Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣMayhem, Mortiis, Diablery 04/05/2022 @Fuzz

Mayhem, Mortiis, Diablery 04/05/2022 @Fuzz

Φωτογραφίες: Λύσανδρος Λυσανδρόπουλος

Ποια ήταν η τελευταία black metal συναυλία που είδαμε με headlining μπάντα από το πάνω-πάνω ράφι, οι Dimmu Borgir; Την Τετάρτη λοιπόν, αυτό το κενό έμελλε να συμπληρωθεί με την παρουσία των Mayhem στη χώρα μας μετά από πέντε χρόνια.

Η μέρα δεν ήταν ιδανική για live, καθώς πέραν από του ότι ήταν καθημερινή, την ίδια ώρα είχαμε ημιτελικό Champion’s League, προημιτελικό Euroleague και Super League. Τίποτα από αυτά όμως δεν ήταν αρκετά ώστε το Fuzz να μην πλημμυριστεί από μαυροντυμένους οπαδούς του ιδιώματος, διψασμένους για μουσική και μεγάλες συναυλίες.

Επί σκηνής εφορμούν πρώτοι οι Diablery, τους οποίους είχα δει και πριν λίγο καιρό με τους Harakiri For The Sky. Ομολογώ ότι εκείνο το κρύο βράδυ δε μου είχαν αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις, δεν ήταν κακοί αλλά αυτό το κάτι παραπάνω που περίμενα να δω, δεν το είχα δει. Πριν όμως κρίνουμε μία μπάντα στη μετά lockdown εποχή, οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψιν μας τις παραμέτρους που για δύο και πλέον χρόνια την καθήλωσαν στην απραξία. Οι θεατρικοί Αθηναίοι blacksters εμπίπτουν στην παραπάνω κατηγορία, αφού αυτήν τη φορά, ήταν καθηλωτικοί. Σε σύγκριση με την προηγούμενη φορά, εκεί που υπερτερούσαν τώρα ήταν η σκηνική τους παρουσία και ο τρόπος με τον οποίο έδεναν ήχο και εικόνα. Συνοδευόμενοι από μία πέμπτη μαυροφορεμένη μορφή, της οποίας ο ρόλος της περιοριζόταν μόνο στο οπτικό κομμάτι, έμειναν στο σανίδι για περίπου σαράντα λεπτά και κατάφεραν να στείλουν ισχυρό μήνυμα για το τι θα ακολουθήσει.

Γίνονται οι απαραίτητες αλλαγές στο stage και όλα διαμορφώνονται καταλλήλως ώστε η Αθήνα να υποδεχθεί αυτήν την άκρως artistic μορφή που ακούει στο Mortiis. Ο Νορβηγός έχοντας επιστρέψει στις ρίζες του, τόσο ηχητικά όσο και σκηνικά, δηλαδή επαναφορά της μάσκας και solo στη σκηνή με το synth του, εμφανίστηκε για να ερμηνεύσει το Spirit of Rebellion. Δεν του χρειάστηκαν παρά μερικά λεπτά για να καθηλώσει το venue και να μεταμορφώσει το Fuzz από συναυλιακό χώρο σε μεσαιωνικό μπουντρούμι. Οι εμφανίσεις του Mortiis, όταν αφορούν την Era I, δε γίνεται να κριθούν με αμιγώς συναυλιακούς όρους, καθώς αποτελούν μία ακραία υψηλής αισθητικής έκφανση τέχνης.

Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το κοινό, δηλαδή να μη χαιρετάει καν, η εμφάνισή του, ο ήχος του, όλα μαζί πλέκουν αυτόν τον απόκοσμο χαρακτήρα που αντιπροσωπεύει η περσόνα του. Όμως, στη σκηνή δεν ήταν μόνος του, συνοδευόταν και από κρουστά. Το μυστήριο για το ποιος βρισκόταν κάτω από το κουστούμι δεν κατάφερα να το διαλευκάνω, και πιστέψτε με, προσπάθησα πολύ. Το παίξιμο του ήταν εξαιρετικό και όσοι δε βρεθήκατε στο live, μην έχετε στο μυαλό σας τον κλασικό drummer, αφού ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Το set του αρχικά θύμιζε war drums σαν αυτά που υπάρχουν στη μάχη με τα goblins στο Icewind Dale II. Δεν ήταν όμως μόνο το παίξιμο του που σε αποσβόλωνε, ήταν και το καταπληκτικό του κουστούμι. Βγαλμένο από κάποια ζοφερή ιστορία της σκανδιναβικής μυθολογίας, συμπλήρωνε την εικόνα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η σκηνή πρέπει να μεταμορφωθεί εκ νέου, αυτήν τη φορά ένα πελώριο drum set με τρεις ανάποδους σταυρούς αποκαλύπτεται και το κόκκινο πανί που γράφει Mayhem «πλακώνει» τον χώρο. Η μπάντα με την περισσότερη αρνητική προβολή στην ιστορία της μουσικής (δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη) είναι έτοιμη να προκαλέσει αυτό λέει το όνομα της, αντάρα.

Οι πρώτοι ήχοι που ακούγονται από τα ηχεία είναι αυτή η ευχάριστα ενοχλητική εισαγωγή του Falsified And Hated από το Daemon. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, αν ήσουν κοντά στο stage, θα άκουγες τρεις χτύπους από το set του Hellhammer, στο τρίτο λοιπόν, σύσσωμοι οι Mayhem κάνουν την εμφάνιση τους on stage και το Fuzz αρχίζει να κινδυνεύει σοβαρά με κατάρρευση (ίσως υπερβάλλω λίγο).

Από το σημείο που καθόμουν, τέρμα δεξιά από το stage δηλαδή, μοιραία η προσοχή μου στράφηκε αρχικά στον Ghul. Τον βρετανό τον έβλεπα πρώτη φορά ζωντανά και ειλικρινά εντυπωσιάστηκα από το παίξιμο του και από τη σκηνική του παρουσία. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που λόγω του αρκετά τεχνικού παιξίματος ένας κιθαρίστας αναγκάζεται να θυσιάσει τη σκηνική του παρουσία για να προσφέρει ένα άρτιο παίξιμο. Υπάρχουν, όμως, κάποιοι λίγοι που καταφέρνουν να βρίσκουν αυτήν την εξαιρετικά λεπτή γραμμή και να συνδυάσουν επιτυχώς και τα δύο. Θα πει κάποιος ότι του έλειπε η πολλή κίνηση, ωστόσο το παρουσιαστικό και το στήσιμο του ήταν άκρως απειλητικά, και αυτό είναι που περιμένεις από ένα κιθαρίστα των Mayhem.

Εντύπωση μου έκανε το δεύτερο κομμάτι που επέλεξαν, αφού “To Daimonion” αν μου ζητούσε κάποιος να μαντέψω 20 κομμάτια που θα έπαιζαν live, δε θα το συμπεριελάμβανα ποτέ. Αν το ακούσεις ζωντανά, σίγουρα θα κατάλαβες τη διαφορά κλάσης ανάμεσα σε Maniac και Attila. Τον Ούγγρο frontman τον έβλεπα ζωντανά για τρίτη φορά στη ζωή μου, αφού είχαν προηγηθεί το live των Mayhem για το De Mysteriis Dom Sathanas και εκείνο το εξαιρετικό κονσέρτο των Lüüp. Θα πω παρακάτω για τη σκηνική του παρουσία, πρώτα όμως θέλω να ρωτήσω το εξής· είμαι ο μόνος που όταν τον βλέπει έχει την εντύπωση ότι αυτός άνθρωπος αποτελείται από δέκα διαφορετικές καλλιτεχνικές περόνες; Ο τρόπος με τον οποίο μεταμορφώνεται ανάλογα τις απαιτήσεις του κομματιού πραγματικά αποτελεί case study. Ντυμένος λοιπόν με ένα τύπου ράσο και κρατώντας έναν ανάποδο σταυρό από οστά, καθήλωνε το κοινό και πράγματι, έμοιαζε σαν τον μέγα μάγιστρο κάποιας ακραίας δαιμονολατρικής σέχτας.

Η συνέχεια είχε “Malum” & “Bad Blood” από την τελευταία τους δουλειά και ένα Hellhammer σε μεγάλα κέφια. Ο Jan Axel Blomberg είναι ένας drummer με παραστάσεις στο black metal που θεωρώ ότι κανείς άλλος δεν πλησιάζει. Αν κάποιος θεωρεί ότι είναι τυχαίο γεγονός ή απόρροια καλών σχέσεων, τότε μάλλον δεν τον έχει ακούσει ποτέ του live. Ο Νορβηγός είναι σαν το καλό κρασί, όσο «παλιώνει» τόσο πιο απολαυστικός γίνεται. Δεδομένα έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Διάβολο, αφού παρότι έχει συμπληρώσει μισό αιώνα ζωής, ούτε έχει γεράσει αλλά ούτε έχει χάσει κάτι από την έκρηξη από τον διακρίνει. Αυτό απότομο μπάσιμο που κάνει στο “Voces Ab Alta” που στουντιακά είναι καθηλωτικό, ζωντανά είναι σαν μία καταιγίδα έτοιμη να «σε πάρει και να σε σηκώσει».

Στη μέση του live, τα φώτα σβήνουν και οι Mayhem αποσύρονται. Τότε η φωνή του αυτόχειρα Dead ακούγεται απαγγέλοντας, «When It's cold, And when it's dark the Freezing Moon can obsess you». Αν δεν κάνω λάθος όταν ο Euronymous συνέθετε το Freezing Moon δεν πρέπει να είχε κλείσει ούτε τα 20 του. Για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε δεν κατάφερε ποτέ του να συνειδητοποιήσει ότι έγραψε την υπογραφή του black metal, αφού δε νομίζω ότι στην ιστορία του genre υπάρχει πιο trademark θέμα από αυτού του κομματιού. Ο Teloch που είχε αναλάβει να το παίξει πραγματικά το ερμήνευσε με τον δέοντα σεβασμό και ίσως για λίγο να μπορούσες να δεις κάπου το σαρδόνιο χαμόγελο του Øystein Aarseth.

Φυσικά το τελευταίο κομμάτι του live (πριν το encore) ήταν αφιερωμένο στο De Mysteriis Dom Sathanas. Οι Mayhem ντυμένοι με μαύρους μανδύες και ένα Fuzz σε φρενήρη κατάσταση συνέθεταν το τελετουργικό σκηνικό που περιγράφει ο δίσκος. Πέραν του “Freezing Moon” ακούσαμε “Pagan Fears”, “Buried by Time and Dust” και “Life Eternal”. Η σειρά με την οποία έγραψα τα κομμάτια δεν είναι αυτή που παίχτηκαν, αφού τα δύο τελευταία είναι αντίστροφα, όμως, το έκανα για να αναφερθώ στη μοναδική παραφωνία του live, τον Necrobutcher.

Είναι αρκετά κακό όταν είσαι ο band leader στα live να είσαι κομπάρσος στην καλύτερη, παραφωνία στη χειρότερη. Στο “Life Eternal” ενώ στουντιακά ακούς ένα σεμινάριο από τον Count Grishnackh και ο Jørn Stubberud που το παίζει ζωντανά τριάντα χρόνια τώρα δεν έχει καταφέρει να γίνει έστω υποφερτός.

Πάντως, αναμένοντας ότι ο Necrobutcher παραμένει κουλός δεν ήταν αρκετός σε καμία περίπτωση να χαλάσει τη βραδιά (εδώ φαίνεται και πόσο πραγματικά drummer είναι ο Hellhammer). To encore περιελάμβανε αποκλειστικά old school κομμάτια, αφού ακούσαμε “Deathcrush”, “Chainsaw Gutsfuck”, “Carnage” και “Pure Fucking Armageddon”. Νομίζω ότι θα μπορούσαν να ξεκινούν τα live τους λέγοντας: «We are Mayhem and THAT’S exactly what we do».

Υγ: Όταν επιλέγεις να ονομάσεις την μπάντα σου The True Mayhem και λείπει από αυτήν ο θεμέλιος λίθος (o Euronymous), όταν στα live σου γίνεται ο κακός χαμός κατά τη διάρκεια των κομματιών που έγραψε αυτός, όταν η φήμη σου προέρχεται κυρίως από τις πράξεις του και όταν 20 στους 10 στα live σου φορούν μπλούζα De Mysteriis Dom Sathanas, θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να αναφέρεσαι σε αυτόν. Αν είσαι αχάριστος και δεν το κάνεις, τουλάχιστον μπορείς να μην είσαι καρνάβαλος και να μην κάνεις δηλώσεις εναντίον του τριάντα χρόνια μετά τη δολοφονία του.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία