Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑBoy Harsher - Ρυθμός που σπάει από πόνο

Boy Harsher - Ρυθμός που σπάει από πόνο

Αργησε, άργησε πολύ αλλά όπως όλα δείχνουν καταφέρνουμε επιτέλους να απολαύσουμε ζωντανά τους Boy Harsher, των οποίων η συναυλία στα χωματά μας πόσες αναβολές κι αν πήρε λόγω των παγκόσμιων συνθηκών. Οι Boy Harsher αποτελούν ένα από αυτά τα φαινόμενα που μεσουρανούν στο Underground, αλλά ξαφνικά ένα κομμάτι τους εκτοξεύεται σε viral μορφή και κατακτά χωρίς κανείς να το σχεδίαζε ή να το περιμένει, τον κόσμο.

Μιλάω φυσικά για τον dark wave undergound ύμνο Pain, που είναι ένα από τα πιο κολλητικά και χορευτικά κομμάτια της τελευταίας δεκαετίας. Πάμε να δούμε όμως λίγα πράγματα για το εκρηκτικό ντουέτο των Augustus Muller και Jae Matthews που αργά και σταθερά, κατάφερε να εκτοξευθεί στις λίστες με τα πιο περιζήτητα συναυλιακά ονόματα ανά τον κόσμο. Κι αν δε με πιστεύεις, τρανή απόδειξη αποτελεί ότι κατάφεραν να κάνουν sold out έναν χώρο στην Αθήνα, να πάνε σε έναν ακόμη πιο μεγάλο, να κάνουν sold out και αυτόν και να καταλήξουν να παίζουν για εμάς δύο ολόκληρες μέρες (τρεις αν βάλεις μέσα και τη συναυλία της Θεσσαλονίκης).

Ξεκάθαρα οι Boy Harsher είχαν εφηβικές ανησυχίες αφού στη σχολή που γνωρίστηκαν, δημιούργησαν το σχήμα Teen Dreamz όπου στα πρώτα του βήματα ήταν κυρίως ένα πειραματικό performance act με μουσική. Σιγα σιγά όμως το πόνημα αυτό άλλαζε μορφή σε συγκρότημα, γι’ αυτό και εύλογα Augustus και Jae αποφασίζουν να αλλάξουν όνομα, και κατέληξαν στο Boy Harsher που έμελλε να τους ακολουθήσει και να γράψει τη δική του ιστορία.

Η πρώτη τους κυκλοφορία δεν άργησε να λάβει σάρκα και οστά, κι αυτή δεν είναι άλλη από το θρυλικό Lesser Man EP, όπου για το Pain εντός του τα έχουμε πει ήδη, ενώ το εξώφυλλο του αποτελεί ήδη σύμβολο της underground μουσικής κουλτούρας. Ωστόσο, όπως πολλές φορές συμβαίνει με κυκλοφορίες που περιέχουν ένα τόσο τεράστιο hit, αγνοούμε συχνά τα υπόλοιπα υπέροχα κομμάτια εντός του Lesser Man, όπως τα bangers Modulations και Spell, το άκρως ερωτικό, όπως οφείλει στο ονομά του, Love, αλλά και το noise υπερπόνημα Crimea.

H προσοχή είναι ήδη στραμμένη πάνω τους και έτσι αφού μετακινούνται από την ερημική Σαβάνα στη Μασαχουσέτη (πάντα θα μου φαίνεται τόσο λάθος αυτή η πολιτεία στην ελληνική της μετάφραση), ο πρώτος full length δίσκος τους με τον προβοκατόρικο από πολλές απόψεις τίτλο Yr Body Is Nothing, ανοίγει μουσικούς ορίζοντες νέους. Με προσωπικό μου αποκορύφωμα στο δίσκο τα Suitor και Big Bad John, οι Boy Harsher γίνονται ταυτόχρονα πιο σκοτεινοί και πιο χορευτικοί. Αυτή η έκφραση, το και πιο”, θα τους ακολουθεί σε όλη τους την καριέρα.

Αν και όχι αποκλειστικά DIY σχήμα σε καμία περίπτωση, σύντομα οι Boy Harsher αποφασίζουν να ιδρύσουν και το δικό τους label, Nude Club, που αναλαμβάνει τις κυκλοφορίες τους αλλά και τις μπάντες στις οποίες πιστεύουν. Είναι πλέον πρόδηλο ότι οι Boy Harsher δεν είναι αποκλειστικά συγκρότημα αλλά ένα σύμπλεγμα από performing arts, δύο πολύ ταλαντούχων ανθρώπων που έχουν σκοπό να καταπιαστούν με πολλά.

Λίγο πριν έρθουν τα ζόρικα χρόνια που όλοι περάσαμε, έρχεται η κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, Careful, που αποδίδει μία ελάχιστα πιο ατμοσφαιρική διάσταση στη μουσική τους. Πάντα στο άκουσμα των Boy Harsher, κανω συνειρμό με σαδομαζοχιστικά πλαίσια, όχι απαραίτητα ερωτικά ή σεξουαλικά, και νομίζω το Careful είναι το αποκορύφωμα αυτού του συνειρμού. Ειδικότερα ίσως, ακριβώς στη μέση του δίσκου όπου τα LA και Come Closer (και η αλληλουχία τους φυσικά!) προσφέρουν μια ανεπανάληπτη μουσική στιγμή. Μην παραλείψετε να τσεκάρετε και το Careful Remixes όπου τα κομμάτια του Careful παίρνουν μια ιδιαίτερα techno τροπή από τα χέρια εκλεκτών συνεργατών.

Σας είχα πει στην αρχή ότι το ντουέτο γνωρίστηκε στη σχολή, σκοπίμως όμως παρέλειψα να αναφέρω ότι η σχολή αυτή ήταν σκηνοθεσίας για να μου δώσω πάσα για το συγκεκριμένο κομμάτι του κειμένου. Και σκηνοθέτες λοιπόν τα παιδιά, ο Augustus ξεκινά να καταπιάνεται με soundtracks για κάποιες ταινίες, ας τις πούμε ενήλικου περιεχομένου, η δουλειά που κάνει ωστόσο είναι αριστουργηματική. Αποτέλεσε σίγουρα κάποια αφορμή θεωρώ για να καταπιαστούν με τη δική τους προσωπική ταινία, τόσο σε σκηνοθεσία όσο και σε περιεχόμενο, με τίτλο The Runner.

Αν το συγκεκριμένο φιλμ δεν έχει πέσει στα χέρια σας, πρέπει τουλάχιστον να πέσει το ομώνυμο soundrack, μια σκοτεινή, παθητική εμπειρία ακρόασης που θεωρώ δε θα ήταν ίδια αν δεν άνοιγε με το εντυπιωσιακό εναρκτήριο Τower.Ίσως όμως πολλοί να το είδατε στην πρόσφατη προβολή του στη χώρα μας.

Δε ξέρω τι άλλο πρέπει να πω για να σας πείσω, θα προσθέσω όμως ότι έχω ακούσει εδώ κι εκεί ότι οι ζωντανές τους εμφανίσεις είναι κατά γενική ομολογία once n a lifetime εμπειρία πλέον, αφού φέρνει περισσότερο σε ζωντανό αυτοσχεδιασμό χωρίς να είναι, σε επίπεδο σκηνικής παρουσίας, ενώ ο χορός πάει σύννεφο. Ωστόσο, αν σας έπεισα, λίγες ευκαιρίες έχετε αφού και οι δύο ημερομηνίες είναι σχεδόν πλήρως sold out αλλά ψαχτείτε από άτομα που δε μπορούν μήπως τα καταφέρετε. Αλλιώς, και η μονοήμερη στη Θεσσαλονική την Κυριακή δεν είναι και η χειρότερη ιδέα που έχω προτείνει ποτέ.

Τελευταία