Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣPlaygrounded, we.own.the.sky 06/05/2022 @Fuzz

Playgrounded, we.own.the.sky 06/05/2022 @Fuzz

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Παρασκευή 6 Μαΐου και κατευθύνομαι στο Fuzz για την παρουσίαση του The death of Death των Playgrounded, με special guests τους we.own.the.sky. Αυτός, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι συνδυασμός που δεν χάνει. Αν τους έχεις δει αμφότερους live σε προηγούμενες εμφανίσεις τους, ξέρεις τί εννοώ. Για αυτούς που δεν ξέρουν, μην ανησυχείτε παιδιά, ακολουθεί εκτενής ανταπόκριση!

Αρχικά, ευτυχέστατη συγκυρία το ότι οι WOTS ήταν special guests κι όχι opening act, μιας και αυτό μάλλον έδωσε τον χώρο και τον χρόνο για ένα set μιας ολόκληρης ώρας! Εξήντα λεπτά δηλαδή μέτρησε το ρολόι – κατά τα άλλα ο χρόνος ήταν σχετικός για όσο ήταν η πεντάδα στη σκηνή. Από την αρχή του We Align έως το τέλος του Retrospect, ολόκληρο το venue κατακλύστηκε από την ενέργεια της ολότητας του μαζί, τον επαγγελματισμό και το πώς ένα συγκρότημα σμιλεύεται και θεριεύει όσο γράφει χιλιόμετρα. Truth be told, μας έχουν συνηθίσει σε άρτιες εμφανίσεις ηχητικά – ανέκαθεν ο ήχος στα live τους ήταν στουντιακός και οι ίδιοι σταθερά όλο και καλύτεροι, τόσο από θέμα απόδοσης όσο και συνθέσεων. Είναι, σχεδόν, θέμα φυσικής εξέλιξης για ένα σχήμα που μετράει ήδη 10 χρόνια πορείας να κάνει το ένα βήμα παραπάνω και να εξελίξει ακόμα περισσότερο τη συνολική παρουσίασή του. Στην προκειμένη, φρόντισαν να έχουν ένα άρτιο light show και να χτίσουν τέτοια ένταση και ατμόσφαιρα επί σκηνής, που τα όποια μικρά τεχνικά θέματα ήταν ασήμαντα. Η εκρηκτική ενέργεια ήταν εκεί, για όλους. Δεν ξέρω αν ήταν η συσπείρωση και η επικοινωνία που είχαν οι τρεις κιθαρίστες όσο έπαιζαν (Κωνσταντίνος Διακάκης, Ηλίας Κόκκοτος, Δημήτρης Ράδης), ο επιβλητικός ήχος του μπάσου (Χρήστος Λαδάς) που το έκανε ακλόνητο θεμέλιο ή οι in your face ταμπουριές (Στέφανος Πετρίδης)... θαρρώ ήταν το σύνολο αυτών αυτό που την γέννησε και που μας κράτησε συνδεδεμένους μαζί τους.

Διαβάστε επίσης: We.Own.The.Sky: Πρέπει να στηρίζουμε και να κουραζόμαστε για τα πράγματα που μας ενδιαφέρουν. Τίποτα δεν είναι δεδομένο

Μαζί με τα Ikigai και Of New Beginnings, μας χάρισαν το μεγαλύτερο μέρος του Home - του δίσκου που κυκλοφόρησαν λίγους μήνες πριν την πανδημία. Προσθέτοντας στις επιλογές τους για αυτή τη βραδιά τα Muzzle και Penny for your Thoughts από το Earths Collide και το Raindrops and Oceans από το EP The Glass / Nails, έστησαν το ιδανικό setlist τόσο για όσους τους έχουμε ξαναδεί (που ήμασταν αρκετοί), όσο και για αυτούς που είχαν την ευκαιρία να τους γνωρίσουν μόλις τότε.

Σαν highlight από τους we.own.the.sky κρατώ το χορωδιακό sing along στο Youth, ενός ούτως ή άλλως ιδιαίτερου κομματιού το οποίο με την συμμετοχή των παρευρισκομένων και την ορμή της ζωντανής εκτέλεσης, εξυψώθηκε σε κάτι μαγικό κι έκανε την καρδιά να χτυπήσει λίγο πιο γρήγορα, λίγο πιο ζεστά.

Λίγο μετά τις 22.30 έφτασε η ώρα για το set των Playgrounded και από την στιγμή που ακούστηκε η εισαγωγή του Swans, σκεφτόμουν έντονα πώς στο καλό θα χωρέσω σε μιαν ανταπόκριση αυτό που μόλις είχε ξεκινήσει να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας. Το πώς όλο το μαγαζί κοκκίνισε από τα φώτα και ήταν σα να κάναμε ένα βήμα και πέσαμε μέσα στο εξώφυλλο του The death of Death, ήχος και φως σε πλήρη αρμονία με τις συνθέσεις, οι πέντε τους πάνω στη σκηνή σα να έχουν ταξιδέψει στον χωροχρόνο για να φτάσουν μπροστά μας… Το performance τους τόσο μουσικά όσο και από επίπεδο επαγγελματισμού ήταν τέτοιο που, στα αλήθεια, στιγμιαία ξαφνιάστηκα όταν άκουσα να μας καλωσορίζουν στα ελληνικά, κι ας ήξερα πολύ καλά πού ήμουν και ποιους είχα έρθει να δω!

Μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά στην ιστορία που μας εξιστορούσαν, περνώντας από το Rituals στο Tomorrow’s Rainbow, ο κόσμος εκστασιάστηκε. Χέρια ψηλά, sing along στο ρεφραίν και η ένταση κλιμακωνόταν ολοένα και περισσότερο. Ακόμα και η σκηνική παρουσία του frontman, Σταύρου Μαρκόνη, συνέβαλε εκείνη την ώρα στο τελετουργικό. Κάτι μεταξύ ιερού χορού και προστατευτικών κινήσεων, λες και κρατούσε στους ώμους του όλη την ορμή της σκηνής, για να μην μας ισοπεδώσει έτσι και απελευθερωνόταν.

Διαβάστε επίσης: Συνέντευξη Playgrounded: Αναλύοντας τα πάντα, από την παιδική χαρά στην τιμωρία

Δεν θα αναλύσω τα κομμάτια ένα προς ένα, θα πω μόνο πως απολαύσαμε το The death of Death στην ολότητά του και με την βαρύτητα που του πρέπει. Με όλα τα βαριά, βιομηχανικά ριφφς του Μιχάλη Κοτσιράκη, το γιγαντιαίο τείχος του rhythm section του Γιώργου Πουλιάση (τύμπανα) και Οδυσσέα Ζαφειρίου (μπάσο), τα synths του Ορέστη Ζαφειρίου που έδεναν σφιχτά όλα τα όργανα μαζί και τα φωνητικά του Σταύρου να υφαίνουν το πέπλο της ιστορίας κάθε κομματιού. Ενδιάμεσα στο set έπαιξαν και τα Waves και Crossing από τον προηγούμενο δίσκο τους, In Time With Gravity, τα οποία έλαβαν θερμή αποδοχή από το κοινό, με το Crossing να φέρει έναν σχεδόν λυτρωτικό αέρα και να μας οδηγεί στο Our Fire για το κλείσιμο της βραδιάς. Για να είμαι ακριβής, για το πρώτο κλείσιμο, αφού ανταποκρίθηκαν στις ζητωκραυγές του κόσμου και έπαιξαν το Rotterdam στο encore.

Εν ολίγοις: το βράδυ της Παρασκευής ήταν από αυτά που θα μας μείνουν. Ήταν από αυτά που αν δεν ήρθες γιατί βαρέθηκες / πού να τρέχεις / την επόμενη φορά, έχασες. Τί να κάνουμε τώρα, ίσως να κέρδισες κάτι άλλο. Αυτό όμως, το έχασες.

Θα χαρώ να ξαναδούμε σύντομα και τις δύο μπάντες, ιδανικά στο ίδιο line up. Είμαι υπέρ.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία