Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣH.E.A.T., Lazy Man s Load, 07/05/2022 @Gagarin 205

H.E.A.T., Lazy Man s Load, 07/05/2022 @Gagarin 205

Φωτογραφίες: Christina Alossi

Γκλαμ συναυλία πόσο καιρό είχαμε ρε ‘σεις να δούμε; Η τελευταία να ήταν και η προηγούμενη φορά που είχαν έρθει οι H.E.A.T.; Μικρή σημασία, που και μεγάλη να είχε, με μία δύο καραντίνες έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου εντελώς. Με αυτά και με αυτά όμως, το Gimme Shelter Film Festival – gsffathens για τους φιλούς – νομίζω ότι έχει γίνει το πιο πολυσχιδές φεστιβάλ στη χώρα μας. Σκεφτείτε ότι είναι αναγκαίο να αναφέρω πως αυτήν τη φορά θα πούμε για συναυλία και συγκεκριμένα στην πρώτη εν Ελλάδι εμφάνιση των Σουηδών H.E.AT. με τον Kenny Leckremo στο μικρόφωνο.

Πριν όμως φτάσουμε στους Σκανδιναβούς, είδαμε και ένα συγκρότημα της σκηνής μας, τους Lazy Man’s Load – για τους φίλους lml. Μαζί με τους Diablery είναι οι δύο που μπορούν να κατηγορήσουν ως stalker τους αφού σε διάστημα ενός μήνα (πάνω-κάτω) τους έχω δύο φορές. Τους lml –μετά τις τόσες φόρες, τους νιώθω φίλους – τους είχα παρακολούθησα και στο Temple πριν έναν μήνα, στην επίσημη παρουσίαση του δίσκου τους. Είχα απορία να δω την αντίδραση τους στο μεγαλύτερο stage, στο μεγαλύτερο κοινό, και οι άτιμοι, για «τεμπέληδες» είναι πολύ δουλευταράδες.

Ειλικρινά, δε θυμάμαι άλλη μπάντα να βελτιώνεται τόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα, δεν είμαι σίγουρος για το ποια είναι η «συνταγή» τους, καλά θα κάνουν όμως να μην την πειράξουν. Στα σαράντα λεπτά που βρέθηκαν επί σκηνής κατάφεραν να προσφέρουν ένα πλήρες πακέτο γεμάτο γκρούβα, ωραία rock & roll αλητεία, άρτιο παίξιμο και ατελείωτη ενέργεια. Νομίζω πως είναι παραπάνω από εμφανές το πόσο απήλαυσα την εμφάνιση τους, όμως, υπήρχε και μία παραφωνία. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μακάρι να ήταν παραφωνία, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι είχα ακούσει κάτι. Ο λόγος για την τραγουδίστρια του σχήματος, η οποία λογικά κάνει δεύτερες φωνές τις οποίες δεν ακούσαμε ποτέ. Δεν έχω ιδέα που οφείλεται το πρόβλημα, αλλά από τη μία είχαμε έναν frontman που όργωνε πάνω-κάτω τη σκηνή ερμηνεύοντας αβίαστα όλα τα κομμάτια και από την άλλη, μία τραγουδίστρια που έμοιαζε να λέει το δελτίο ειδήσεων στη νοηματική σε ανθρώπους που δεν τη γνωρίζουν, καθώς δεν ακουγόταν σχεδόν καθόλου. Βέβαια, έχοντας πια εμπειρία από τις εμφανίσεις τους, θεωρώ ότι σε επομένη συναυλία τους – γιατί εννοείται ότι θα πάω – θα το έχουν λύσει.

Γίνεται H.E.A.T. χωρίς Erik Grönwall; Και αν γίνεται, γίνεται με άρρωστο Kenny Leckremo; Σημειώστε, ΝΑΙ και ΝΑΙ. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, αρχικά να σημειωθεί ότι εγώ, ο «κακός» ακραίος μεταλάς (που παράλληλα λατρεύει τον Nick Cave αλλά αυτό θα το συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή) ήμουν στο κάγκελο, κυριολεκτικά, και διασκέδασα με την ψυχή μου. Ανέβηκαν στη σκηνή με φόρα, κανονική φόρα, τρέχοντας, και έτσι πήγαν όλο το live. Οι έμπειροι ξέρουν ότι τα touring setlist είναι ίδια και μπορεί κάποιος να τα βρει στο διαδίκτυο, όμως, οι σοφοί γνωρίζουν πως κάτι τέτοιο χαλάει όλη τη μαγεία ενός live. Έτσι, πριν ξεκινήσουν είχα την εξής απορία να γυρίζει στο μυαλό μου: «Έχουν κυκλοφορήσει 7 albums, τέσσερα με τον Erik και τρία με τον Kenny, θα δούμε ένα live όπου τα κομμάτια που ερμηνεύει στο studio ο Kenny θα προσπερνιούνται; Και αν συμβεί αυτό, δηλαδή θα ακούσω σίγουρα το 1000 miles;» και επίσης «Αυτός ο creepy dude θα συνεχίσει να κάθεται ανάμεσα μας λες και είμαστε πρώτα ξαδέφια;».

Φαντάζομαι ότι στα παραπάνω ερωτήματα μόνο η απάντηση του πρώτου σας απασχολεί ιδιαίτερα, επομένως και αυτή θα απαντήσω. Η συναυλία άνοιξε το “One by One”, συνεχίστηκε με το “Rock Your Body” και ακολούθως ακούσαμε το “Dangerous Ground”. Τι κοινό έχουν αυτά τα τρία κομμάτια μεταξύ τους, βρίσκονται στο H.E.A.T. II που ερμηνεύει ο Erik Grönwall. Τολμηρή έναρξη θα έλεγα αφού κάναμε όλη μία σύγκριση την οποία – αντικειμενικά – δεν αντέχει ο Kenny. Ωστόσο, η ενέργειά του, το vibe του και η όρεξη του ήταν τέτοια που δεν σε απασχολείσαι εν τέλει αν είναι όντως καλύτερος ή όχι. Επίσης, ναι ο άλλος έχει μία φωνή που όμοιες της δεν υπάρχουν πολλές και για αυτό πήγε στους Skid Row. Ο Erik από την άλλη διαθέτει όλο το πακέτο για να χαρακτηριστεί frontman top επιπέδου και ενώ ήταν άρρωστος (όχι αυτά τα καικαλά, τον άκουγες) το Gagarin μια χαρά το έφερνε τούμπα όποτε ήθελε.

Η συνέχεια δόθηκε με τα “Emergency” και “Redefined” τα οποία πυρπόλησαν το ήδη καυτό venue. O Dave Dalone με το χαρακτηριστικό του μαύρο καπέλο ανεβοκατέβαινε τις κλίμακες με την άνεση που διακρίνει τους πραγματικά μεγάλους κιθαρίστες. Σκεφτείτε λίγο πόσες μπάντες έχετε δει με μία κιθάρα η οποία σε κάθε της σχεδόν κομμάτι να έχει solo, η απάντηση είναι λίγες και υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για αυτό. Τη στιγμή που sol-άρεις, μπορεί το background να γεμίζουν με άλλα ρυθμικά όργανα, όμως, κάθε λάθος σου αποκτά πολλαπλάσια σημασία, και μάλιστα, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να κρυφτεί. Ο κύριος David Axelsson, όπως είναι το πραγματικά του όνομα, τα έκανε όλα τέλεια και ήταν ο μόνος που βρέθηκε στο Gagarin και δεν έχυσε ούτε μία σταγόνα ιδρώτα.

Το live συνεχίστηκε με τραγούδια από τον ομώνυμο πρώτο δίσκο με τα “Straight for Your Heart” και “Late Night Lady” να γνωρίζουν την αποθέωση του κοινού και τον Erik να δυσκολεύεται να βρει κενό για να τραγουδήσει αφού οι φωνές του κοινού κάλυπταν τη δίκη του. Εν συνεχεία ο πιο επικοινωνιακός drummer του πλανήτη Don Crash επιδόθηκε σε drum solo αφού πρώτα άνοιξε διάλογο με τους fans. Εντύπωση είχε προκαλέσει η παντελής μέχρι τότε απουσία του τελευταίου πονήματος των H.E.A.T., Force Μajeure. Το κενό καλύφθηκε από το “Back to the Rhythm” και μεταξύ μας τώρα, ας το παραδεχθούμε όλοι, ακόμα και να έλειπε δε θα το αναζητούσε κανείς. Το “Beg Beg Beg” χάρη στη μαεστρία των H.E.A.T. από τραγούδι έγινε σύνθημα και δεν υπήρξε ψυχή ζώσα στο Gagarin που να μην το φώναξε χοροπηδώντας.

Το τέλος είχε και άλλο πρώτο δίσκο και, hold it, 1000 Miles από τον Erik f*ckin’ Grönwall (αν αυτή η πρόταση είχε γραφτεί σε χαρτί θα είχε αποτυπωθεί σε 5 σελίδες). I, I can walk a thousand miles to be with you, yeah! I'll catch a falling star και καταλαβαίνετε τι έγινε. Αν όχι, θα φταίει ότι δεν ασχολήθηκα καθόλου με τους γύρω μου. Το κλείσιμο αυτού του εξαιρετικού στο κλείσιμο του περιλάμβανε διαδοχικά τα: Living on the Run, Nationwide, A Shot at Redemption και το ανέμισμα μίας Ισραηλινής σημαίας (όντως συνέβη, δεν είναι της φαντασίας μου).

Τι μας δίδαξε λοιπόν η εμφάνιση των Σουηδών melodic rockers στη χώρα μας; Τρία πράγματα: 1) Ότι εκεί πάνω στη Σουηδία έχουν κάποιον μαγικό ζωμό που κάνει οποιοδήποτε ασχολείται με οποιοδήποτε είδος μουσικής να το κάνει τέλεια (από τους Ace of Base μέχρι τους Bathory). 2) To melodic rock, όπως και κανένα είδος μουσικής, δεν έχει πεθάνει, αν έχει ταλέντο μια χαρά μπορείς να βρεις την άκρη. 3) Μπορείς να διατηρείς το ‘80s στυλ χωρίς να είσαι καρνάβαλος, αρκεί να έχεις αισθητική και κάτι να προσφέρεις πέραν της εκκεντρικής σου εμφάνισης. Οι H.E.A.T. λοιπόν διαθέτουν όλα τα παραπάνω και σε πολύ μεγάλη ποσότητα μάλιστα.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία