Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΠικροδάφνες: Ω! ΓΛΥΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Πικροδάφνες: Ω! ΓΛΥΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Ο φόβος για το σκοτάδι μπορεί να υποστηριχθεί ότι είναι κάτι το οικουμενικό, ιδιαιτέρως για τα μικρά παιδιά. Πόσα και πόσα παραμύθια, σε πάρα πολλές γλώσσες, έχουν γραφτεί με κύριο θέμα τους κάποια τρομακτική ιστορία όπου το περιβάλλον τους χαρακτηρίζεται σκοτεινό. Τα παραμύθια όμως ενίοτε γίνονται και μύθοι, απευθυνόμενοι κυρίως προς τους μεγάλους.

Εφέτος την άνοιξη παρακολουθήσαμε στους κινηματογράφους ένα ντοκιμαντέρ με κύριο του θέμα μία πτυχή του περιθωρίου της κοινωνικής μας πραγματικότητας όπου σκόπιμα αποκρύπτεται. Η Πάολα Ρεβενιώτη, παρέα με την Μπέττυ Βακαλίδου και την Εύα Κουμαριανού μας περιπλανούν στις νύχτες της μητρόπολης μιας άλλης εποχής στις "Πικροδάφνες". Το αξιοθαύμαστο ωστόσο είναι πως από τη βόλτα αυτή ανακαλύπτουμε μέσα από τις βιωματικές ιστορίες των κεντρικών χαρακτήρων μιαν άλλην όψη της. Με τη σεξεργασία των τρανς γυναικών στο επίκεντρο ταξιδεύουμε σε περιοχές του κέντρου ώστε να γνωρίσουμε το πείσμα των "μη κανονικών σωμάτων", όπου κόντρα στα συντηρητικά ήθη, πάλευαν με θεούς και δαίμονες, με κύρια μελήματα τους την επιβίωση και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού.

Μέσα από τις συζητήσεις και τις μαρτυρίες που λαμβάνουν μέρος μπροστά από την κάμερα, με περίσσιο θράσος αλλά και με παράπονο, πάντα όμως με αστείρευτο οξυδερκές χιούμορ, δομούνται εικόνες. Τα τσόλια που πάνε να ψωνίσουν άλλοτε με σεβασμό κι άλλοτε με τσογλανιά, οι ρούνοι όπου πάντα χωρίς ίχνος ντροπής ψάχνουν που να ξεσπάσουν το μισανθωπισμό τους και επίσης, πώς η καύλα με τα φλόκια έχουν σημαδέψει σημερινά σημεία πολιτισμού. Ταυτόχρονα ακούμε τα άγχη της ύπαρξης και τις προτεραιότητες στην εμφάνιση ατόμων έξω από τις κλειστές νόρμες της σεξουαλικότητας, ειδικότερα σε χρόνια όπου τα ζητήματα φύλου ήταν ακόμα ψίθυροι.

Στο τέλος τέλος, σαν ανθεκτικοί θάμνοι με εντυπωσιακά λουλούδια, ακριβώς όπως οι πικροδάφνες στην παλαιά λεωφόρο Συγγρού, τα σώματα και οι ψυχές των τριών πρωταγωνιστριών εκτίθενται στο φακό για να δώσουν ακόμα ένα σπρώξιμο στην πορεία για την ορατότητα όσων ατόμων ακόμα η συνθήκη αυτή δε θεωρείται δεδομένη, όπως συμβαίνει προνομιακά για την πλειοψηφία. Τα όσα πέρασαν αυτές με τις συντρόφισσες τους, επέλεξαν να τα οπτικοποιήσουν και να τα μοιραστούν έτσι ώστε να συλλογικοποιήσουν τα βιώματα τους, μήπως και οι χειραφετικές ρωγμές γίνουν μεγαλύτερες.

Σαν ακούς από τέτοια στόματα να αυτοπροσδιορίζονται ως νυκτόβια πλάσματα και παράλληλα θυμάσαι την Κατερίνα Γώγου να γράφει «για την αποκατάσταση του μαύρου», το σκοτάδι γίνεται πιο παλευτό. Ταυτόχρονα φέρνουμε μπροστά μας τους στίχους από magoofana chain gang «…ότι κανένας δε μας είπε πως τα εγκλήματα συμβαίνουν μες στα μάτια μας στο άπλετο φως» και η νύχτα αποκτάει άλλη αξία. Ίσως δεν πρέπει να έρθει το φως να διώξει το σκοτάδι, αλλά να δεχτεί το φως ότι δε γίνεται χωρίς το σκοτάδι.

Σκηνοθεσία: Πάολα Ρεβενιώτη

Σενάριο: Πάολα Ρεβενιώτη

Διεύθυνση φωτογραφίας: Ελπινίκη Βουτσά Ρεντζεποπούλου, Βαγγέλης Τσάκας, Γιώργος Γκόνος

Μοντάζ: Χριστίνα Λαγούρη

Ήχος: Αλέξανδρος Συνοδινός

Μουσική: Opera di Bestia

Παραγωγή: Αλέξανδρος Συνοδινός

Τελευταία