Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΟι Mayhem που . . . αποφεύγεις! (και δεν πρέπει)

Οι Mayhem που . . . αποφεύγεις! (και δεν πρέπει)

Πόσοι τόνοι διαδικτυακής μελάνης έχουν χυθεί για εκείνη την ημέρα της 10ης Αυγούστου του 1993; Κατά πόδας ακολουθεί και ο πρώτος δίσκος των Mayhem, το για πολλούς λόγους ιστορικό, De Mysteriis Dom Sathanas.

Οι Νορβηγοί είναι ένα συγκρότημα που πάντα το όνομά του θα συνοδεύεται από πλήθος “what if”, «τι θα γινόταν αν ο Dead δεν αυτοκτονούσε;», «τι θα συνέβαινε αν ο Vikernes δε δολοφονούσε τον Euronymous;», «ποια θα ήταν η μουσική τους πορεία με τον Euronymous βασικό συνθέτη;» και πολλά ακόμα. Όλα αυτά τα ερωτηματικά, πέραν από λογικά, έχουν επισκιάσει την τριαντάχρονη πορεία του συγκροτήματος που ακολούθησε τα γεγονότα της περιόδου ’92 – ’93. Για πολλούς fans μοιάζει σαν σταμάτησε ο χρόνος στο DMDS, το οποίο αποτελεί – αναμφίβολα – την καλύτερη στιγμή τους, όμως, οι Mayhem έχουν να επιδείξουν άλλες πέντε κυκλοφορίες, με όλες μάλιστα να είναι από «καλές και πάνω».

Esoteric Warfare (2014)

Αν κάποιος με ρωτούσε ποιος είναι ο λιγότερος καλός δίσκος των Mayhem, χωρίς δισταγμό θα απαντούσα, το Esoteric Warfare. Είναι το πρώτο full length album των Mayhem με τον Teloch στη σύνθεσή τους, ο οποίος μάλιστα κρατάει και την μπαγκέτα του μαέστρου. Δε θα το λέγαμε σε καμία περίπτωση κακό, μάλιστα θεωρώ ότι αν το είχε κυκλοφορήσει κάποιο άλλο σχήμα, να τύγχανε μεγαλύτερης αποδοχής, όμως, για «κακή του τύχη» φέρει την υπογραφή των Mayhem.

O δίσκος έχει ιδέες, πολλές από αυτές καλές κιόλας, το μεγάλο του πρόβλημα έγκειται στην εξερεύνηση τους. Δεν είναι λίγα τα σημεία όπου στην προσπάθεια του να ακουστεί να εξαιρετικό και σύνθετο, μπλέκεται στον μέσα στον ίδιο του τον εαυτό και αυτό που καταφέρνει να αφήσει στο τέλος, είναι μία θολούρα.

Ordo ad Chao (2007)

Ο τρίτος δίσκος της post-De Mysteriis εποχής, το Ordo ad Chao ήρθε να προστεθεί στο σερί καλών κυκλοφοριών του συγκροτήματος. Συγκριτικά με τον προκάτοχο του (Chimera), ακούμε ένα album πιο σκοτεινό, πιο ατμοσφαιρικό και την κατά τη γνώμη μου καλύτερη studio ερμηνεία του Attila με τους Mayhem. O Blasphemer αν και ακούγεται «λιγότερο τεχνικός», τα riffs του είναι πιο μελωδικά και πιο «straight forward», σε ένα ύφος που του ταιριάζει απόλυτα. Νομίζω ότι την καλύτερη περιγραφή για το Ordo ad Chao την έχει δώσει ο Hellhammer, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει τον ήχο του δίσκου, «Necro as f*ck».

Grand Declaration of War (2000)

Ο δίσκος που κυκλοφόρησε ακριβώς μετά το De Mysteriis Dom Sathanas, ο οποίος αρχικά επικρίθηκε αφού δεν ήταν φυσική συνέχεια του προκατόχου του αλλά που όσο περνούσαν τα χρόνια άρχισε να παίρνει τη θέση που του αξίζει. Για να είμαι ειλικρινής, στον απόηχο των όσων είχαν συμβεί, ακόμα και αν με κάποιον μαγικό τρόπο βρίσκονταν στη σύνθεση του album ο Count Grishnackh με τον Euronymous, δεν είμαι σίγουρος ότι θα είχε αποφευχθεί αυτό που περιέγραψα παραπάνω.

Συνολικά είναι ένα δύσκολο album, αλλά βαθιά δεμένο, γεμάτο ιδέες και ικανότητα. Αποτελεί μία από τις κλασικές κυκλοφορίες του συγκροτήματος και ως συνέχεια του De Mysteriis Dom Sathanas, αποτελεί μία τολμηρή και γεμάτη αυτοπεποίθηση δήλωση της μπάντας να βγει από τη σκιά του παρελθόντος της.

Daemon (2019)

Φτάσαμε και στον τελευταίο τους δίσκο, τον οποίο ομολογώ ότι δεν το περίμενα τόσο «διαολεμένα» καλό. Ο Ghul με τον Teloch, συνθετικά έχουν καταπληκτική δουλειά και η παραγωγή του Necromorbus είναι ακριβώς αυτή που χρειάζεται. Αυτό που κάνει το album τόσο καλό είναι ότι ενώ κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό και προσφέρει τη δική του οπτική, όλα μαζί έχουν μία κοινή ροή χωρίς να επαναλαμβάνεται κανένα τους στοιχείο. Από τη μία έχεις το άκρως μυστικιστικό "Daemon Spawn" και από την άλλη το βάναυσο “Bad Blood”, τα οποία αν τα περιγράψεις σε κάποιον που δεν τα έχει ακούσει ποτέ θα νομίζει ότι είναι κομμάτια από διαφορετικές μπάντες και αν τα ακούσεις, θα τα θεωρήσεις πινελιές του ίδιου πίνακα.

Chimera (2004)

Μα πόσο ωραίο album; Μα πόσο θα μου λείπει την Τετάρτη από τη σκηνή ο Blasphemer; Για τον Rune Eriksen είμαι σίγουρος το Chimera αποτελεί τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική του στιγμή και για τους Mayhem τον καλύτερο δίσκο που έχουν βγάλει – πέραν του χιλιοειπωμένου. Δίσκος που όχι απλά δεν έχει filler κομμάτι, ούτε riff. Γενικά αποτελεί ένα στολίδι του ήχου, τεχνικό, ατμοσφαιρικό και απολύτως ακραίο, όπως ακριβώς πρέπει να είναι το black metal.

Τελευταία