Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣΣτράφι, Nerrves, Apathy, 12/05/2022 @AN Club

Στράφι, Nerrves, Apathy, 12/05/2022 @AN Club

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Ακόμη δεν μπήκε για τα καλά ο Μάης και μέσα σε λιγότερο από εβδομάδα, τα αυτιά μου δέχτηκαν τόσο μεγάλη δόση πανκίλας μαζεμένη, που είμαι μάλλον καλυμμένος μέχρι τα μέσα Ιουνίου. Φυσικά δεν γκρινιάζω, το αντίθετο θα έλεγα, έτσι κατάφερα να μπω ευκολότερα στο κλίμα. Ποτέ δεν καταδικάζω το “τούπα-τούπα” από όπου κι αν προέρχεται και η ζωή πάντα με ανταμοίβει γι’ αυτό. Έτσι έγινε και στις 12 του μήνα στο An Club, σε μία βραδιά με διαφορετικές punk εκδοχές και μουσικά “βέλη” που πετούσαν ασταμάτητα προς διάφορες κατευθύνσεις. Στράφι, Nerrves και Apathy ήταν οι μπάντες που, για περίπου 3 ώρες και με αντίστροφη σειρά εμφάνισης, ας πούμε ευθύνονταν γι΄αυτό. Δύσκολη μέρα η Πέμπτη, εντάξει - είπαμε - δεν είναι σαν τη Δευτέρα, παραμένει όμως αυτό που λέμε “καθημερινή”. Σίγουρα επηρέασε την προσέλευση στο live, που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν η ιδανική, αλλά ήταν καλύτερη από ότι φοβόμουν. Όπως και να ‘χει, το πρώτο επίπεδο του An Club μπροστά στα κάγκελα, κατέληξε να είναι γεμάτο με πολύ ωραίο κόσμο που υπήρχε και ολόγυρα σε μικρές δόσεις.

Πρώτοι ανέβηκαν στην σκηνή οι πιτσιρικάδες Apathy, γέννημα-θρέμμα του Schoolwave κι αναγκασμένοι να παίξουν μόνο για τα φιλαράκια τους και μερικά ακόμα άτομα. Έχουμε και λέμε: τραγουδιστής με μοϊκάνα check, ουρλιαχτά που θυμίζουν The Exploited check, κιθαρίστας με thrass metal καταβολές check, ‘90s κατσαπάνκ με λίγο hardcore check, χάσιμο μέτρου (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά) check και φυσικά διασκευή του “Μπασταρδοκρατία” (Γενιά του Χάους) για να μην ξεχνιόμαστε check. Τα υπόλοιπα κομμάτια που έπαιξαν ήταν κυρίως αγγλόφωνα. H άκρως ερασιτεχνική, ακατέργαστη και επιθετική φάση τους, έρχεται πιστεύω από τελείως άλλη εποχή. Μιλάω φυσικά για τα ελληνικά ‘90s και τότε αυτός ο τρόπος έκφρασης ήταν σχεδόν όλο το punk rock και είχε την μορφή κινήματος. ?μεσο, ειλικρινές, τίμιο, έξω φρενών, αυθάδες, χαοτικό, αντικοινωνικό και αποτυπωμένο σε διάφορες μέτριες και κακές ηχογραφήσεις. Ήταν πολύ λίγοι οι άνθρωποι που είδαν το μισάωρο που περιγράφω κι αυτό με χάλασε λιγάκι, όπως κάθε άλλη φορά που μου έχει τύχει κάτι παρόμοιο. Οι Apathy την Πέμπτη, όπως και παλιά ο ήχος αυτός, βίωσαν μοναχικές στιγμές. Δεν πτοήθηκαν όμως, έκαναν αυτό που μπορούσαν στο χώρο και το χρόνο που τους δόθηκε και ελπίζω να ξανακούσω αυτό το όνομα. Θα τους έλεγα να μην μασάνε και να συνεχίσουν να πράττουν αυτό που γουστάρουν, θα τους πρότεινα όμως να κάνουν μερικές πρόβες παραπάνω.

Οι Nerrves είναι πέντε ιδιαίτερα συμπαθητικοί τύποι που κουβαλάνε μπόλικο ταλέντο και η μεταξύ τους χημεία είναι απίστευτη. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του “Changer” άλλαξαν τελείως την ατμόσφαιρα και μας έβαλαν σε κίνηση. Δύσκολο να μείνει κάποιος ακίνητος ακούγοντας μια τέτοια μπάντα με πιασάρικες μελωδίες, που το ζει και περνάει καλά. Με δύο κιθάρες, μπάσο, synth και προφανώς τύμπανα, μας πρόσφεραν ποιοτικό garage punk χωρίς καμία στιγμή να είναι μονότονοι ή “άχρωμοι”. Μπορούσαν ανά πάσα στιγμή και το έκαναν αρκετά συχνά, να το “γυρίσουν” σε psych rock ή να το “ελαφρύνουν” με pop punk και indie περάσματα. ?λλες στιγμές, όπως στα “Youth” και “Atari Trance”, ενδιάμεσα ή στην κορύφωση των συνθέσεων, συντονίζονταν και έβγαζαν διαολεμένη ένταση. Τα φωνητικά δεν έρχονταν από μία, ούτε δύο αλλά τρεις μεριές, ήταν αψεγάδιαστα και πεντακάθαρα, δείχνοντας τις ικανότητες που κατέχουν τα μέλη και την ποικιλία των επιλογών που διαθέτουν για την δημιουργία του ήχου τους.

Ακούγοντας τους “ζωντανά”, πρόσεξα με κάποια έκπλήξη και πολύ ευχαρίστηση, ότι οι διαφορές με τις studio ηχογραφήσεις είναι πραγματικά ελάχιστες, σε τέτοιο βαθμό που είναι απροσδιόριστες. Καθήστε και σκεφτείτε λίγο με πόσες μπάντες έχετε δει να συμβαίνει αυτό, έτσι έκανα εγώ και διαπίστωσα ότι δεν είναι πολλές. Fun fact: κάποια στιγμή και μετά από πρόσκληση των Nerrves ανέβηκε στην σκηνή… ο Steve (;!). Δεν γνωρίζω το παλληκάρι, μου φάνηκε καλός τύπος και αν πάρω από το ειλικρινές χαμόγελο με το οποίο απάντησε στα καλοπροαίρετα πειράγματα των “από κάτω”, μάλλον είναι κιόλας. Έδωσε με την σειρά του φωνητικά σε ένα κομμάτι και λίγο μετά, τα παιδιά της μπάντας ευχαρίστησαν θερμά τους Στράφι για την πρόσκληση. Τους ευχαριστώ κι εγώ με την σειρά μου, οι Nerrves έκαναν την βραδιά καλύτερη για όλους και όλες μας.

Καβατζωμένοι το κακό μη μας βρεί/με τα καλά μας ντυθήκαμε/για μια γιορτή που έχει πια διαλυθεί/απ' τη ζάλη αργήσαμε”. Κάπως έτσι, με την εισαγωγική μελωδία και τα εύστοχα στιχάκια από το “Κινούμενη ?μμος”, εμφανίστηκε η τετράδα που οι περισσότεροι/ες είχαμε έρθει εξ’ αρχής να δούμε. “Γεια σας, είμαστε οι Στράφι από τον Αμπελώνα Λάρισας” ήταν χαρακτηριστικά η ατάκα σε ένα ενδιάμεσο διάλειμμα, που πρόδιδε τον τόπο καταγωγής των μελών. Κάπου εκεί κοντά και πριν λίγα χρόνια, πιο συγκεκριμένα στο μουσικό στέκι “Σπιρτόκουτο” του ΤΕΙ Λάρισας, γεννήθηκε η μπάντα. Από τότε έχει κυκλοφορήσει δύο LP και έχει εμφανιστεί σε διάφορες πόλεις της χώρας. Αρκετές οι φορές που το μάτι μου έχει “συλλάβει” αυτό το όνομα σε αφίσες για εκδηλώσεις στεκιών και σε DIY συναυλίες, ποτέ όμως δεν αξιώθηκα να τους δω. Λίγο η έλλειψη παρέας, λίγο η βαρεμάρα, πολύ η καραντίνα δεν είναι και δύσκολο. Επιτέλους έβαλα μυαλό και στις 12 Μάη έκανα αυτό που έπρεπε να έχω κάνει από καιρό.

Το punk rock που έπαιξε το παρεάκι από την Θεσσαλία ίσως είχε grungy περάσματα σε κάποιες στιγμές. Γενικότερα όμως ήταν αρκετά απλό, “πάταγε” πάνω στα βασικά και εκεί κρύβεται η ομορφιά του. Ήταν γεμάτο με σύντομες μελωδίες, καθαρό drumming και ανεπιτήδευτα φωνητικά χωρίς υπερβολές, όλα ενωμένα με την απαραίτητη χημεία. Είχε πανέξυπνα στιχάκια που σε “έσφαζαν με το γάντι”, με έναν κάπως απαισιόδοξο μα συναισθηματικό τρόπο και καταλάβαινες σχεδόν αμέσως ότι χωρίς αυτά, οι Στράφι μάλλον θα γυρνούσαν σε αυτό τον κόσμο με μισή καρδιά και μυαλό. “Μπορεί να θέλαμε να βάλουμε μια βόμβα/τόσο μεγάλη που να διώξει μακρυά/όσα ο χρόνος τα ονόμασε οικεία/και μας ανάγκασε να ζήσουμε μ' αυτά”, λένε κάπως νοσταλγικά στην εισαγωγή του “Βόμβα”, μαζί με ήχους που θυμίζουν “Αρνάκια” και κάνουν τα αυτιά μου να τεντώνουν με ενδιαφέρον. Πιο στωικοί στο “Έβαλε Κρύο”, διαπιστώνουν ότι “έτσι κ αλλιώς, δε περιμένουμε κάτι να βγει/δε μας σηκώνει το κλίμα” και πιο επιθετικά στο “Ότι Μου Στέρησες” που το γουστάρω τέρμα, κοιτάνε τους “από πάνω” και λένε “γλεντάς, μ ‘αυτά που κέρδισες τζογάροντας τυφλά/κάθε φορά και ένα κομμάτι σου”.

Όσο συνέβαιναν τα παραπάνω, το κοινό είχε στήσει έναν περίεργο χορό, γιορτάζοντας άβολες αλήθειες και διαπιστώσεις σαν να προσπαθούσε να ξορκίσει “δαίμονες” και σκέφτηκα ότι η μουσική έχει όντως την δύναμη για κάτι τέτοιο. Αυτό νομίζω ήθελαν, κατά κάποιο τρόπο, να κάνουν και οι Στράφι την προηγούμενη Πέμπτη, αν πρέπει τελικά να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα. Το κατάφεραν κι υποπτεύομαι ότι δεν είναι η πρώτη φορά, αρχικά δημιουργώντας συνθήκες αμοιβαίας εμπιστοσύνης και στη συνέχεια εκθέτοντας τους εαυτούς τους, μπροστά σε ανθρώπους που ξέρουν και καταλαβαίνουν. Χώρια από την μουσική, είδα την ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους, τη συνεννόηση που θα μπορούσε να γίνει ακόμα και με “κλειστά μάτια” και έντονα σημάδια μιας συντροφικής σχέσης, που συνήθως είναι η κινητήριος δύναμη σε τέτοια σχήματα.

Η συνάντηση της 12ης Μάη στο An Club δεν ήταν κάτι μεγαλειώδες, ήταν όμως μία δυνατή, αυθεντική κι ανήσυχη εμπειρία. Το αναγνωρίζω και το οφείλω αποκλειστικά στις τρεις παρέες ανθρώπων που ανέβηκαν στην σκηνή. Κάθε μία ψάχνει τα πατήματα της με τον δικό της τρόπο και για τους δικούς της λόγους. Όλες όμως έχουν ταλέντο που ασφυκτιά και τρομακτική όρεξη για να παίζουν μουσική. Το punk, πιστέψτε με, δεν χρειάζεται και πολλά περισσότερα, γι’ αυτό το νιώθουμε οικείο και γι’ αυτό το γουστάρουμε. Πέρασα πάρα πολύ καλά, έφυγα γεμάτος και ικανοποιημένος που λίγο πριν το τέλος της, άλλη μια αδιάφορη και “σκυλίσια” μέρα τελικά σώθηκε.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία