Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣParadise Lost, Fragment Soul, 17/04/2022 @Fuzz Live Music Club

Paradise Lost, Fragment Soul, 17/04/2022 @Fuzz Live Music Club

Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά (Ευχαριστούμε θερμά τη High Priority Promotions για τη συνεργασία και για τις φωτογραφίες)

Αλλο ένα φθινοπωρινό πρωινό ξημέρωσε, με τη βροχή να μου χτυπάει το τζάμι και να ετοιμάζομαι να σηκωθώ και να φτιάξω ζεστό καφέ… Για μια στιγμή! Είναι Απρίλιος ρε συ και επιτέλους θα δούμε την πρώτη συναυλία μεγάλου συγκροτήματος του εξωτερικού έπειτα από δύο χρόνια! Οι πολυαγαπημένοι του ελληνικού κοινού βρετανοί Paradise Lost, μετά από πολλές αναβολές επιτέλους θα εμφανίζονταν στη χώρα μας και όπως φαίνεται πήραν μαζί τους τον μουντό καιρό της Αγγλίας και σέταραν την κατάλληλη διάθεση για να τους απολαύσουμε.

Η αλήθεια είναι πως είναι νομίζω η έκτη φορά που θα έβλεπα τους Paradise Lost ζωντανά και εκτός του ότι είναι ένα συγκρότημα που λατρεύω από πολύ μικρή ηλικία, κάθε φορά ανυπομονώ να τους δω ξανά. Κάθε φορά πιστεύω ότι κάνουν αρκετά καλή δουλειά στο να επιλέγουν κομμάτια από όλη τους τη δισκογραφία για να μας παρουσιάσουν, σεβόμενοι το υλικό τους αλλά και το κοινό τους. Δεν είναι βέβαια σίγουρο ότι κάθε φορά που θα τους δεις θα είναι και εξαιρετική η εμφάνισή τους, περισσότερα όμως γι’ αυτό, αργότερα.

Κατηφορίζοντας προς το Fuzz Music Club λίγο πριν τις οχτώ, η ουρά έξω από την πόρτα ήταν φαντασμαγορική σε μήκος, κάτι που μας φανέρωσε μερικά πράγματα. Ένα, ότι η συναυλία είχε πάει πάρα πολύ καλά. Δύο, ότι η αγάπη του κοινού μας για τους Paradise Lost παραμένει αστείρευτη. Τρία, ότι ο κόσμος διψάει για συναυλίες. Και τέσσερα, ότι αγχώθηκα μήπως και αργήσουμε να μπούμε στο χώρο γιατί αυτή είμαι. Ευτυχώς όμως η ουρά προχωρούσε πάρα πολύ γρήγορα και οφειλόταν στον αναγκαστικό και ψυχοφθόρο για όλους έλεγχο.

Με την είσοδο στο συναυλιακό χώρο η οποία πρέπει να έγινε ακριβώς στις 20.13, είχα ακριβώς δύο λεπτά σύμφωνα με το πρόγραμμα να τρέξω στο αγαπημένο μου σημείο στα περισσότερα venues, δηλαδή σχετικά μπροστά και δίπλα στο μπαρ. Τα καταφέρνω, και συνειδητοποιώ ότι ακριβώς 20.15 όπως είχε ανακοινωθεί στο πρόγραμμα, η συναυλία ξεκινά και αναμενόταν αυτή η ακρίβεια να διατηρηθεί στο έπακρο καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας.

Στη σκηνή μας υποδέχονται οι Fragment Soul, ένα συγκρότημα με βάση την Κέρκυρα που κυκλοφόρησαν πέρυσι τον πρώτο δίσκο τους με τίτλο Axiom of Choice που αποτελείται από τέσσερα μακροσκελή, δεκάλεπτα κομμάτια. Ο ήχος τους κυμαίνεται σε ατμοσφαιρικά progressive μονοπάτια με doom στοιχεία, ενώ δυνατό χαρτί τους είναι και η συμμετοχή της Heike Langhans των Draconian στα φωνητικά, η οποία φυσικά τους συνόδευσε και το βράδυ της Κυριακής.

Προτού περάσουμε όμως στο μουσικό σχολιασμό που κυρίως μας ενδιαφέρει, θα σταθώ στο μεγαλύτερο Rickroll τρολάρισμα που έχει συμβεί στα χρονικά. Ο τραγουδιστής των Fragment Soul ο οποίος δισκογραφικά μέχρι πρότινος είχε και αυτός καταγωγή από την Ελλάδα, απευθύνεται ζεστά στο κοινό… στα αγγλικά. Για πολλούς που δε γνώριζαν φατσικά το συγκρότημα ή τις αλλαγές στη δομή του, αυτό πήρε αρκετά αρνητικά σχόλια που κυμαίνονταν γύρω από το “μα καλά, από Ελλάδα είστε, γιατί απευθύνεστε στα Αγγλικά στην Αθήνα;”. Έλα όμως που το χρέος των βασικών φωνητικών έχει αναλάβει ο Καναδός Marc Durkee, που ο άνθρωπος φυσικά δεν είναι σε θέση να μιλήσει άπταιστα ελληνικά. Ευτυχώς αυτό στο τέλος ξεκαθαρίστηκε και για όσους δεν ήξεραν και είμαι σίγουρη ότι όλοι μέσα τους απολογούνται για τα πρότερα σχόλια.

Στο ζουμί όμως, η απόδοση των Fragment Soul ήταν άρτια τεχνικά και τους βοήθησε και η εξαιρετική ποιότητα του ήχου (έδωσαν μάλιστα εύσημα και στον ηχολήπτη τους και πάντα χαίρομαι όταν συμβαίνει αυτό). Ομολογώ ότι σε επίπεδο συνθέσεων δεν έχουν καταφέρει να με ενθουσιάσουν προς το παρόν, ίσως γιατί προσωπικά έχω μεγαλύτερη απαίτηση στο complexity των συνθέσεων όταν ο όρος “progressive” αποτελεί επιλεχθέν χαρακτηριστικό της μουσικής σου. Ωστόσο, για όποιον απολαμβάνει αργή ατμοσφαιρική, λίγο στενάχωρη μουσική, οι Fragment Soul είναι δεδομένο να του κάνουν καλή εντύπωση. Ταυτόχρονα το γεγονός ότι ήταν άρτια προβαρισμένοι και σωστοί, βοηθούσε και όποιον δεν είναι πολύ του γούστου του η μουσική τους να περάσει όμορφα. Τελευταίο και σημαντικό σχόλιο ότι φάνηκαν πολύ ζεστοί και συμπαθητικοί στον τρόπο που μίλησαν τόσο προς το κοινό όσο και μεταξύ τους παρουσιάζοντας τα μέλη, ενώ είχαν την ευκαιρία ευτυχώς, να παρουσιάσουν τη δουλειά τους μπροστά σε ένα αρκετά γεμάτο Fuzz Club.

Η ώρα έφτασε και με γραφική εγγλέζικη ακρίβεια, ώρα 21.29 με το δευτερόλεπτο να μπαίνει στο 21.30, οι πρώτες νότες του Embers Fire καταλύουν το χώρο και εμείς στοιβαγμένοι – μα όχι ασφυκτικά – βρισκόμαστε σε κατάσταση ευφορίας. Ο ήχος ήταν εμφανώς από το πρώτο λεπτό και πάλι ρυθμισμένος στην εντέλεια κι ενώ τα φωνητικά του Holmes ξεκίνησαν λίγο χαμηλά σε ένταση τα πρώτα δευτερόλεπτα, αμέσως ανέβηκαν στην ένταση που έπρεπε.

Κάπου εδώ δε θέλω να ξεχνάμε ότι αυτή η συναυλία προοριζόταν να είναι προωθητική του τελευταίου δίσκου των Paradise Lost, Obsidian, οπότε η μπάντα είχε να φέρει εις πέρας ως προς τα κομμάτια που θα επέλεγε να εκτελέσει ζωντανά, μία πολύ δύσκολη δουλειά. Από τη μία, να προωθήσει έναν “καινούριο” δίσκο που είναι ήδη δύο χρονών κι από την άλλη, να γεμίσει το setlist της με αγαπημένα κομμάτια. Και το κατάφεραν στο έπακρο.

Από το Obsidian ακούσαμε πολύ δυνατές επιλογές όπως τα Serenity, Forsaken, Darker Thoughts, The Devil Embraced αλλά και το Ghosts με το οποίο έκλεισαν τη συναυλία, κάτι που ήταν αρκετά ριψοκίνδυνο – το να τελειώσουν δηλαδή με τόσο καινούριο κομμάτι, αλλά φάνηκε να γίνεται ιδιαίτερα αποδεκτό από τον κόσμο. Στο υπόλοιπο πλαίσιο, οι Paradise Lost τίμησαν τη δισκογραφία τους με τουλάχιστον ένα κομμάτι από κάθε κυκλοφορία. Εκκωφαντική η απουσία μεγάλων hits τους από το τρίπτυχο Believe In NothingSymbol Of LifeParadise Lost, η οποία όμως δε με ενόχλησε τόσο εφόσον είναι κομμάτια που έχουν ακουστεί δεκάδες φορές σε συναυλίες τους στην Αθήνα, όπως και αυτή του Tragic Idol που σε άλλη περίπτωση θα με ενοχλούσε γιατί είναι εξαιρετικός δίσκος, ωστόσο τον απόλαυσα στην δική του προωθητική περιοδεία οπότε, μικρό το κακό.

Πάμε όμως στο τι ακούσαμε. Ακούσαμε έναν Nick Holmes σε καλύτερη ίσως φωνητική φόρμα από ποτέ. Έτοιμος να φέρει εις πέρας κομμάτια όπως τα Eternal και As I Die, ιδιαίτερα απαιτητικά μιας που ανήκουν στην πρότερη εποχή της μπάντας και έχουν εντός τους πληθώρα growls, αλλά και το γλυκύτατο, σχεδόν pop, αγαπημένο One Second. Βασίζω στην εικασία μου ότι ο Holmes είναι ένας frontman που αποδίδει αρκετά με βάση του πόσο κουρασμένος είναι. Θεωρώ ότι μεγαλώνοντας, έχει ωριμάσει και προσέχει πολύ περισσότερο τον εαυτό του και τη φωνή του με αποτέλεσμα αυτή να είναι ίσως και καλύτερη από ποτέ ζωντανά. Δείγμα της ωριμότητάς του είναι και το γεγονός ότι σχολίασε με χιούμορ το πόσο “αρνητική χροιά” κουβαλούν τίτλοι των κομματιών που έγραψαν νεότεροι, όπως το As I Die και το No Hope In Sight.

Η προσπάθεια stand up comedy φυσικά συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς από τον Holmes, προτιμούμε όμως λίγο περισσότερο να τον ακούμε να τραγουδάει. Στο πλευρό του Nick Holmes φυσικά η δεύτερη οικογένειά του, Greg Mackintosh, Aaron Aedy και Stephen Edmondson να αποδίδουν κι αυτοί στο μέγιστό τους, κεφάτοι, γεμάτοι ενέργεια και πολύ καλοί τεχνικά. Το μπάσο του Edmondson ειδικά έλαμψε στα κατάλληλα σημεία στο As I Die. Το νεότερο μέλος της οικογένειας, Waltteri Vayrynen που τους συνοδεύει από το 2016 στα drums, έχει καταφέρει να μας αποδείξει ότι καταφέρνει μια χαρά να συμβαδίσει μουσικά με αυτά τα μεγαθήρια και φαίνεται ότι θα μείνει για καιρό στο πλευρό τους.

Κατά τα άλλα, το κοινό τρελαίνεται στο Say Just Words και πως να μην το πάθει άλλωστε αφού το κομμάτι ήταν προδιαγεγραμμένο να γίνει και να μείνει κλασσικό, στηρίζει το επίσης πλέον κλασσικό sing along του οριακά γλωσσοδέτη Faith Divides Us Death Unites Us, τραντάζεται με το δυναμικό The Enemy και απολαμβάνει το κομμάτι που ούτε και ο Holmes δεν καταλαβαίνει γιατί μας αρέσει τόσο, So Much Is Lost. Οι Paradise Lost παίζουν για μίαμιση τιμιότατη ώρα που αφήνει τους πάντες, σε όλα τα επίπεδα, ευχαριστημένους.

Από πολλούς άκουσα ότι ήταν η καλύτερη, ή έστω, από τις καλύτερες συναυλίες του συγκροτήματος στη χώρα μας. Ωστόσο, αυτό κρύβει από πίσω τον κίνδυνο να την κρίνουν επιεικώς δεδομένου του πόσο καιρό έχουμε να πάμε σε συναυλίες. Για καλή μου τύχη επειδή έχω πρόβλημα και για μένα ήταν, μπορεί και η δέκατη συναυλία που είδα από την αρχή της χρονιάς, ίσως να μπορώ να αποστασιοποιηθώ λίγο περισσότερο. Και θα πω πως ναι, ήταν σίγουρα στις καλύτερες, λόγω νοσταλγίας, διάθεσης αλλά και προετοιμασίας των Paradise Lost, χωρίς αμφιβολία και άλλους παράγοντες βαρύτητας. Νομίζω ότι επιστρέφουμε στις ζωές μας πάλι παιδιά. Μέχρι και οι Paradise Lost, φάνηκαν θετικοί. Ένα υπέροχο απόγευμα.

Το Setlist των Paradise Lost

Embers Fire

Forsaken

Blood and Chaos

Faith Divides Us - Death Unites Us

Eternal

One Second

Serenity

The Enemy

As I Die

The Devil Embraced

The Last Time

An Eternity of Lies

Say Just Words

No Hope in Sight

Encore:

Darker Thoughts

So Much Is Lost

Ghosts

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία