Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣWhereswilder, Odysseas Tziritas Phone Orchestra 07/05/2022 @ Six D.O.G.S

Whereswilder, Odysseas Tziritas Phone Orchestra 07/05/2022 @ Six D.O.G.S

Φωτογραφίες: Μανταλένα Ντιντή

Οι Whereswilder είναι άλλη μια μπάντα που ανήκει στις αδικημένες που έβγαλαν καινούριο δίσκο εν μέσω μιας παγκόσμιας πανδημίας και έπρεπε να περιμένουν καρτερικά μέχρι να μπορέσουν επιτέλους να τον παρουσιάσουν όπως πρέπει. Ο τρίτος δίσκος των παιδιών Movement in Place κυκλοφόρησε στις 12/11/21, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και αγκαλιάστηκε αμέσως από το κοινό.

Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ πόση αγωνία δημιουργεί στον καλλιτέχνη αυτή η προσμονή. Έχεις βγάλει ένα δίσκο έξι μήνες πριν ο οποίος έχει πάει εξαιρετικά, το κοινό διψάει να σε δει και εσύ πρέπει να πετάξεις από πάνω σου την ναφθαλίνη, να βγεις στο σανίδι και να παίξεις καλά. Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι πως δεν είναι μια εύκολη κατάσταση.

Η ώρα είχε φτάσει 21:30 όταν οι Οδυσσέας Τζίτζητας Phone Orchestra ανέβηκαν στην σκηνή του Six D.O.G.S (Έχω αποφασίσει από άποψη να μην ασχοληθώ να μάθω τι σημαίνουν τα αρχικά). Καταρχάς ξεκινάμε με τα βασικά. Πόσο χρονών είστε ρε παιδιά; Αν κρίνω από τον Οδυσσέα ο μέσος όρος είναι κάτω από 23. Κάτι που: Α) Με κάνει να νιώθω γέρος. Β) Με τρομάζει που σε τέτοια ηλικία παίζετε έτσι. Τι εννοώ με το άκρως περιγραφικό "έτσι"; Πως το stage είναι το φυσικό τους περιβάλλον ενώ ταυτόχρονα είναι εξαιρετικά δεμένοι και καλοί μουσικοί. Δεν θες και κάτι άλλο για να πας μπροστά.

Οι συνθέσεις τους κινούνται στο alternative pop/rock και Indie φάσμα, περιέχουν αρκετά ξεσπάσματα και περιέχουν πολλές όμορφες Catchy μελωδίες. Ο ήχος τους είναι πολύ γεμάτος για ένα τόσο απλό line up (Δύο κιθάρες, μπάσο και τύμπανα) ενώ αξίζει να σημειωθεί πως συμμετέχουν όλοι στα φωνητικά. Το δεύτερο τραγούδι που μας παρουσίασαν (το οποίο αργότερα έμαθα πως λέγεται Delirium) ήταν και το αγαπημένο μου. Την ενέργεια τους είμαι σίγουρος θα την ζήλευαν πολλοί μπαρουτοκαπνισμένοι μουσικοί. Το κοινό τους αγκάλιασε και δεν υπάρχει ουδεμία πιθανότητα να μην μας απασχολήσουν στο μέλλον.

Όταν γύρισα σπίτι τους ψιλοέψαξα. Το μόνο που κατάφερα να βρω ήταν ο προσωπικός δίσκος του Οδυσσέα "Gonzo Bliss", μέχρι να βγάλουν κάτι καινούργιο ρίχτε του ένα αφτί και δεν θα χάσετε.

Η ώρα είχε πάει 22:30 και υπήρχε μια έντονη κινητικότητα στο stage. Όλα τα σημάδια μας έδειχναν πως η ώρα για τους μεγάλους πρωταγωνιστές της βραδιάς είχε φτάσει. Λίγο αργότερα οι πρώτες νότες του On the Line ακούστηκαν. Ωραία επιλογή να παίζεις το τελευταίο κομμάτι του ολοκαίνουργιου δίσκου σου πρώτο. Τι καταλάβαμε κατά την διάρκεια του πρώτου τραγουδιού; Μα φυσικά πως τίποτα, μα τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή την ρημάδα την ζωή που ζούμε. Η μπάντα αυτή έχει επενδύσει χρόνο, χρήμα και πολύ μεράκι. Ο ήχος τους live είναι υπέροχος και η ενέργεια τους στο τέρμα. Απολαμβάνουν την στιγμή, το ζουν και πιστεύουν την κάθε νότα με όλη τους την ψυχή. Στην αρχή αυτού εδώ του κειμένου σας είπα πως δεν μπορώ να φανταστώ την αγωνία του καλλιτέχνη που έχει να παίξει τόσο καιρό live. Τα παιδιά δεν είχαν αγωνία, αλλά προσμονή. Όλοι είχαν ένα βαθύ χαμόγελο λύτρωσης. Το θέλανε και μάλλον το περιμένανε για καιρό.

Ακολούθησε το αρκετά πιο χορευτικό Dog a Bone και η μπάντα δεν σε αφήνει να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Ένα άλλο πράγμα που σου κάνει τρομακτική εντύπωση είναι το πόσο προσοχή δίνουν στις λεπτομέρειες. Ναι, είναι γραφικότατη ατάκα αλλά αυτές κάνουν την διαφορά. Οι δυναμικές τους δεν είναι ανθρώπινες ή παρα είναι ανθρώπινες, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως τις διαχειρίζονται άψογα και μπορούν να χτίσουν ή να αποφορτήσουν την ένταση με την οποία παίζουν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Πάμε πάλι. Τίποτα δεν σου έδινε την εντύπωση πως είναι τυχαίο. Ακόμα και το αναλόγιο που χρησιμοποιήθηκε από τον Σέργιο (Θα σας εξηγήσω παρακάτω ποιός είναι ποιός, μην βιάζεστε) ακούστηκε σαν να ήταν προμελετημένο. Ναι, οι τύποι βάλανε ΑΝΑΛΟΓΙΟ στον ήχο τους και ήταν και καλό. Αδυνατώ να θυμηθώ σε ποιό κομμάτι έπαιξε ο Αλέκος αυτό το breathtaking solo κιθάρας. Θυμάμαι όμως το πόσο αριστοτεχνικά το ανέδειξε η υπόλοιπη μπάντα. Αυτό και μόνο αποτελεί μια τρελή απόδειξή των χιλιομέτρων που έχουν γράψει όλοι μαζί.. Ό,τι και να σας αναφέρω για το δέσιμο τους θα είναι λίγο για να το περιγράψει επαρκώς, πρέπει να τους δείτε ζωντανά για να το νιώσετε.

Ο Αλέκος Βουλγαράκης (κιθάρα), ο Γιάννης Ράλλης (Κιθάρα, Φωνή, Πλήκτρα), ο Μανώλης Γιαννίκιος (Drums) και ο Βασίλης Νησσόπουλος (Μπάσο, Φωνή) είναι μια καλή παρέα τεσσάρων φοβερών μουσικών που υπηρετούν άψογα και με τρομερή αισθητική αυτό που αγαπούν. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε τον guest της βραδιάς, Σέργιο Βούρδη ο οποίος έπαιξε από ΑΝΑΛΟΓΙΟ (Το ξαναλέω μέχρι να το χωνέψετε) μέχρι πλήκτρα με εξαιρετική άνεση και αυτοπεποίθηση λες και ήταν μέλος της μπάντας από πάντα.

Θα ήταν ντροπή μου το να μην αναφέρω την εξαιρετική δουλειά που έκαναν οι αφανείς ήρωες Γιώργος Κλαδούρης και Νίκος Κόλλιας σε ήχο και φώτα αντίστοιχα. Είπαμε, τα παιδιά δεν άφησαν τίποτα στην τύχη και καλά έκαναν. Το level των συνεργατών τους και το ακούσαμε και το είδαμε όσοι βρεθήκαμε στο Six D.O.G.S.

Το setlist συνεχίζει και οι ίδιοι δείχνουν να είναι υποστηρικτές του αγαπημένου μου "Λίγα λόγια, Πολλή μουσική". Ναι, αυτή την έκφραση θα την λεω για κάθε live που μια μπάντα μας σέβεται τόσο πολύ. Έτσι η πρώτη καλησπέρα τους ακούστηκε λίγο πριν ακούσουμε το Strange Love. Έπειτα ο Γιάννης μας ανακοίνωσε πως ο Βασίλης ήθελε να μας πει ένα τραγούδι. Αν δεν κάνω λάθος αυτή η σκηνή διαδραματίστηκε πριν το Wrong Way In. Ο θεός από το κοινό που μόλις τελείωσε το κομμάτι φώναξε με φωνή τέσσερα "'Aλλο ένα Βασίλη!" είναι πολύ φίλος μου και να μου στείλει να κεράσω μπύρα.

Μας ξαναμάταευχαρίστησαν. Πραγματικά έβλεπες στα πρόσωπά τους το πόσο πολύ τους είχε λείψει όλο αυτό και πόσο γούσταραν που έπαιζαν ξανά για το κοινό τους. Ένα “παράπονο” έχω μόνο. Είναι τόσο εκπληκτικοί όταν σκληραίνουν και δυναμώνουν τον ήχο τους που θα ήθελα να τους ακούσω να δίνουν περισσότερο γκάζι. Αν μια στο εκατομμύριο με διαβάζετε, σας λέω με σιγουριά πως πάρα πολλες μπάντες θα ζήλευαν ΚΑΙ τον σκληρό σας ήχο. Τον ήχο σας γενικότερα θα ζήλευαν και τα skill σας και την διάθεση σας και το όλο πακέτο σας. Βασικά, τι να σας πω ρε μάγκες που δεν ξέρετε; Βίντεο που τράβηξα με το κινητό μου άκουσα πριν λίγο και ήταν legit… Τι εγκώμιο να σας πλέξω; Δεν χρειάζεται και είμαι σίγουρος πως δεν το θέλετε. Εσείς θα συνεχίσετε την σκληρή δουλειά και αυτό θα ακούγεται.

Ακολούθησαν Helping Hand, Hold up, Deadman Walking και No lover. Είπαμε, παρουσίαση δίσκου κάνουν τα παιδιά και πραγματικά παίξανε σχεδόν όλο το Movement In Place καρφί. Βασικά, αν δεν κάνω κάποιο συγκλονιστικό λάθος δεν έπαιξαν μόνο το You’ve got Friends. Ένα… Από ολόκληρο τον καινούργιο δίσκο. Να πω κάτι άλλο; Δεν νομίζω να χρειάζεται. Αν αυτό δεν είναι πραγματική παρουσίαση δίσκου τότε δεν ξέρω ποιά εκδήλωση μπορεί να ονομαστεί έτσι.

Η βραδιά σιγά σιγά έφτανε προς το τέλος της, όταν η μπάντα έδωσε χώρο στον Μανώλη για να παίξει ένα από τα καλύτερα drum solos που έχω δει, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά πως είναι ένας από τους καλύτερους drummer της γενιάς του. Συγχώρεσε με για την ειδική αναφορά Μανώλη μου, αλλά και σε γνωρίζω και σε εκτιμώ και σε θαυμάζω. Πήγε το χέρι μόνο του. ΄Ανθρωπος είμαι. Βαράω και κάνα drumset που και που. ΄Αλλωστε στο "φίλε ήσουν καταπληκτικός" μου απάντησες "΄Ασε τα δικά σου τα ντραμιστικά, η μπάντα σου άρεσε;". Εσύ τι λες ρε Μανώλη; Διάβασε και πες μου.

Πάντως αυτό που τρέχω να μιλήσω πρώτος στην μπάντα όταν κατεβαίνει από το stage πρέπει να το κόψω, έχουμε βγάλει και τις μάσκες, σκάει πρώτη η μύτη, τους παίρνω όλη την χαρά. Επόμενοι μην φοβάστε! Θα είμαι κύριος.

Σας έφτασα όμως στο τέλος μόνος μου ενώ το live δεν τελείωσε στο solo του Μανώλη, αλλά στο αγαπημένο Snow. Βασικά ούτε εκεί τελείωσε. Ο κόσμος ζήτησε και άλλο και σίγα που σε μια τόσο οργανωμένη συναυλία δεν θα είχαν προγραμματίσει ένα ανάλογο encore με το Show and Tell να βάζει τέλος σε μια όμορφη και ζεστή βραδιά που αν την απόλαυσαν τα παιδιά όσο και εμείς τότε είμαι σίγουρος πως ήταν ένα από τα καλύτερα live της καριέρας τους, μέχρι το επόμενο!

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία