Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣPerturbator, Φωνόπτικον, 30/04/2022 @Gagarin 205

Perturbator, Φωνόπτικον, 30/04/2022 @Gagarin 205

Το να με πεις mega-fan του Perturbator νομίζω είναι οριακά υποτιμητικό της πραγματικής μου αγάπης. Που κολλάει ωστόσο αυτό με το γεγονός ότι επιτέλους ξαναβλέπουμε το τεράστιο αυτό σχήμα στη χώρα μας; Με το γεγονός ότι είναι η τρίτη φορά που τον βλέπω εντός συνόρων (ναι, έχω πάει σε όλες) οπότε εκτός από τεράστιο ενθουσιασμό, έχω μέτρο σύγκρισης αλλά και απαιτήσεις. Στις βαλίτσες του αυτή τη φορά ο Γάλλος κουβαλάει και τον τελευταίο του δίσκο, Lustful Sacraments, με σιγουριά και διαφορά τον πιο ξεχωριστό δίσκο της καριέρας του, οπότε προσωπικά εγώ ενδεχομένως αναμένω και αρκετές διαφορές στη live εκτέλεσή του.

Η νύχτα πέφτει στην Αθήνα και ενώ όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ο βραχνάς της μέχρι τώρα ζωής μου) συνομοτούν για να καθυστερήσω, καταφέρνω να πάω κόντρα στο ριζικό και φτάνω στην ώρα μου περιχαρής καθώς τη συναυλία ανοίγει το project Φωνόπτικον. Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης που βρίσκεται πίσω από αυτό το εγχείρημα δεν είναι καθόλου ξένος με τον ήχο, αφού διάφορα πολύ επιτυχημένα ηλεκτρονικά project φέρουν την υπογραφή του. Με τους Φωνόπτικον στήνει μια σκοτεινή γραβούρα ενός κόσμου ρετρο-φουτουριστικού με 80s κοινωνιολογική φαντασία, λουκούμι δηλαδή για την εισαγωγή στο αντίστοιχο musical world building του Perturbator.

(Ευχαριστώ πολύ το φίλο Βαγγέλη για τη συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί η δική μου οπτική γωνία δεν δικάιωνε καθόλου τον Φωνόπτικον)

Από την αρχή οι ήχοι του βαράνε τόσο χορευτικά, τα φώτα του ρυθμίζουν την ατμόσφαιρα εκεί που πρέπει, και ο κόσμος που έχει γεμίσει – όχι ασφυκτικά, πράγμα καλό για τον ανελέητο χορό που ξεκίνησε και συνεχίστηκε – το Gagarin. Σήμα κατατεθέν της εμφάνισης του οι φοβερές επιλογές από clips ταινιών που έχει επιλέξει για το backround του, μεταξύ πολλών, Clockwork Orange, Terminator το πρώτο, αρκετή δόση Carpenter με Escape From New York και They Live!, Alien, σίγουρα ξεχνάω γιατί έπαιξαν πολλά στ’ αλήθεια.

Θα ήθελα πολύ να δω το project Φωνόπτικον μετά από αυτή την εμπειρία και σε dj set σε μαγαζί πέρα από συναυλία, ήταν ό,τι έπρεπε για να μας ζεστάνει για στιγμές απείρου κάλλους που επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Η λέξη μύστης χρησιμοποιείται κατά κόρων στον ιντερνετικό χώρο των social media για ανθρώπους που ξέρουν, που τους συμπαθούμε, που τα λένε ωραία. Εμείς οι παλιοί όμως που έχουμε φάει τα νιάτα μας πάνω από τεράστια βιβλία σχεδιάζοντας πολύωρες περιπέτειες για pen and paper games, γνωρίουμε καλά ότι “Μύστης” είναι η ελληνική μετάφραση της λέξης Sorcerer που, σε αντίθεση με τον Μάγο (Wizard), δε μαθαίνει τη μαγεία διαβάζοντας αλλά την έχει έμφυτη στον οργανισμό του και απλά μαθαίνει να την τιθασεύει και να τη χρησιμοποιεί προς ωφελός του.

Αυτό ακριβώς λοιπόν είναι ο Perturbator. Ένας μύστης της μουσικής που επέλεξε να δημιουργήσει. Πλέον τρομερά έμπειρος συναυλιακά, ανεβαίνει στη σκηνή με μια ζηλευτή σιγουριά, το κοινό παραμιλάει και σωπαίνει με μία του μόνο κίνηση. Εν αντιθέσει με προηγούμενες εμφανίσεις του που κυριολεκτικά δε βάλαμε πωπό κάτω από το χωρό λόγω μουσικών επιλογών, η παρουσία των κομματιών του Lustful Sacraments στο setlist έκανε την ατμόσφαιρα από club του Blade Runner σκοτεινή κι ασήκωτη σαν σε συνέδριο cultists του Cthulhu, από το ένα στο άλλο χωρίς καμία δυσκολία.

Η εισαγωγή με το Excess προμηνύει τρομακτικά πράγματα (με την καλή έννοια) από άποψη ήχου, αφού όλα πήγαν τόσο καλά που βγαίνοντας από το χώρο, ένιωθες σαν να μην ήσουν πριν σε συναυλία που βάραγε πάνω από 100 ντεσιμπέλ. Όπως μόλις ανέφερα, η εναλλαγή από Perturbator classics στα σκοτάδια του Lustful Sacraments κράτησε καθ όλη τη διάρκεια του live. Δυστυχώς δε μπορώ να πω ότι τα φώτα μας φέρθηκαν το ίδιο ομαλά με τον ήχο, τα οποία ήταν μεν φαντασμαγορικά και απαραίτητα, το show όμως ήταν αυστηρά ακατάλληλο για επιληπτικούς.

Τα φώτα αποκτούν χρώμα έντονο πορτοκαλί σχεδόν κάθε φορά που το setlist γυρνάει στο Lustful Sacraments, από το οποίο δεν ακούσαμε μόνο το κομμάτι Messalina Messalina. Κατά τα άλλα, το Dethroned Under A Funeral Haze απογειώθηκε ζωντανά, ενώ τα όποια φωνητικά αποδόθηκαν είτε από τον ίδιο τον Perturbator είτε από samples όπως στην περίπτωση του God Says, που αποτελεί συνεργασία με τους Hangman’s Chair. Η κόλαση έχει γίνει κλαμπ και χορεύει.

Από την άλλη, το κλαμπ γίνεται κόλαση στους ρυθμούς των Future Club, Perturbator’s Theme, She moves Like A Knife, She Is Young She Is Beautiful She Is Next, και Humans Are Suck Easy Prey (όπου εκεί ξεβιδώθηκα τελείως κόσμος έφαγε τα μαλλιά μου και πάτησε την τσάντα μου που έχω αφήσει κάτω και άλλα πολλά, συγγνώμη, αμάρτησα γιατί είμαι φαν). Το κλείσιμο αφήνεται στα χέρια του The Cult Of 2112 και το κοινό απόλυτα ευχαριστημένο.

Όπως κάθε σωστός Δον Κιχώτης, ο James Kent δεν αφήνει τον εαυτό του μόνο στην τρέλα του αλλά στο πλευρό του βρίσκεται πάντα ο πιστός Σάντσο Πάντσα στο πρόσωπο του live drummer του που τον συνοδεύει τα τελευταία χρόνια και έχει σηκώσει τα live performances του σε άλλα επίπεδα, αφού η χημεία τους είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτική. Ανεμόμυλοι (εσείς οι μεταλλάδες που χτυπιέστε από κάτω στο κοινό με τη μαλλούρα πέρα δώθε), τρέμετε!

Και μιας που το αναφέραμε, είναι συνταρακτικό πως ο Perturbator, μαζί και με άλλους καλλιτέχνες, έχει καταφέρει να ανοίξει το metal κοινό προς κάτι διαφορετικό. Ο λόγος είναι γνωστός, είναι το γεγονός ότι και ο ίδιος μεταλάς είναι άλλωστε και ξέρει ότι και σε τέτοιο κόσμο αναφέρεται. Το γεγονός όμως ότι έγραψε τελείως διαφφορετική μουσική και τους πήρε πάλι μαζί του, κλείνει τον κύκλο της φωτιάς και επιβεβαιώνει ότι, αυτός είναι ο αληθινός μύστης. Κι έχει καταφέρει να μας παρασέρνει μαζί σου σε κάθε τι που απλώνει τα χέρια του, δισκογραφικά ή ζωντανά, αφού πάντα καταφέρνει με άλφα ή βήτα τρόπο να καινοτομεί σε σημείο που δεν τον χορταίνεις.

Α ναι, καλά περάσαμε, το επόμενο πότε;

Τελευταία