Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣAcid Death, Death Courier, Piranha, Selefice, 15/05/2022 @Temple

Acid Death, Death Courier, Piranha, Selefice, 15/05/2022 @Temple

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Ναι άργησα, έχετε απόλυτο δίκιο. Νομίζω πάντως ότι δεν κατέρριψα το ρεκόρ αργοπορίας μου, λογικά πρέπει να το ισοφάρισα. Όμως, αυτές οι τέσσερεις μπάντες για τις οποίες θα μιλήσω έκαναν τριάντα χρόνια και κάτι να βρεθούν όλοι μαζί ξανά σε σκηνή, εγώ καθυστέρησα μόλις δέκα ημέρες. Πέραν της πλάκας, έβλεπα το live και σκεφτόμουν ότι πριν 32 χρόνια αυτές οι μπάντες ήταν ενεργές συναυλιακά, Αναλογιστείτε πως αρκετοί από εσάς που διαβάζουν το παρόν κείμενο, όταν οι Acid Death, Death Courier, Piranha και Selefice πραγματοποιούσαν εκείνο το live στις του ’90, είτε ήταν αγέννητοι ή οι μουσικές τους προτιμήσεις περιορίζονταν σε επιτυχίες τύπου «Χαρωπά τα δυο μου τα χέρια τα χτυπώ».

Παραδοσιακό death metal περιμέναμε, παραδοσιακό μπαγλαμαδάκι συναντήσαμε. Όχι, δεν τα έχω μπερδέψει αλλά με αυτόν το τρόπο επέλεξαν να ανοίξουν τη βραδιά οι Selefice. Τα γέλια που προκάλεσαν οι νότες του μπαγλαμά ήταν ιδανικός τρόπος για να ξεκινήσει η βραδιά – εντάξει, το απόγευμα. Η τελευταία δουλειά του συγκροτήματος χρονολογείται το 2019 και στην κυκλοφορία του EP “I Met A God” και στο σύντομο χρόνο που βρέθηκαν επί σκηνής επέλεξαν να το παίξουν όλο. Το μουσικό τους ύφος είναι, όπως λέμε και στο χωριό μου, not my cup of tea, όμως, οι ίδιοι το υπηρετούν καλά και δεν μπορώ να μην τους αναγνωρίσω ότι ακούς στο studio, την ίδια ηχητική εμπειρία απολαμβάνεις και στο ζωντανό. Αυτό που προσφέρουν συναυλιακά και δε γίνεται να αντιληφθείς από τους δίσκους, είναι το μεράκι με το οποίο παίζουν μουσική το οποίο μοιραία θα σε κάνει να τους αγαπήσεις.

Δεύτεροι οι προσφάτως αναγεννημένοι Piranha. Οι βετεράνοι death/thrash metallers, μετά από μία δεκαεξαετή παύση, επέστρεψαν με το εξαιρετικό Arise from the Shadows το 2020. Η εκκίνηση τους ήταν έξυπνη, αφού επί της ουσίας συνένωσαν τη μουσική τους παίζοντας, χωρίς παύση επί της ουσίας, τα Nuclear Disease & World’s Grave. Πριν ξεκινήσουν είχα εκτιμήσει ότι ο χρόνος τους δύσκολα θα ξεπερνούσε τα 40 με 50 λεπτά – στο οποίο επιβεβαιώθηκα – και γνωρίζοντας τη διάρκεια του τελευταίου τους album, είχα πιστέψει ότι θα το παίξουν ολόκληρο το AftS. Όμως, κομμάτια όπως το Cancer από το Reborn του 1998 και το Human Fear από το EP του 1992 έτυχαν αποθεωτικής υποδοχής το κοινό του Temple. Η αλήθεια ότι στην αρχή έμοιαζαν λίγο μουδιασμένοι, λογικό μετά από τέτοια απραξία, όμως, ο χρόνος δούλευε ξεκάθαρα υπέρ τους και αυτό αποδεικνύεται με την ερμηνεία τους στο Unholy Lie, η οποία ήταν και από τα highlights της βραδιάς (κυριολεκτικά, είχε νυχτώσει πλέον).

Two down, two to go. Τους Πατρινούς Death Courier τους γνωρίζω από τα «μικράτα» μου αφού λίγο μετά την επανένωση τους έδωσαν μία συναυλία στη γενέτειρά τους, στην οποία υπήρξα ένδοξος και υποδειγματικός φοιτητής για μία 5ετία περίπου. Ίδια μουσική σχολή με τους προκατόχους τους, με συγχρόνως σαφή διαφορά στο ύφος. Ο ήχος των DC είναι αρκετά πιο βαρύς και μοιάζει βγαλμένος από κάποιο υπόγειο των ‘90s στη Φλόριντα. Επίσης με δίσκο το 2020, επέλεξαν να ξεκινήσουν με το Demise από τον ομώνυμο debut δίσκο τους. Στα πέντε πρώτα κομμάτια τους έμοιαζαν σαν να έχουν ξεχάσει ότι έβγαλαν δίσκο πριν διετία, πράγμα το οποίο δεν πτόησε καθόλου το κοινό, που πλέον είχε μεγαλώσει σημαντικά σε αριθμό, το οποίο ήταν και πολύ εκδηλωτικό. Εντυπωσιακό ότι ενώ είναι μόνο τρία άτομα επί σκηνής, ο ήχος τους παραμένει εξίσου ογκώδης και καθαρός.

Το Mourning Ecstasy ήταν το πρώτο κομμάτι που ακούσαμε από το Necrotic Verses, και αν δεν κάνω λάθος, το μοναδικό μαζί με το As Heaven Blends with Rot. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως είναι αρκετά πιθανό να είμαι ο μόνος που έκανε αυτήν την παρατήρηση, αφού κάθε κομμάτι των Death Courier επευφημούταν με αρκετή ζωντάνια. H αυλαία έπεσε με το Deprive The Deceased – μέσα από το Perimortem – αλλά τελικά η τούρτα είχε και κερασάκι, αφού μία διασκευή του Persona Non Grata ήταν αυτή με την οποίο μας καληνύχτισαν οι Death Courier.

Όποτε βλέπω τριάδα να παίζει death metal, πάντα στο μυαλό μου έρχονται οι Αμερικανοί Master τους οποίους είχα δει πριν κάμποσα χρόνια με τους Acid Death. Τότε οι Αθηναίοι Prog Death Metallers είχαν εμφανιστεί πριν την τριάδα, τώρα θα το έκαναν μετά. Να πω την αλήθεια, έχοντας παρακολουθήσει το συγκρότημα πάνω από πέντε φορές live και δεδομένου της πολυπλοκότητας που χαρακτηρίζει τον ήχο τους, δεν ήμουν σίγουρος για το πόσο η απραξία των τελευταίων ετών θα τους έχει στοιχίσει. Μέσα σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και μία αρκετά μεγάλη καθυστέρηση εξαιτίας ενός τεχνικού προβλήματος.

Στραβά και ανάποδα θα έλεγε κάποιος, όμως, αν στην πλάτη σου έχεις τα χιλιόμετρα των Αθηναίων, δύσκολα κάτι τέτοιο μπορεί να σταθεί ικανό για φρένο. Με τον Σάββα (μπάσο/φωνή) να διηγείται το backstory αυτού του live και να μας περιγράφει την εγχώρια death σκηνή από τα σπάργανα της σχεδόν, οι Acid Death επέστρεφαν μετά από δύο χρόνια στο σανίδι. Με το Supreme Act Of Heroism να ανοίγει την αυλαία, χρειάστηκαν μόλις μερικά δευτερόλεπτα για φύγουν όσες ανησυχίες είχα. Όσοι έχετε διαβάσει ξανά κάποια αράδα που τους έχω αφιερώσει, σίγουρα θα έχετε πέσει πάνω σε εγκωμιαστικά σχόλια για το κιθαριστικό τους δίδυμο. Τον Dennis τον είχαμε δει ήδη όλοι με τους Piranha και είχαμε καταλάβει πόσο εξαιρετικός κιθαρίστας είναι, τον Γιάννη – τον έτερο axeman – τον έχω παρακολουθήσει με την άλλη του μπάντα, τους Released Anger, επομένως έχω σχηματίσει μία σφαιρική άποψη αναφορικά με τις εξαιρετικές του ικανότητες. Όταν λειτουργούν συνδυαστικά, στους Acid Death δηλαδή, το αποτέλεσμα είναι αισθητά καλύτερο από μία «απλή πρόσθεση ικανοτήτων». Έχω πια καταλήξει σε μία πιθανή εξήγηση για αυτό το «Tipton-Downing», δεν είναι μόνο απόρροια της χημείας που έχουν αλλά είναι τέτοιες οι συνθέσεις της μπάντας που καταφέρνει να αναδεικνύει τις εξαιρετικές τους ικανότητες.

Η τελευταία τους δουλειά μας πηγαίνει πίσω στο 2019, χωρίς καραντίνα, στο “Primal Energies” και τον αγαπημένο μου δίσκο τους. Στο συγκεκριμένο album έχουν έρθει λίγο πιο κοντά στον Ευρωπαϊκό ήχο, γεγονός που το φέρνει και εγγύτερα στα γούστα μου. Επομένως το Godless Shrines ήταν η πρώτη στιγμή που στη βραδιά το μάτι μου πραγματικά γυάλισε. To 2008 οι Acid Death κυκλοφόρησαν το Balance of Power, ένα EP που είχε γραφτεί 16 χρόνια πριν (κάντε τις πράξεις) αλλά είχε μείνει στο συρτάρι, επομένως το να παιχτεί κάτι από εκεί, εκείνη την ημέρα, ήταν παραπάνω από επιβεβλημένο. Εγώ θα ήθελα το Psychosis, οι Acid Death όμως επέλεξαν το ομώνυμο και όπως ίσως μαντεύετε, πέρασε το δικό τους. Θα ένιωθα λίγο προδομένος αλλά η συνέχεια είχε Primal Energies, Hall of Mirrors & Our Shadows και το ξέχασα.

Φυσικά μία μπάντα με τόσες εναλλαγές ρυθμών, και δύσκολων μάλιστα, απαιτεί και πολύ καλό rhythm section. Στα τύμπανα ο Αλεξάκης έμοιαζε όπως πάντα με «στρατός» και το παράδοξο με τον συγκεκριμένο, είναι η άνεση με την οποία παίζει σε αυτά τα tempo. Για τον Σάββα, αυτό που βγαίνει να πω είναι «Ε ο Σάββας είναι πάντα ο Σάββας» και το αστείο είναι πως όσοι το ξέρουν θα καταλάβουν ακριβώς τι εννοώ. Εν ολίγοις, για ακόμα μία φορά, είτε πρόκειται για live είτε για studio, οι Acid Death απέδειξαν γιατί είναι μία από τις μπάντες της σκηνής που περνά με τέτοια ευκολία τα σύνορα.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία