθούμε και να χτυπηθούμε. Σε χιτάκια όπως το «Στοπ» το κοινό τραγουδάει μαζί με την μπάντα, κάποια άλλα όπως «Το Φόρεμα» και «Το Μπολ», που κάποιοι ακούγονται να τα ζητάνε από τη μέση του set, είναι φυλαγμένα για το τέλος οδηγώντας την βραδιά σε μια οργανική κορύφωση με τις παροτρύνεις του Αντώνη, του frontman της μπάντας, για να χορέψουμε να έχουν πιάσει τόπο και με το παραπάνω. Κορύφωση που έρχεται με το «Σαν ιχθύς», ένα ρομαντικό και σχετικά ήρεμο τραγούδι κανονικά, που είχαν όμως υποσχεθεί ότι θα το παίξουν διαφορετικά. Έτσι λάβαμε μια άγρια, οριακά πανκ εκδοχή του, να μας αποτελειώσει με το συγκρότημα να δίνει ό,τι τους απόμεινε.

Για μένα η βραδιά ήταν όπως έπρεπε να είναι. Ένα ψημένο κοινό που ξεκάθαρα περίμενε αυτό το live και ένα συγκρότημα σε άριστη φόρμα να το ικανοποιεί. Αρκούντος διαφοροποιημένα τραγούδια για τις ανάγκες της συναυλίας κι ο παλμός, η σύνδεση πάνω και κάτω από τη σκηνή, που όλα αυτά τα στοιχεία αναπόφευκτα φέρνουν. Σχεδόν μιάμιση ώρα που δεν άφησε κανέναν παρευρισκόμενο παραπονεμένο. Σε προσωπικό επίπεδο, ήταν η καθυστερημένη επιστροφή στις σκηνές που είχα ανάγκη και ένας ιδανικός τρόπος ανακάλυψης των Παιδί Τραύμα.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία