Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ΄Αλλος Κόσμος, Πεθαίνουν στο Τέλος, 07/05/2022 @ΙΛΙΟΝ plus

΄Αλλος Κόσμος, Πεθαίνουν στο Τέλος, 07/05/2022 @ΙΛΙΟΝ plus

Το ημερολόγιο έγραφε 7 Μάη και η σαββατιάτικη έξοδος μου ξεκίνησε ανυποψίαστα στην Κοδριγκτώνος, με ήπια και νηφάλια διάθεση. Βρέθηκα εκεί solo, για να δω ζωντανά τους “Αλλος Κόσμος” και τους “Πεθαίνουν στο Τέλος”, που έχουν αμφότεροι καιρό να πατήσουν σκηνή. Είπα να μην αφήσω το αλκοόλ να κρατάει απασχολημένα τα χέρια μου, ώστε να μπορώ να ελίσσομαι εύκολα μήπως και βγάλω καμία φωτογραφία της προκοπής. Οι ελιγμοί στην πορεία αποδείχτηκαν κάπως δύσκολοι αλλά όχι αδύνατοι και τράβηξα κάποιες φωτογραφίες, ακόμα κι αν οι περισσότερες μάλλον είναι για διαγραφή.

Ψυχαναγκαστικός όπως πάντα λες και δεν έχω ξαναπάει σε συναυλία, μπήκα στο ΊΛΙΟΝ Plus την προγραμματισμένη ώρα και φυσικά μέσα ήμουν μόνο εγώ, ο μπάρμαν κι αλλοι πέντε νοματαίοι. Αρκετός και καλός κόσμος απ΄έξω, θεώρησα πως είτε δε βιάζονται γιατί κάτι ήξεραν παραπάνω, είτε έγινε sold out και αυτή η ιδέα με έκανε να χαμογελάσω πονηρά. Δεν επιχείρησα να κοινωνικοποιηθώ, “άσε μάλλον δε το ‘χεις σήμερα, άλλη φορά” είπα μέσα μου και μάλλον είχα δίκιο. Πήρα λοιπόν την μία και μοναδική μπύρα, έπιασα μια γωνία και παρακολουθούσα για 45 λεπτά τον χώρο να γεμίζει μέχρι που δεν πήγαινε άλλο. “Καλά θα πάει αυτό” σκέφτηκα μη ειρωνικά, “παίχτε τώρα λίγο punk”.

-...οι ανάξιοι...οι ανίκανοι...οι άξεστοι...τα καθάρματα…!!

-για ποιους λες ρε Κίμων;

-ομιλώ για ορισμένους τύπους οι οποίοι έρπονται σαν αναρριχήθησαν σε ορισμένες θέσεις, επήραν

-αξιώματα, απέκτησαν δύναμιν και ελησμόνησαν την ταπεινήν προέλευσιν τους…

Με αυτό το ηχητικό απόσπασμα από την ταινία “Καλώς Ήρθε το Δολλάριο”, που δείχνει σαφές σκεπτικό και το εισαγωγικό μπάσο του “Ορφέα”, οι “Πεθαίνουν στο Τέλος” ξεκίνησαν την βραδιά. Για τον Δημήτρη, τον Κώστα και τον Βαγγέλη δεν έχω να πω κάτι, πέρα από όλα αυτά που είδα το Σάββατο με τα μάτια μου. Τον Γιώργο όμως τον γνωρίζω . Όχι προσωπικά βέβαια, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που τον βλέπω στην σκηνή. Τον έχω δει αρκετές φορές - κι αυτό δεν μπορώ παρά να το αναφέρω - με τους “Χάσμα”, να “φυτιλιάζει” συναυλίες αλληλεγγύης, να στηρίζει DIY εγχειρήματα και να μεγαλώνει γερά παιδιά, με υπαρξιακά στιχάκια επιθετικής απόγνωσης. Δεν υπήρχε καμία έκπληξη λοιπόν, όταν οι πρώτες νότες συνόδευαν παρόμοια λόγια και μετέτρεπαν το 4μελές παρεάκι σε κάτι παραπάνω από μία συνηθισμένη μπάντα. “Πιο παλιά η ελπίδα σου ήταν τεράστια, σα μία θάλασσα/τώρα φοβάσαι κι αγριεύεις τη νύχτα/απ' τις φωνές που σε θέλουν πίσω”. Οι φίλοι μας ξέρουν σε τι κοινωνία ζουν, τρώνε την καθημερινότητα της στην “μάπα” κι έχουν άποψη πάνω σε αυτό. Για όσους και όσες βρεθήκαμε στο ΊΛΙΟΝ Plus εκείνη την μέρα, αυτό το γεγονός ήταν ταυτόχρονα και προϋπόθεση για την παρουσία μας.

Οι “Πεθαίνουν στο Τέλος” έπαιξαν punk rock με έναν πολύ “πριζωμένο” και groovy τρόπο. Κοφτά και ενίοτε μελωδικά riffs, μπάσο “βουτηγμένο” στην ‘80s-’90s πανκίλα και “νευρικά” τύμπανα με κάποια garage και rockabilly στοιχεία. Σε κάθε σύνθεση μοίραζαν διάφορα “δωράκια”, όπως τα post punk περάσματα στο “Βουντού” ή την grungy εισαγωγή του “Να Αλλάξεις Παρόν”, που στη συνέχεια “καταλήφθηκε” από αφηνιασμένα ska δαιμόνια και θυμήθηκα για λίγο τους “Kill the Cat”. Είδα τον Σωτήρη να στρέφεται δεξιά από τα τύμπανά του προς ένα synth και να αποδίδει υπέροχα τα πρώτα 2 λεπτά από το “Κατοπτρικόν”, αμέσως μετά να ξαναγυρίζει για να ξεσπάσει στο ταμπούρο του, την ώρα που ο Γιώργος περιέγραφε δυστοπικά πως “στα εργοστάσια κατασκευάζουν μηχανές που ισιώνουν ό,τι αληθινό”. Τους είδα ακόμα και να ξεσπάνε πλησιάζοντας την ωμότητα του hardcore όταν μας έδιναν το “Σε Μέρος Βροχερό”, που ίσως είναι το πιο δυνατό τους κομμάτι.

H μπάντα είχε “τσίτες” και συσσωρευμένη ενέργεια που την μοίρασε αφειδώς. Αν και εμφανίστηκαν πρώτοι, έχοντας την “ευθύνη” και ίσως το άγχος του “ανοίγματος” της βραδιάς, υποψιάζομαι τελικά ότι η σειρά εμφάνισης δεν είχε κάποια σημασία σε αυτήν τη συνάντηση. Λίγο πριν “κλείσουν” και αφού σε περιορισμένο χρόνο μας έδωσαν μαζεμένα πολλά και ωραία πραγματάκια, μας τόνισαν το πόσο σημαντική ήταν γι’ αυτούς η παρουσία μας. Έχουν μέλλον αν το θελήσουν, το λέω μέσα από την καρδιά μου. Ακόμα, έχουν ένα τίμιο και ειλικρινές πάρε-δώσε με ανθρώπους που, όταν και όπου χρειαστεί όπως το Σάββατο, θα βρίσκονται κοντά τους κι αυτό ελπίζω να γίνει σύντομα.

Δεκάλεπτο διάλειμμα, αναδιοργάνωση και λίγες ανάσες γιατί η ηρεμία θα κρατούσε λίγο. Οι “Αλλος Κόσμος” εμφανίζονται μέσα σε επευφημίες και εδώ δεν έχει “προκαταρκτικά”. Oi-oi-oi και “χτύπημα” κατευθείαν στο ψαχνό. Η μελωδία και τα τύμπανα από το “Ανοιξ’ τα Μάτια” γεμίζουν τον χώρο και πανκιά, χουλιγκάνια, μαλλιάδες, καραφλοί, γυναίκες και άντρες γίνονται ένα, εν μέσω ιπτάμενων άδειων κουτιών μπύρας. Ενώ αρχικά προσπαθούσα να μην στέκομαι στην μέση και μπροστά, όταν άκουσα την γνωστή φωνή με το “γρέζι” να λέει ότι “ο πόλεμος ξεκίνησε απ'όταν ήσουνα μικρό παίδι κι αθώο στα μυαλά σου” δεν κρατήθηκα. Όρμησα τελείως ατσούμπαλα, όπως θα έκανε όντως ένα παιδί κι έγινα κουβάρι με ανθρώπους που δεν γνώριζα και μάλλον δεν θα γνωρίσω ποτέ. “Δεν θα τ’αποφύγεις, σήμερα θα ιδρώσεις” είπα μέσα μου και το εννοούσα.

Σε κάθε κομμάτι, κορμιά σπρώχνονταν μέσα σε κύκλο, άλλες φορές έβλεπες να κουβαλάνε έναν τύπο από την σκηνή μέχρι τον τοίχο στο πίσω μέρος, πιο συχνά έβλεπες άτομα να ανεβαίνουν και να ουρλιάζουν αγκαλιά με τον τραγουδιστή. “Ζείς μόνιμα σε μια φασαρία/κι ας καταστρέφονται όλα γύρω σου σιγά” έλεγε το “Νέα Ζωή”, όλα τα χέρια σηκώθηκαν, τα κεφάλια κοίταξαν ψηλά και τα στόματα ακολούθησαν τις λέξεις. Ο Λόγος ήταν άμεσος και μίλαγε κατευθείαν στην ψυχή. Πολλοί και πολλές ταυτίζονταν με αυτόν κάτι που δεν συμβαίνει με πολλές μπάντες, παρόλα αυτά εύκολη δουλειά για τους “Αλλος Κόσμος” από παλιά κιόλας, όταν ακόμη λέγονταν “Bootstroke” και απευθύνονταν κυρίως στα εργατόπαιδα του “δρόμου” και του γηπέδου. Κάποια στιγμή, αυτή η εποχή αναβίωσε για λίγο, όταν μας είπαν πως θα παίξουν “ένα από τα παλιά”. Αυτό ήταν το “Αλλο Ένα Βράδυ” και προφανώς έγινε χαμός, όπως με το “Δυνατά” λίγο αργότερα.

Κάτι που δεν ήξερα και με έστειλε τελείως αδιάβαστο όταν το πρόσεξα στο live, ήταν η oi punk διασκευή του “Στο Πλαϊ Σου” από τα “Διάφανα Κρίνα”. Τι λες τώρα;!;! “Στεκόμαστε γυμνοί από όνειρα/κάτω απ’ τα μαύρα σύννεφα” άκουσα, αμέσως η μνήμη μου ξύπνησε και συγκινημένος αναρωτήθηκα πόσο καιρό έχω να ακούσω ζωντανά αυτά τα λόγια. Δεν έλειψαν κομματάρες όπως το “Βία”, που υπενθύμιζε αφοπλιστικά σε όλα τα παραπλανημένα αδέρφια μας εκεί έξω, πως “τη βία γνώρισες από παιδί/μες τη βία του παρακράτους έχεις βρεθεί” και το “Θεατές” πως είμαστε “θεατές μιας ζωής με χαρές λιγοστές/μα με λύπες καθημερινές”. Απλές, λαϊκές και ακατέργαστες σκέψεις που μοιράζεσαι με φίλους. Κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είναι αλήθεια.

Δεν έχω να προσθέσω άλλα πράγματα για να περιγράψω τον χρόνο και τον χώρο που γέμισαν οι “Αλλος Κόσμος” με την εμφάνιση τους. Να γράψω για ικανότητες παιξίματος ή για στιγμές υψηλής τέχνης; Γελάει ο κόσμος, το θέμα είναι να ξαναγίνει το punk απειλή. Να πω ότι στα 2 πρώτα κομμάτια δεν άκουγα τα τύμπανα; Αλήθεια θα είναι, αλλά εκείνη την στιγμή μου ήταν αδιάφορο. Να πω ότι έφαγα μια γεμάτη αγκωνιά στην πλάτη πάνω σε μία στιγμή έντασης; Ορίστε, το είπα. Ακόμα πονάω αλλά χαλάλι, εξάλλου πήγαινα κι εγώ γυρεύοντας. Προτιμώ να κεραστεί μπύρα αυτός που μου την “έκατσε”. Θα ήθελα μόνο να υπήρχαν καλύτερες εικόνες αυτών των στιγμών, μήπως με νιώσετε και καταλάβετε λίγο πιο εύκολα αυτές τις γραμμές.

Απευθυνόμενος και στις δύο μπάντες θα πω ένα τεράστιο μπράβο. Μπράβο ρε παιδιά και πραγματικά, ευχαριστούμε. Για την μουσική, τους στίχους, τα συναισθήματα, τα μηνύματα αλληλεγγύης, την υπενθύμιση της κατάστασης, για όλα. Το είχαμε όλοι κι όλες ανάγκη αυτό, είτε το γνωρίζαμε είτε όχι. Μας έχει λείψει αυτού του είδους η εγγύτητα, να μπορούμε δηλαδή να μπερδεύουμε τα “χνώτα” μας χωρίς να διστάζουμε και το punk είναι ένας άμεσος και ενστικτώδης τρόπος για να καλύψουμε την μεταξύ μας απόσταση. Εύχομαι τα καλύτερα και να σας ξαναδώ σύντομα.

Τελευταία