Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣElectric Litany, Johnny Labelle, 14/05/2022 @Gagarin 205

Electric Litany, Johnny Labelle, 14/05/2022 @Gagarin 205

Φωτογραφίες: Λύσανδρος Λυσανδρόπουλος

Αγαλλίαση Σαββάτου, πολύ σημαντικού για τη μουσική καθώς σύσσωμοι προετοιμαζόμαστε για τον τελικό της Eurovision… Ποιόν κοροϊδεύω, το πραγματικά σημαντικό event του Σαββάτου για τη μουσική δεν ήταν άλλο από τη συναυλία των Electric Litany. Το συγκρότημα που δειλά ξεκίνησε τις προσπάθειες του στη μουσική από τα ελληνικά χώματα για να μετοικήσει έπειτα στο Λονδίνο, όπου η μουσική του γιγάντωσε και θέριεψε μέσα σε λίγα χρόνια, γύρισε μετά από πολύ καιρό στον τόπο του εγκλήματος. Προσωπικά ανέμενα πολύ για αυτή τη βραδιά και όπως όλα έδειξαν, είχα απόλυτο δίκιο.

Πρώτος ευχάριστος οιωνός της νύχτας ήταν μια μικρή λεπτομέρεια που όμως η εκτίμηση μου για αυτή ήταν μεγάλη. Στο ταμείο με περίμενε αναμνηστικό καρτελάκι για την παρουσία μου εκεί, πράγμα που όπως έμαθα συνέβη και στη χθεσινή συναυλία της High Priority με Mother Of Millions και Church Of The Sea. Δεν είναι κάτι μεγάλο και ξέρουμε καλά ότι είναι επιπλέον έξοδο για τις διοργανώσεις, αλλά όταν συμβαίνει, χαιρόμαστε ιδιαίτερα.

Έπειτα από αυτή την μικρή ευχάριστη έκπληξη, σπεύδω από νωρίς εντός του Gagarin για να επιλέξω στρατηγικά ένα σημείο που θα με βοηθήσει να απολαύσω μια συναυλία που έμελλε να είναι τουλάχιστον, μυσταγωγική. Στη σκηνή εμφανίζεται με ελάχιστη, αλλά θεμιτή εφόσον το event ξεκινούσε πολύ νωρίς, καθυστέρηση ο Jonny Labelle. Όπως αργότερα μας ομολόγησαν οι Electric Litany, o Johnny Labelle είναι ένας καλλιτέχνης που ανακάλυψαν πρόσφατα και λάτρεψαν, εξ ου και του ζήτησαν να προλογίσει το μουσικό τους κυρίως θέμα. Πολύ μου αρέσει όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο και η μουσική διοχετεύει αγάπη.

Ο Αθηναίος παραγωγός και τραγουδοποιός είναι πράγματι μια εξαιρετική περίπτωση καλλιτέχνη, με την ολιστική σημασία της λέξης, αφού στη δουλειά του η εκτίμηση του τόσο για τη μουσική μέσω των συνθέσεών του, αλλά και την τέχνη της εικόνας και του κινηματογράφου, ήταν ολοφάνερη. Τη σκηνική του παρουσία έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου ο ίδιος, με samples και προσεκτικά επιλεγμένα visuals να συνοδεύουν την γλυκόπικρη του μουσική περιπλάνηση.

Ο Johnny Labelle απέδειξε ότι έχει μια σπουδαία φωνή, που το μπάσο της τρίζει τοίχους και η μελαγχολία της σε ταξιδεύει σε μοναχικά βροχερά απογεύματα στο μπαλκόνι ή το παράθυρο, με καφέ ή σοκολάτα στο χέρι. Ο ίδιος, στο σώμα εντελώς επί της σκηνής του Gagarin αλλά στην ψυχή – φαινόταν από τα μάτια – να ταξιδεύει αλλού ερμηνεύοντας τη μουσική του με άρτιο ήχο – αν και με τέτοια φωνή, θεωρώ και a capella θα το κατάφερνε. Ακούσαμε αρκετά κομμάτια από τον τελευταίο του δίσκο, XVIII, δυστυχώς αν υπήρξαν κομμάτια από την πρώτη του δουλειά Cold Fruit δε θα καταφέρω να τα κατονομάσω γιατί κι εγώ τον ανακάλυψα με αφορμή αυτή τη συναυλία οπότε δεν πρόλαβα να ακούσω προσεκτικά και τις δύο δουλειές. Να ακούσετε οπωσδήποτε το The Dolphins, θα σας βάλει στη φάση του XVIII και πιθανόν θα ξεχαστείτε, θα το ακούσετε όλο και δε θα καταλάβετε πότε το ξαναβάλατε.

Ταπεινά ο Labelle μετά από σχεδόν κάθε του κομμάτι έλεγε ευχαριστώ, κάπως δειλά αλλά ειλικρινά. Θα ήθελα ενδεχομένως να τον δω να λύνεται και να είναι λίγο πιο ζεστός με το κοινό. Ωστόσο, αν έχει επιλέξει αυτή την αποστασιοποιημένη σκηνική persona επί σκοπού, τότε σίγουρα το σέβομαι και το βλέπω να ταιριάζει με τη σκηνική του παρουσία, οπότε δε θέλω να αλλάξει τίποτα.

Δε θέλω τώρα να πέσω στην παγίδα του “δεν υπάρχουν λόγια”. Η εμφάνιση των Electric Litany ήταν σαρωτική. Αυτά είναι τα λόγια. Αυτός είναι ο τίτλος. Πάμε τώρα και στην ανάλυση. Όσο περνάνε τα χρόνια, οι ζωντανές εμφανίσεις των Electric Litany έχουν εξελιχθεί σε παραστάσεις, εμπειρίες. Η λατρεία τους για τη μουσική και η κοινωνικοπολιτική τους ανησυχία αποτελούν κινητήρια δύναμη για δημιουργία. Τα μάτια τους βγάζουν φωτιές πάνω στη σκηνή. Κι εμάς αυτές οι φωτιές μας έκαψαν χωρίς καν να αφήσουν εγκαύματα.

Προσπάθησα λίγες μέρες, να εντοπίσω τι ήταν αυτό που με έκανε να βγω από το Gagarin και να πω ουάου. Πηγαίνω πολλά χρόνια σε πάρα πολλές συναυλίες οπότε, με συνεχές μέτρο σύγκρισης και ποικίλα είδη μουσικής δεν είναι και κάτι εύκολο να μου συμβεί. Θες λοιπόν, το πόση σημασία έχουν δώσει στο να ακούγονται τα πάντα στον ήχο τους πεντακάθαρα, η παραμικρή λεπτομέρεια, το παραμικρό pianissimo και crescendo; Θες η μουσική τους παιδεία που τους επιτρέπει να χρησιμοποιήσουν όποιο όργανο θελήσουν (εντός των γνώσεών τους) ή και να κάνουν αλλαγές μεταξύ τους; Θες οι συνθέσεις τους που από μόνες τους είναι συνταγή προς την επιτυχία; Βάλε ένα απ’ όλα.

Η αλήθεια είναι πως μας είπαν κάποια πράγματα οι Electric Litany πριν τη συναυλία, αλλά τόση ανάγκη για σκηνική λύτρωση παρά τα όμορφα τους λόγια που προηγήθηκαν, δε μπορούσα να τη φανταστώ. Για σχεδόν δύο ώρες, άγγιξαν το απόλυτο. “Η ψυχή, θυμάται τα πάντα”. Η σκηνική παρουσία του Αλέξανδρου Μιάρη είναι ένα πραγματικό case study. Ο άνθρωπος νιώθει την κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του και την κάθε κίνηση του χεριού του. Βολτάροντας μεταξύ πιάνου, κιθάρας, synths σε εναλλαγή με τον Jason, αλλά και σαντούρι στο The Soul Remembers Everything, είχε παντού μια ιστορία να πει, μια σπόντα να πετάξει και να γαργαλήσει συνειδήσεις και αυτιά από τη δική του οπτική γωνία.

Όταν μιλάμε όμως για συγκροτήματα, αν δε βρεις έναν συνοδοιπόρο με παρόμοια τρέλα με τη δική σου το γλυκό δε θα δέσει. Αντίστοιχα, πίσω από το μπάσο (κυρίως, μπορείς να τον βρεις να κάνει και κάδους και βαρέλια να βγάζουν πραγματικά καλή μουσική) των Electric Litany βρίσκεται ο Παύλος Μαυροματάκης με αντίστοιχα εκρηκτική σκηνική παρουσία, συμμετοχή στα φωνητικά κι ένα παίξιμο που εμένα με έκανε να πιστεύω ότι η φωτογραφία του αξίζει μία θέση στο εικονοστάσι όσων ξεκινούν την ενασχόληση τους με το συγκεκριμένο όργανο. Δίπλα στους πολύ μεγάλους.

Τελευταίος στυλοβάτης του οικοδομήματος των Electric Litany και ο Richard Simic πίσω από τα τύμπανα, τα οποία έχει τιθασεύσει σε αναλογική και ηλεκτρονική μορφή αφού ταυτόχρονα παίζει και pads με την ίδια ευκολία. Μετά παντού, μικρές ή μεγαλύτερες λεπτομέρειες όπως τα ηχογραφημένα τους σημεία, αυτό το υπέροχο συναίσθημα που πάει να σπάσει η καρδιά σου από την ένταση, η guest τρομπέτα, μέχρι και ο τρόπος που άφησαν κάτω ένα σκαμπό, όλα συντέλεσαν σε μία μαγευτική εμφάνιση.

Κομμάτια όπως το Tear και το Bedroom αποδείχτηκαν εντυπωσιακοί post rock/ experimental pop (ή ό,τι άλλο σας ταιριάζει τελοσπάντων) ύμνοι. Αποκορύφωμα για μένα της βραδιάς το συγκλονιστικό Refugee, που είναι ίσως η πιο περιεκτική μουσική περιγραφή που μπορούμε να δώσουμε εμείς οι προνομιούχοι στο δράμα αυτών των ανθρώπων. Πολύ κοντά και το Leverage.

Για να κλείσω κάπως τις σκέψεις μου για αυτή την υπέροχη βραδιά, οι Electric Litany έδωσαν με διαφορά τη μέχρι τώρα, καλύτερη συναυλία της χρονιάς. Ένα μικρό και άσχετο με τους καλλιτέχνες παράπονο, είναι ότι πρέπει ως κοινό, να μάθουμε εκεί που πρέπει να διατηρούμε την απόλυτη ησυχία, πράγμα που σε κάποια σημεία επιβαλλόταν αλλά δε συνέβη. Ασχέτως όμως αυτού, ο τόπος που εύλογα άφησαν πίσω τους, έδειξε πόσο πολύ τους αγαπάει κι εκείνοι πόσο τεράστιοι καλλιτέχνες είναι. Μέχρι την επόμενη φορά, Electric Litany, σας ευχαριστούμε.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία