Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑLuis Vasquez: Βουτώντας στην άβυσσο, αναδύθηκε λαμπρός

Luis Vasquez: Βουτώντας στην άβυσσο, αναδύθηκε λαμπρός

Γιατί τα άτομα που ασχολούνται με την Τέχνη, παράγουν τα έργα τους; Προς τέρψη του κοινού ή για να μοιραστούν μαζί του αυτά που νιώθουν; Τα ερωτήματα αυτά προκύπτουν μα και ανοίγουν συζητήσεις που κρατούν αιώνες, και συνεχίζουν στο διηνεκές. Η μόνη παραδοχή που μπορεί να -και έχει- γίνει είναι πως τα άτομα που παράγουν Τέχνη, έχουν τη δυνατότητα μέσω αυτής να λυτρωθούν. Κάπως έτσι μοιάζει η ιστορία του γεννημένου στο Los Angeles, Luis Vasquez, του ατόμου πίσω από το μουσικό project The Soft Moon, και σύγχρονου εκπροσώπου της dark wave.

Ο Αντώνης Σαμαράκης είχε γράψει κάποτε πως "το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή", φράση-απαύγασμα της εσωτερικής και όχι μόνο αναζήτησης και περισυλλογής. Κάπως έτσι πορεύθηκε και πορεύεται ο Luis Vasquez, βουτώντας στην άβυσσο της σκοτεινιάς των παιδικών του χρόνων και της μάχης του με την παράνοια, του άπατου πηγαδιού γεμάτο μίσος για τον εαυτό του, ανασφάλεια και τρόμο για το πλάσμα που θα μπορούσε να γίνει αν δεν έβρισκε τη διέξοδο της μουσικής.

Παίρνοντας στοιχεία από krautrock και post-punk, αποσύνθεσε τα είδη, τα ανάμειξε με dark wave και δημιούργησε μια επίκληση στη λάμψη που βρισκόταν αδρανής βαθιά μέσα του. Η αέναη μάχη ανάμεσα στο απόλυτο τίποτα του ταλαιπωρημένου πνεύματος και στην ανεξέλεγκτη κραυγή βοήθειας και ελπίδας, ήταν που γέννησε δίσκους όπως το “The Soft Moon” του 2010, το πρώτο album του μουσικού project το οποίο έφτιαξε για να εκφραστεί με πολλούς τρόπους.

Δυο χρόνια μετά ήρθε το αποκαλυπτικού χαρακτήρα Zeros, πριν ο Vasquez μετακομίσει στη Βενετία το 2013, και κυκλοφορήσει το εξαιρετικό Deeper του 2014. Αυτή, ήταν και η ανάδυση στη λάμψη της ελπίδας. Ενώ τα προηγούμενα records αποτελούνταν από instrumental συνθέσεις -εξαιρετικές πάραυτα- στο Deeper ο Luis Vasquez έδωσε το… κάτι παραπάνω. Τα φωνητικά του ενσωματώθηκαν άψογα και πήγαν ισόποσο χρόνο με τη μουσική, μεταδίδοντας στο κοινό τα lyrics που πηγάζουν από παιδικά τραύματα, φόβο, άγχος, και πολλά φορτία τα οποία κουβαλά μαζί του.

Σαν σκοτεινός πρίγκιπας της ελπίδας για κάτι “φυσιολογικό”, βυθίστηκε στην πνιγηρή έρημο Mojave των 80s (σ.σ. μεγάλωσε κοντά στην περίφημη Mojave Desert), πάλεψε σκληρά με τον εαυτό του, και πλέον, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα η σκηνή τον υπακούει. Shows με εντυπωσιακά φώτα, και εξαιρετικές μουσικές συνθέσεις διακοσμούν τους βαρύγδουπους στίχους του, με τον ίδιο εσχάτως να δηλώνει εμμέσως -με αφορμή την κυκλοφορία της πιο πρόσφατης δουλειάς του, A Body of Errors- πως το να είναι άνθρωπος, αποτελεί για αυτόν μια “τραγωδία” που φαντάζει σαν αχανές κενό. Περιγράφει το A Body of Errors ως “μια συλλογή θεματικών που αφορούν το πως ζούμε σε ανθρώπινο σώμα”.

Δεν υπάρχει ουδεμία στιγμή στο σύνολο της δισκογραφίας του που να μη συναντήσεις κάτι βιογραφικό. Η μουσική του ανήκει σε slasher της δεκαετίας του ’80, και παράλληλα σε δυστοπικό έπος των late 2010s που περιγράφει το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού αιώνες μετά τα 2020s. Το μόνο βέβαιο είναι πως ότι ακούς και βλέπεις, είναι η απόλυτη αλήθεια του Luis Vasquez και του project του, The Soft Moon. Η μόνη, δυσβάσταχτη, αλλά all out, πραγματικότητα όσων βίωσε, σκέφτηκε, και αποδέχεται καθώς τα χρόνια περνούν. Με μόνη πανοπλία την ανάγκη του να αντέξει το ανθρώπινο σώμα που του δόθηκε, γράφει για όλα μας, επειδή γράφει για τον εαυτό του.

Αλλωστε, δεν είμαστε παρά εγκέφαλοι με όραμα το άπειρο, εγκλωβισμένοι σε σώματα με όριο τον σαρκικό θάνατο. Τα υπόλοιπα, μπορείτε να τα αισθανθείτε από κοντά στο Temple την προσεχή Παρασκευή. Δεν θα χάσετε.

Τελευταία