Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣSad Lovers & Giants, 21/05/2022 @AN Club

Sad Lovers & Giants, 21/05/2022 @AN Club

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Σαν μεγάλο παιδί κι εγώ μελαγχολώ κι ονειρεύομαι, οι κοντινοί μου άνθρωποι το ξέρουν πολύ καλά. Όταν συμβαίνει αυτό, συνήθως βρίσκω έναν τρόπο να παρηγοριέμαι ή να ξεχνιέμαι λιγάκι μέχρι την κάθε επόμενη φορά κι αυτή η ανάγκη με κάνει όλο και περισσότερο, να ψάχνω λύσεις στα πιο απίθανα μέρη. Δυστυχώς ποτέ η αναζήτηση δεν κατέληξε στα έμπειρα χέρια των Sad Lovers & Giants, της νεοκυματικής μπάντας που εδώ και 4 δεκαετίες “θρέφει” και κράτάει ουσιαστική συντροφιά σε περίπου τρεις γενιές μουσικόφιλων. Τα τελευταία χρόνια λοιπόν, έχω μπει στη διαδικασία “μάθε παιδί μου γράμματα”, που σημαίνει ότι σε κάθε ευκαιρία προσπαθώ να μάθω διάφορα πραγματάκια, που θα έπρεπε ήδη να γνωρίζω. Το μουσικό σχήμα από το Watford της Αγγλίας είναι ένα από αυτά και το Σάββατο, οι συγκυρίες με έφεραν ξανά στα Εξάρχεια για να τους δω επί σκηνής. Κατέβηκα τα γνωστά σκαλιά του An Club παρέα με τον πανταχού παρόντα Σπύρο, που είναι υπεύθυνος για τις εικόνες που βλέπετε, για να διαπίστώσουμε από “πρώτο χέρι” αν και πόσο ισχύει τελικά, αυτό που λέει ο θρύλος.

Η εμφάνιση των Sad Lovers & Giants στις 21 του Μάη ήταν το δεύτερο μισό ενός διημέρου με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Χωρισμένη σε δύο sets, όπως κι αυτή της Παρασκευής, το πρώτο από αυτά περιείχε μόνο συνθέσεις από το “Epic Garden Music” (1982), που ήταν και το debut LP της μπάντας. Αυτό το set ήταν και το μόνο κοινό που είχαν οι δύο συναντήσεις, αφού ο “εορτασμός” για την 40ή επέτειο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας, αποτέλεσε και την αφορμή για ολόκληρη την περιοδεία που τους έφερε τελικά και στα μέρη μας. Το άλλο set ήταν διαφορετικό κάθε μέρα και ουσιαστικά ήταν το δεύτερο μέρος από ένα - ας το πούμε – “best of”. Μία έξυπνη κίνηση, που από την μία επέτρεπε στους Αγγλους να παρουσιάσουν όσα περισσότερα κομμάτια μπορούσαν από την πλούσια δισκογραφία τους κι απ’την άλλη αποτελούσε ένα “δόλωμα” για το κοινό, που είχε έναν καλό λόγο για να βρίσκεται εκεί και τις δύο μέρες. Το Σάββατο, η έναρξη μεταφέρθηκε 2 ώρες αργότερα εξαιτίας του τελικού του κυπέλλου ελλάδος, με την λογική της διευκόλυνσης της προσέλευσης φιλάθλων στον συναυλιακό χώρο. Ακούγεται λίγο σουρεάλ, προσωπικά βέβαια δεν εκπλήσσομαι και ίσως η μπάντα, που προέρχεται από την “ποδοσφαιρομάνα” Αγγλία, να το θεώρησε λογικό.

Το An Club δεν ήταν γεμάτο όπως το περίμενα, είχε όμως μια ικανοποιητική ποσότητα κόσμου, συμπαθείς φάτσες διαφόρων ηλικιών και αυτό έβαλε αμέσως το μυαλό μου σε κίνηση. Παρατηρώντας γύρω, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην φαίνομαι περίεργος, σκέφτηκα μεσήλικες που ήρθαν να ξαναζήσουν για λίγο την εφηβεία τους με τους μουσικούς που αγαπούν, ζευγάρια που γνωρίστηκαν πρόσφατα και ψάχνουν πρόσφορο έδαφος για να γνωριστούν ακόμα καλύτερα, φαντάστηκα μέχρι και νέα παιδιά που ανακάλυψαν κάτι πολύτιμο για την ψυχή τους και ήρθαν να το βιώσουν ακόμα πιο έντονα, σε ένα μέρος που μπορούν να είναι όπως επιθυμούν χωρίς το παραμικρό άγχος. Με λίγα λόγια η φαντασία μου οργίαζε και το ονειρικό post punk των Sad Lovers & Giants έκανε από την αρχή τα πάντα για να με ενθαρρύνει. “Are you here?”, ρώτησε με χαμόγελο ο Garçe Allard, ο πασίγνωστος frontman του σχήματος και το κοινό απάντησε ενστικτωδώς με ένα αυθόρμητο “yes” και ένα σύντομο μα θερμό χειροκρότημα, καλοσωρίζοντας τις εισαγωγικές νότες του “Echoplay”, από τα keyboards του Will Hicks. Το “ρολόι” γύρισε ακριβώς 4 δεκαετίες πίσω, τότε που το “Epic Garden Music” έμπαινε σε πολλά εφηβικά δωμάτια για πρώτη φορά. Τα σώματα στο An Club είχαν αρχίσει να κινούνται, με το κλείσιμο του “Clocktower Lodge” σταμάτησε ουσιαστικά το “ζέσταμα” και ο γρήγορος ρυθμός του “Clint”, αρχίζει έναν ξέφρενο χορό που άλλαξε τελείως την ενέργεια προς το καλύτερο.

Από αυτή την στιγμή και μετά, αν εξαιρέσουμε κάποιες άλλες που ήταν ελάχιστες, δεν είδα αυτή την εικόνα να αλλάζει. Τότε άρχισα πραγματικά να αντιλαμβάνομαι, τον λόγο που αυτό το LP χαρακτηρίστηκε ιστορικό. Επιπλέον διαπίστωσα – κι αυτό ήταν ένα “στοίχημα” για μένα από την αρχή - πόσο βαθιά επιδραστική ήταν (και ακόμα είναι) η κυκλοφορία του για κάποιους ανθρώπους, είτε βρίσκονταν πάνω στην σκηνή είτε μπροστά από αυτήν. Οι Sad Lovers & Giants έπαιξαν 7 από τα 8 κομμάτια της πρώτης έκδοσης του LP και πρόσθεσαν άλλα δύο “από το πρώτο single” σύμφωνα με τα λόγια του Allard, για να ολοκληρώσουν το set. Ένα από αυτά, ήταν και μία από τις καλύτερες συνθέσεις που άκουσα εκείνο το βράδυ, ίσως γιατί περιείχε μία γερή δόση νέο-ψυχεδέλειας που με κέρδισε. Λίγο “παιχνιδιάρικα” στην αρχή και με παραμόρφωση, η μελωδία από την κιθάρα του Tony McGuinness γίνεται αμέσως αναγνωρίσιμη κάτω από επευφημίες. Η μπασογραμμή του Ian Gibson και τα τύμπανα του Nigel Pollard μπαίνουν ταυτόχρονα και η φωνή του Allard “ανεβαίνει”. “Imagination/far from your contamination/drifting in my inner space” έλεγαν τα πρώτα λόγια που διέκρινα, ένα αντιπροσωπευτικό δίστιχο που συνοψίζει εύστοχα την ψυχοσύνθεση των Sad Lovers & Giants.

Στο δεύτερο set έφυγα από τα πλάγια και βρήκα μία καλή θέση ανάμεσα στην κονσόλα και την σκηνή. Αποδείχτηκε σωστή αυτή η κίνηση, αφού άλλαξε καθοριστικά την μέχρι τότε εικόνα μου για το live. Είδα έναν τρελαμένο πιτσιρικά – ήταν δεν ήταν 10 χρονών – να “χτυπιέται” με το “In Flux” και τον πατέρα του να χαμογελάει με ικανοποίηση. Λίγα τραγούδια αργότερα θα έπεφτε κουρασμένος στην αγκαλιά του, τερματίζοντας το βράδυ τους λίγο πρόωρα. Είδα μεσήλικα που φαινόταν να απολαμβάνει στιγμές που είχε καιρό να ζήσει και λίγο πιο δίπλα, νέες κοπέλες κάπως “σκοτεινές” και ερωτοχτυπημένες, να κλείνουν τα μάτια σαν να επέλεγαν “προορισμό” κάτω από τους σαξοφωνικούς ήχους του “Biblical Crows”. Έπιασα τον εαυτό μου να χαλαρώνει με νεοκυματικές κομματάρες όπως το πολύ πρόσφατο “Asylum Town” και να “τριπάρει” με post punk ψυχεδελιές σαν το “3 Lines”. Στην τελική ευθεία, απόμεινα με την γλυκιά απαισιοδοξία των στίχων του “Things We Never Did”, που έκλεισε οριστικά την βραδιά. “We would be ashes/We would be silent and old/We would be wisdom/We would be left in the cold”.

Μέσα από ένα απίστευτα χορταστικό 60λεπτο set 11 συνθέσεων, η μπάντα προσπάθησε να καλύψει όσες περισσότερες πτυχές μπορούσε από μία δισκογραφία, που η έκταση της στον χρόνο έφερε αρκετές διακυμάνσεις. Στην αρχή μου φαινόταν τόσο φιλόδοξος αυτός ο στόχος, που ακόμα σκέφτομαι ότι εξαρχής ήταν πρακτικά αδύνατη η επίτευξη του. Αξιζε όμως την οποιαδήποτε προσπάθεια και πρέπει να παραδεχτώ, ότι το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό από κάθε άποψη.

Κακά τα ψέματα, οι θρύλοι δεν έχουν νόημα και ενδιαφέρον αν δεν περιέχουν έστω και λίγο, την υπερβολή. Η παρουσία των Sad Lovers & Giants στην σκηνή, μου έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι ο δικός τους θρύλος, αυτός που περιγράφουν οι διάφορες ιστορίες, βρίσκεται πολύ κοντά στην αλήθεια που βίωσα. Ακόμα κι αν δυσκολεύομαι να τον περιγράψω, πιστεύω πως κατάφερα να διακρίνω τον τρόπο που συνέδεσαν το όνομα τους, με τα καλύτερα χρόνια από τις ζωές μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων. Είδα με τα μάτια μου την μουσική τους να προκαλεί εξωστρέφεια στους μοναχικούς, κάνοντας τους να “κραδαίνουν” την μελαγχολία τους. Αυτή υπήρξε πάντα μια δύσκολη ευχή, που μόνο το “Νέο Κύμα” μπορούσε να πραγματοποιήσει. Πάντως σε ότι αφορά την αφεντιά μου, φεύγοντας από το An Club δεν ήθελα να γυρίσω στο σπίτι. Ήθελα με κάποιον μαγικό τρόπο, η νύχτα να κρατήσει όσο περισσότερο γινόταν.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία