Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣBlind Sun, Pretend We Are Dead, Blame Canada, 05/05/2022 @Temple

Blind Sun, Pretend We Are Dead, Blame Canada, 05/05/2022 @Temple

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Μία πολύ όμορφη βραδιά για την ελληνική σκηνή μας περίμενε την Πέμπτη που μας πέρασε στο Temple, όπου για αρχή θα μαζευόμασταν για να γιορτάσουμε την ολοκαίνουρια κυκλοφορία των Blind Sun με τίτλο Under Them Stones, ενώ θα τους συνόδευαν δύο εξίσου ταλαντούχα και ανερχόμενα σχήματα που ακούνε στα ονόματα Pretend We Are Dead και Blame Canada.

Ποιός άλλος περίεργος θα κατέληγε τη βραδιά της γιορτής του σε συναυλία εκτός από εμένα, δεν ξέρω είναι η απάντηση αλλά εγώ το έκανα – και το έχω κάνει πολλάκις. Φτάνοντας στο Temple, βρίσκω εκεί ήδη αρκετό κόσμο, αλλά και μια αλλαγή στο πρόγραμμα καθώς πρώτοι στη σκηνή εμφανίζονται τελικά οι Pretend We Are Dead. Το σχήμα από την Αθήνα κινείται σε punk rock ήχους με μία μπλουζιά να τον διακατέχει. Οι Pretend We Are Dead είναι στο δρόμο εδώ και καιρό να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο και το προσπαθούν πολύ, αλλά κάτι καραντίνες και κάτι αλλαγές line up κάπως τους έχουν καθυστερήσει.

Εμφανώς τετράδα κι εμφανώς πολύ ενεργοί πλέον, το τελευταίο διάστημα έχουν δημοσιοποιήσει πολλές ζωντανές τους ηχογραφήσεις και επί σκηνής φάνηκαν επιτέλους να βρίσκονται σε καλό δρόμο για όλα. Μας τράβηξαν αρκετά το ενδιαφέρον επί σκηνής και ελπίζω αυτό το νέο ξεκίνημα να τους πάει καλά. Δυστυχώς εκτός από τις ζωντανές ηχογραφήσεις δε μπόρεσα να βρω επίσημα releases της δουλειάς τους για να εξοικειωθώ περισσότερο με τον ήχο τους πριν τους δω ζωντανά και όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις εύχομαι τέτοιες ανταποκρίσεις να αποτελέσουν έναυσμα για να έχουμε σύντομα κάτι χειροπιαστό και “στουντιακό” για να ακούσουμε.

Πολύ σύντομα τους ακολουθούν στη σκηνή οι Blame Canada. Εκτός του γεγονότος ότι με διασκεδάζει πάρα πολύ το όνομά τους καθώς μου θυμίζει South Park σε όλο του το μεγαλείο, μπορώ να πω ότι με διασκέδασαν και οι ίδιοι. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο City We Love To Hate (που κάπως με στέλνει να σκέφτομαι τους Touche Amore και το κομμάτι τους Love/Hate/Love αλλά τέτοιες συνδέσεις δε ξέρω αν γίνονται μόνο στο δικό μου το μυαλό) το 2016 και λέει ότι κινείται προς το Alternative Rock.

Η αλήθεια όμως βρίσκεται - ευτυχώς – κάπου μακριά από εκεί, αφού οι Blame Canada είναι ξεκάθαρο όταν τους βλέπεις ότι πειραματίζονται και δοκιμάζουν τον ήχο τους. Κατάφεραν να λυθούν επί σκηνής αρκετά γρήγορα αν συνυπολογίσουμε τα δυόμιση χρόνια απουσίας, ενώ ο τραγουδιστής τους σιγα σιγά εξελίχθηκε σε σημαντικό ατού αφού τον διακατείχε θεατρικότητα που μαρτυρούσε ότι οι Blame Canada έχουν συναυλιακή εμπειρία που τους βοηθάει, απ' όσο ξέρω την μεγαλύτερη από όλες τις μπάντες που εμφανίστηκαν το βράδυ της Πέμπτης.

Ατού όμως είναι και η μουσική τους, πράγμα που έγινε ξεκάθαρο κάπου στη μέση του σετ όπου ο τραγουδιστής αποσύρεται και ακολουθεί ένα instrumental jam κομματιών το οποίο απέχει παρά σάγκας από το alternative rock, φέρνοντας πολύ περισσότερο σε μία μείξη shoegaze και post rock, εικόνα και ήχοι που μου θύμιζαν κάπως πιο καθαρούς και απλοποιημένους My Bloody Valentine ανακατεμένους με παλιούς καλούς God Is an Astronaut. Περιμένω σίγουρα να ακούσω νέα τους δουλειά αν σκοπεύουν να πάρουν τέτοια κατεύθυνση.

Το Temple έχει όμορφα γεμίσει με πολύ και πολύ παράταιρο κόσμο λίγο πριν βγουν οι Blind sum στη σκηνή. Κάτι τέτοιο δε το λέω με κακό τρόπο, τουναντίον έκανε φανερό το γεγονός ότι εκτός από οπαδούς της μουσικής των συγκροτημάτων είχαν υποστηρικτές και από άλλα πεδία της ζωής τους, πράγμα που βρίσκω πανέμορφο, ενώ σε πολλές παρέες γύρω μου άκουσα να μιλιούνται ξένες γλώσσες, πράγμα που σημαίνει ότι τυχαία ή επί σκοπού βρέθηκαν στο Temple να ακούσουν τα συγκροτήματα και άτομα εκτός συνόρων. Κερασάκι στην τούρτα, δε ξέρω αν με παρακολουθούσε κανείς ή αν ήταν τυχαίο, άκουσα και Neurosis να παίζει πριν βγουν οι Blind Sun οπότε η αναμονή πέρασε νεράκι.

Οι Blind Sun λοιπόν που στην τελική για αυτούς μαζεύτηκε απόψε και ο περισσότερος κόσμος, είχαν βασικό σκοπό να παρουσιάσουν τον πρώτο τους δίσκο Under Them Stones που κυκλοφόρησε στην αρχή του έτους. Οι Blind Sun κατάφεραν λοιπόν να δημιουργήσουν τώρα που πλέον τους είχα ακούσει δισκογραφικά αλλά και ζωντανά, το εξής ευχάριστο παράδοξο. Ενώ ο δίσκος τους ακούγεται μια rock ψυχεδέλεια, συναυλιακά αποδίδεται εντελώς metal. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι εννοώ.

Αρχικά το οπτικό. Το εξώφυλλο του Under Them Stones προδιαθέτει αυτή την ψυχεδελική αισθητική, ενώ ζωντανά οι Blind Sun είναι αυτοί οι φιλικοί μαυροντυμένοι τύποι και τύπισσες που συνήθως αντικατοπτρίζουν metal αισθητική. Λέω τύπισσες και αναφέρομαι στην φοβερά ταλαντούχα τραγουδίστρια των Blind Sun, Ξανθίππη Παπαδοπούλου, που η φωνή της δισκογραφικά σε ταξιδεύει, ενώ ζωντανά η καθαρή της χροιά και η ένταση της φωνής της που γεμίζει άνετα αρένα αν θέλει, μας οδηγεί στο δίπολο που προηγουμένως περιέγραψα. Ακόμη περισσότερο, ζωντανά φαίνεται και αυτή η μεηντενική επιρροή που για μένα ξεκάθαρα κουβαλάει η μπάντα και προδίδεται στον τρόπο που αποδίδονται τα riffs, ειδικά στο κομμάτι Mariners. Χάρηκα διπλά λοιπόν που οι Blind Sun όχι μόνο μοιράστηκαν με πολύ κόσμο την καινούρια τους δουλειά, αλλά και κατάφεραν να την αποδώσουν και με πολύ διαφορετικό τρόπο.

Μία τριπλά όμορφη βραδιά.

Περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία