Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΟ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΟ Στέφανος Προτείνει. . . Visitor Q

Ο Στέφανος Προτείνει. . . Visitor Q

Δεδομένου ότι αναλύσαμε το Teorema την προηγούμενη εβδομάδα δεν υπάρχει πιο λογική, πιο τολμηρή και πιο καλή εν γένει συνέχεια από το Ιαπωνικό remake του, Visitor Q. Την αγάπη μου για τον ακρότατο σκηνοθέτη του, Takashi Miike, σας την δήλωσα τον Δεκέμβριο που μας πέρασε. Αν όμως στο Ichi The Killer είχαμε ένα πληθωρικό έργο που η πυκνή εκτέλεση του και η κομιξαδόρικη προέλευση του, το έκαναν συναρπαστικό κι απολαυστικό παρά τη διαστροφή του, η αντίστοιχη του Visitor Q χτυπάει κάπως διαφορετικά, ως επί το πλείστον. Φυσικά, παίζει ρόλο κι η προέλευση του από τη δωρική μιζέρια του Pasolini αλλά η κοινωνική οπτική της Ιαπωνίας του, σε συνδυασμό με κάποια από τα πιο αιχμηρά ευρήματα σε ταινία σκηνοθετημένη από τον Miike, αποφέρουν ένα τελικό αποτέλεσμα που θα καταδικαζόταν από οποιονδήποτε έχει γνώμονα την ηθική ή το καλό γούστο αλλά που μου φαίνεται λογικό να εξέπληξε ή ακόμα και να σόκαρε ψημένους θιασώτες ακραίων b-movies. Όλα αυτά σε λιγότερο από μιάμιση ώρα που γυρίστηκε μέσα σε μια βδομάδα.

Από την πρώτη της σκηνή κιόλας, η ταινία μας δείχνει τον Πατέρα (Ken'ichi Endô) της οικογένειας που θα μας απασχολήσει, να συνευρίσκεται με μια ανήλικη πόρνη. Αυτό θα ήταν αρκετό για να μαυρίσουμε το έργο, αν στις συναισθηματικές μεταπτώσεις του προώρου εκσπερματιστή πατέρα δεν φαινόταν πόσο πραγματικά αξιοθρήνητος είναι κι αν η κοπέλα δεν είχε τον απόλυτο έλεγχο. Στη συνέχεια, ο Επισκέπτης (Kazushi Watanabe) βρίσκεται απλά πίσω από τον πατέρα σ’ έναν σταθμό τραίνων και τον κοπανάει με μια πέτρα. Η εμφάνιση του στο σπίτι τους, μετά από ένα δεύτερο χτύπημα είναι ακόμα πιο αυθαίρετη απ’ ότι στην ταινία του Pasolini. Η σκοπιμότητα του απογυμνωμένη από κάθε συμβολισμό και πιθανή σύνδεση εκ των προτέρων μαζί τους, είναι απλά και μόνο ο καταλύτης στην, ήδη, νοσούσα οικογένεια.

Ο Γιος (Jun Mutô) δέχεται bullying από συνομήλικους του που επιτίθενται στο σπίτι με πυροτεχνήματα και το εκτονώνει δέρνοντας αδιάκοπα τη Μητέρα (Shungiku Uchida) του. Αυτή έχει πέσει στην πρέζα την οποία χρηματοδοτεί μέσω της πορνείας. Η Κόρη (Fujiko) λάμπει δια της απουσίας της, την γνωρίζουμε μόνο από ένα κάδρο της αλλά η χρήση του μες την ταινία και το μήλο που δαγκώνει σ’ αυτό, ως άλλη Εύα, μας δίνει κάποιες συμβολικές ερμηνείες. Η μόνη άλλη βασική χαρακτήρας, μια δημοσιογράφος/συναδέλφισσα του Πατέρα, θα χρησιμοποιηθεί επιτελεστικά στην αντιπαράθεση αρσενικού/θηλυκού που αποτελεί τον θεματικό πυρήνα της ταινίας και θα την γνωρίσουμε καθώς ο Πατέρας προσπαθεί να εκμεταλλευτεί σκανδαλοθηρικά τη βία που δέχεται ο γιός του από την παραστρατημένη Ιαπωνική νεολαία.

Καθώς η σχέση μπουρζουζίας/προλεταριάτου/θρησκείας που απασχόλησε τον Pasolini στην δική του εκδοχή θα ήταν άτοπη για μια σύγχρονη Ιαπωνία, ο Miike μιλάει για την πατριαρχία και το μισογυνισμό αυτής. Ο Πατέρας σταδιακά κι έχοντας αρχίσει από την μεγαλύτερη διαστροφή, θα φτάσει σε δύο εξίσου καταδικαστέες στην προσπάθεια του να ελέγξει το αφήγημα αυτού που ζούνε και την προσωπική του ανεπάρκεια. Στο μοιραίο τέλμα του, θα φέρει τη λύση η Μητέρα καθώς σε αυτή ο Επισκέπτης τριγκάρει την βάση του μητρικού ενστίκτου και την επαναφέρει στο βασικό πρότυπο μητέρας/φροντίστριας/τροφού. Η από κοινού αντεπίθεση τους προς τη νεολαία και η πλήρωση που βρίσκουν μέσα σε αυτό, δεν μπορεί παρά να με κάνει να σκεφτώ τον τρόπο με τον οποίον η Ιαπωνική κοινωνία τρώει τα παιδιά της. Οι νέοι στην Ιαπωνία είναι από τους πιο αποξενωμένους και με κάποια από τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας ανά τον κόσμο.

Η αγάπη και η συμπόνια που χαρακτηρίζει τον Miike σαν δημιουργό θα φανεί στον χαρακτήρα του γιού, αντίστοιχα με το πως είχε λειτουργήσει ο χαρακτήρας του Takeshi στο Ichi The Killer. Καθρεφτίζει και τον Γιό από το Teorema, μας λέει πως ο νεαρός άντρας έχει μια ελπίδα φυσιολογικής ζωής ύστερα από την αποκαθήλωση της απύθμενης οικογενειακής αρρώστιας. Το φινάλε της υπόλοιπης οικογένειας έρχεται σε ευθεία σύγκρουση μ’ αυτό του Pasolini, ακόμα και σκηνοθετικά, καθώς η γαλήνη του αποτελεί μια φυλακή σ’ αντίθεση με τη βίαια απελευθέρωση του τελευταίου πλάνου στην Ιταλική ταινία. Η κορδέλα στο πακέτο του Ιαπωνικού συντηρητισμού μπαίνει κι απ’ την τιμωρία των άλλων δύο θηλυκών χαρακτήρων που προανέφερα, δεδομένου κι ότι η ανάπτυξης τους, αρχίζει και τελειώνει στο ότι είναι επαγγελματίες γυναίκες.

Όσα στοιχεία κι αν σας έδωσα, έχουν μείνει αρκετά για να βιώσετε στην οπτικοακουστική δύναμη του κατασκευάσματος. Ο εργασιομανής Miike, είναι ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες/μάστορες στην ιστορία του σινεμά. Όπως, σχεδόν, σε κάθε παραγωγή του υπάρχει κι εδώ το στοιχείο του “less is more” στην οικονομία της κατασκευής των περισσότερων πλάνων. Τα γενικά του παίζουν με τη γεωγραφία του σπιτιού, δημιουργώντας την αίσθηση του κελιού ενώ δεν θα στερηθεί τα πιο καρτουνίστικα νευρώδη πλάνα και dutch angle κοντινά που χτυπάνε αντιθετικά. Η ελάχιστη μουσική που πατάει στην Ιαπωνική παράδοση είναι απ’ τις λίγες πηγές ηρεμίας ενώ το μεγαλύτερο ειρωνικό σχόλιο έρχεται από την χρήση της βιντεοκάμερας από τους χαρακτήρες σε πράγματα που θα έπρεπε να μείνουν αθέατα σχολιάζοντας και τη δική μας ηδονοβλεψία απέναντι στη διαστροφή.

Μέσα σ’ όλα αυτά, η ταινία δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό της, οι ερμηνείες κι αρκετά συμβάντα δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν το γέλιο. Εν τέλει, αυτό είναι και το rollercoaster συναισθημάτων στο οποίο μας βάζει η παλαβή ιδιοφυΐα του Miike. Μην ξεχνιέστε όμως. Η ταινία είναι η πιο ακραία που έχουμε καλύψει στο Depart (πράγμα που λέει πολλά) και δύσκολα θα ξεπεραστεί. Να είστε προετοιμασμένοι αν τολμήσετε τη θέαση της κι εγώ σας αφήνω με τις εντυπώσεις ενός άλλου θαυμαστή του Miike, που τυχαίνει να είναι ο Alejandro Jodorowsky.

Τελευταία