Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣNaxatras, Deaf Radio, 13/05/2022 @Fuzz live Music Club

Naxatras, Deaf Radio, 13/05/2022 @Fuzz live Music Club

Φωτογραφίες: Μανταλένα Ντιντή

*Spoiler Alert* Αυτό το κείμενο αποτελεί την εσωτερική δικαίωση των Naxatras στα αυτιά και την εκτίμησή μου. **end of spoiler**

Μία πολύ γεμάτη συναυλιακή εβδομάδα πλησιάζει και την Παρασκευή αυτής, μεταφέρομαι στο Fuzz Club για μια συναυλία που κάπως μου έλαχε να πάω, αλλά όσο πλησίαζε ανυπομονούσα. Τι εννοώ. Είχα κάνει την τεράστια βλακεία να μην ακούσω το IV των Naxatras όταν κυκλοφόρησε, αλλά λίγες μέρες πριν τη συναυλία. Μόλις συνέβη αυτό, δεν έβλεπα την ώρα να βρεθώ στο Fuzz. Περισσότερα για αυτό, σε λίγο.

Αρχικά να πούμε ότι βραδιές σαν τη συγκεκριμένη κάνουν ολοφάνερο το πόση στήριξη απολαμβάνουν κάποιες μπάντες από το ελληνικό κοινό, μιας που ο χώρος γέμισε – ευχάριστα και όχι ασφυκτικά – για να παρακολουθήσει δύο από τους πολύ αγαπημένους του σκηνικούς θαμώνες, Deaf Radio και Naxatras. Πολύχρωμοι άνθρωποι όλων των ηλικιών μαζεύτηκαν να απολαύσουν μια συναυλία που κατά βάση αποτελούσε παρουσίαση του IV, κυρίως όμως ήταν αφορμή για μία όμορφη μάζωξη.

Τη βραδιά άνοιξαν οι Deaf Radio πολύ εντός προγράμματος. Είναι μεγάλη μου χαρά πάντως να βλέπω όταν δύο μπάντες παίζουν μαζί, την πρώτη να αναγράφεται ως special guest και όχι ως support ή opening act. Φανερώνει πολλά πράγματα για τη σχέση και την εκτίμηση που βρίσκεται από πίσω. Πράγματι, οι Deaf Radio βγήκαν ακριβώς με αυτή τη διάθεση στη σκηνή, με έναν παλμό έτοιμο να κάνουν πανικό.

Δυστυχώς ο ήχος δεν ευνόησε ιδιαίτερα τους Deaf Radio, δεν είναι ότι ήταν κακός ή ότι υπήρχε πρόβλημα, αλλά ότι ήταν εξαιρετικά χαμηλά σε ένταση. Σε σημείο που δυσκολευόμουν να ακούσω τη μελωδία της κιθάρας ή τι ακριβώς λεγόταν στο μικρόφωνο μεταξύ των κομματιών. Ξεκίνησα τη θέαση της συναυλίας από αρκετά πίσω στο κοινό, πράγμα που στην αρχή με έκανε να θεωρήσω ότι έφταιγε λίγο και αυτό, αλλά πηγαίνοντας πιο μπροστά τα πράγματα δεν άλλαξαν πολύ.

Τα καλά νέα όμως είναι ότι ο κόσμος δε φάνηκε να πτοείται, αφού γνώριζε καλά να χαρεί και να τραγουδήσει αυτό που ήρθε να δει. Το Modern Panic των Deaf Radio που κυκλοφόρησε το 2019 πρόλαβε στα χρόνια της πανδημίας να κατασταλλάξει στις καρδιές του κοινού, ενώ το νέο τους single Supersonic είναι ένα εκρηκτικό κοκτέηλ έτοιμο για να βομβαρδίσει το εκάστοτε κοινό που πρόκειται να τους υποδεχτεί.Το απέδειξαν άλλωστε και στην εξαιρετική τους συναυλία το Δεκέμβριο. Παρά την ένταση του ήχου που ίσως δε μπορούσαν κιόλας να συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι εκείνη τη στιγμή, οι Deaf Radio έπαιξαν μέσα στο κέφι οργώνοντας το συναυλιακό “χωράφι” του Fuzz με τον καταλληλότερο τρόπο. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ και να είναι το επίκεντρο της προσοχής.

Θα μου επιτρέψουν εδώ οι Deaf Radio να κάνω μια ελάχιστα πιο εκτενή αναφορά αν και δε το συνηθίζω στις ανταποκρίσεις, στους Naxatras. Οι Naxatras λοιπόν, αν και είναι ένα συγκρότημα που ανέκαθεν δισκογραφούσε εντός των μουσικών μου κυρίαρχων ενδιαφερόντων, δεν είχε καταφέρει να με κερδίσει στο μέγιστο. Το ομώνυμο ντεμπούτο τους του 2015 μου προξένησε ένα αρχικό ενδιαφέρον, τους είδα σε αρκετές συναυλίες, τα ΙΙ και ΙΙΙ εντάξει, όμορφα ήταν, καλά περάσαμε, αλλά κάτι έλειπε. Ήταν μέχρι τότε για μένα μια ευχάριστη προσθήκη σε line-ups και μέχρι εκεί. Η ακρόαση όμως του IV αλλά και η εμφάνιση της Παρασκευής, γκρέμισαν συθέμελα, κατέστρεψαν και δίεγραψαν ολωσχερώς, μέχρι και τα cookie traces, αυτής της αντίληψης από τη RAM του εγκεφάλου μου.

Το IV είναι ένας δίσκος αλλιώτικος από κάθε τι που έχουν κάνει, μια επιστροφή στις 70’s prog rock ψυχεδελικές ρίζες ολόκληρου του ιδιώματος, μια δουλειά που οι fans του είδους πρέπει να εξυμνούν για πολλά χρόνια ακόμη. Από τους Porcupine Tree περίμενα να κάνουν την prog έκρηξη της χρονιάς με την επιστροφή τους, και τελικά μου ήρθε χαστούκι από τους Naxatras.


Η περίπτωση του live τους δεν ήταν πολύ μακριά από την έκβαση του δίσκου. Το βράδυ της Παρασκευής είδα μια μπάντα διαφορετική από κάθε άλλη άποψη. Σε πρόσφατη συνέντευξή τους, οι Naxatras μας είπαν ότι χρησιμοποίησαν το χρόνο της καραντίνας για να εξασκηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, κι αυτό το βράδυ της Παρασκευής έλαμψε σαν λαμπρό αστέρι. Με το φόβο ο ήχος να είναι στα χαμηλά όπως και στους Deaf Radio, περίμενα ανυπόμονα να βγουν στη σκηνή. Τα πράγματα όμως για τους Naxatras δεν ήταν έτσι.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα καταλάβαμε όλοι ότι ο κρυστάλλινος ήχος τον οποιό επέτευξαν οι Naxatras τόσο από πλευράς δουλειάς όσο και σίγουρα εξοπλισμού, θα στόλιζε περίτεχνα όλες τις λεπτές αποχρώσεις του ήχου του IV. Κομμάτια όπως τα Omega Madness, Journey to Narahmon και Radiant Stars να αναδεικνύονται σε prog rock συναυλιακοί ύμνοι που το Fuzz Club οριακά ήταν μικρό για να τους χωρέσει – και ξέρετε όλοι καλά πως οτιδήποτε άλλο παρά μικρό είναι. Μέχρι και τα πολύ χαμηλά σημεία αναδείχθηκαν στο έπακρο.

Κάποιοι λένε πως σαρανταπέντε Γιάννηδες, ενός κοκόρου γνώση. Δύο Γιάννηδες όμως, ένας στο μπάσο κι ένας στην κιθάρα, ολοφάνερα είχαν καταστρέψει πληθώρα χορδών σε πρόβες για να φτάσουν το επίπεδο δημιουργίας όσο και ζωντανής εκτέλεσης του IV, πλήρως απορροφημένοι από τη νέα στροφή της μουσικής τους που φάνηκε να διασκεδάζουν πολύ. Θεωρώ πανέξυπνη κίνηση εν τέλει που οι Naxatras προσέγγισαν το κοινό με λίγο πιο προσβάσιμη ψυχεδελική μουσική, για να φτάσουν στο σημείο να προσφέρουν αυτόν τον αριστουργηματικό δίσκο, που φαίνεται ότι τους αρέσει περισσότερο. Αναπόσπαστο κομμάτι τους τα κρουστά του Κώστα Χαριζάνη αλλά και η νέα προσθήκη του Παντελή Κάργα στα πλήκτρα, συντέλεσαν σε μια απολαυστική εμφάνιση.

Δε σταμάτησαν όμως εκεί. Είχαν ένα ξεκάθαρο όραμα για την εμφάνισή τους, αφού πρόσθεσαν σε αυτή την παρουσία ζωντανής ορχήστρας δωματίου, την οποία αποτέλεσαν οι Λουκάς Μεταξάς σε συμπληρωματικά κρουστά σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του σετ, αλλά και οι Βασιλική Μπεκιάρη, Ορφέας Σαραντάκος, Σοφία Στάικου και Αμαλία Σάνη. Πολλές φορές σε τέτοιες εμφανίσεις τα άταστα έγχορδα θάβονται στον ήχο και έχουν παρουσία περισσότερο οπτική και λιγότερο ηχητική, κάτι που σε αυτή την περίπτωση δε συνέβη. Όλα ακούστηκαν υπέροχα στη διάρκεια των δύο κομματιών που οι μουσικοί βρέθηκαν στη σκηνή μαζί με τους Naxatras.

Να πω την αλήθεια μου, δεν ξέρω κατά πόσο ο κόσμος που είναι χρόνια οπαδός των Naxatras έχει προλάβει να αγκαλιάσει το τελευταίο τους εγχείρημα, καθώς είναι μια δουλειά που θέλει χρόνο. Αυτό ίσως φάνηκε και με τον έξτρα ενθουσιασμό που το κοινό υποδέχτηκε παλαιότερα αγαπημένα των Naxatras που ακολούθησαν της απόδοσης του IV. Εκεί διακρινόταν ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός στον πολυεπίπεδο ήχο των συνθέσεων του IV με τα προηγούμενα επιτεύγματα τους. Για μας τους περίεργους όμως, οι Naxatras είναι πλέον μια μπάντα διαφορετική, που έχει αποσπάσει το αμέριστο ενδιαφέρον μας για τη συνέχεια.

Αν έχω μισό πράγμα να πω, αν έχω κάτι που σκέφτηκα να λείπει, είναι πως ίσως, θα μπορούσαν να βρουν τα παιδιά έναν άνθρωπο με συγκλονιστική φωνή, να αναλάβει τη θέση των φωνητικών και να ασχολείται ΜΟΝΟ με αυτό. Ντέλιας και Βαγενάς που μοιράζονται αυτή τη στιγμή τα φωνητικά του συγκροτήματος τα καταφέρνουν μια χαρά, αλλά από τη μία τους λείπει ο παράγοντας “συγκλονιστικό” στην ερμηνεία, αλλά αν αφιερωθούν και οι δύο αποκλειστικά σε κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα, τρομάζω να σκεφτώ που μπορούν να φτάσουν.

Naxatras, με έχετε πλέον κερδίσει.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία