Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣDoric, Clan of Xymox, 20/05/2022 @Temple

Doric, Clan of Xymox, 20/05/2022 @Temple

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Με αυτά και με αυτά, εγώ που θεωρητικά δεν είμαι φανατικός ακροατής της goth μουσικής, έχω φτιάξει ένα σερί συναυλιών που θα ζήλευε κάθε θαμώνας των Second Skin & Death Disco. Ξεκίνησα με Mortiis, συνέχισα με She Past Away & Strawberry Pills, οι Dead Can Dance ανέβασαν τα επίπεδα μαγείας σε δυσθεώρητα επίπεδα και ήρθαν οι Clan of Xymox να κλείσουν αυτό τον μαγικό κύκλο, πριν τον ανοίξουν εκ νέου οι Bauhaus για να παραδώσουν με τη σειρά τους τη σκυτάλη στον πρίγκηπα του σκότους, Nick Cave, στο πολυαναμενόμενο Release Athens Festival 2022.

Doric, για να πω την αμαρτία μου όταν είδα το όνομα του στην ανακοίνωση του live αρχικά διάβασα Doncic και αναρωτήθηκα ποια η σύνδεση του αστέρα των Dallas Mavericks με τους Ολλανδούς goth θρύλους. Το παραπάνω δεν το αναφέρω για να κάνω απλώς πλάκα, όντως συνέβη και με αυτόν τον τρόπο θέλω να αναδείξω την πλήρη άγνοια σχετικά με το support (πόσο απαίσιος όρος;) της ημέρας. O Doric που λέτε είναι το solo project του Στάθη Λεοντιάδη, τον οποίο οι μυημένοι ίσως γνωρίζεται από τη συμμετοχή του στους Data Fragments, Human Puppets, Exetix και Plexiglas. Έχω να εντυπωσιαστώ τόσο με κάτι-wave από το Manequins των Hail Spirit Noir.

Οπλισμένος με δύο σειρές πλήκτρα και ένα μικρόφωνο, ο Doric κατάφερε στα σαράντα λεπτά που βρέθηκε στο stage να παρασύρει στον ρυθμό του και τον τελευταίο παρευρισκόμενο στο φιλόξενα σκοτεινό Temple. Πολύ σημαντικό να αναφέρω είναι το εξής, υπήρχε αρκετός κόσμος που ερχόταν για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική του καλλιτέχνη, άκουσε αρκετά «Ποιος είναι αυτός που ανοίγει;», τα οποία μέχρι το τέλος του set του είχαν μετατραπεί σε «Ρε ‘σεις, τι γ@μάτος που ήταν αυτός, ξέρουμε αν ξαναπαίζει κάπου τώρα κοντά;». Δεν είναι εύκολο, το αντίθετο μάλλον είναι, να κερδίσεις ένα φιλικό μεν κοινό που όμως δεν εξοικειωμένο με την ύπαρξη σου, πολλώ δε μάλλον όταν έχουν έρθει για να ακούσουν έναν θρύλο του χώρου. Ο ήρωας το πέτυχε με χαρακτηριστική ευκολία και καλά θα κάνει να «κυνηγήσει» τέτοιες εμφανίσεις αφού μόνο να μεγαλώσουν – δικαίως – το fanbase θα καταφέρουν. Επίσης, καλό για τους διοργανωτές που σκοπεύουν να φέρουν τέτοια σχήματα είναι να έχουν το όνομα του πρώτο-πρώτο στη λίστα, γιατί είναι τρομερά σημαντικό να νιώθεις ασφάλεια για το supporting act και πώς θα αυτό θα καταφέρει να ζεστάνει το κοινό από νωρίς. Σημαντικότερο όλων όμως είναι να στηρίξουμε εμείς τέτοιους ανεξάρτητους μουσικούς σχηματισμούς, καθώς η τέχνη που προσφέρουν είναι υψηλότατο επιπέδου και θα πρέπει να τους διευκολύνουμε στο να το πράττουν.

Θα ήθελα να πω ότι ο Doric «κατάπιε» τους Clan of Xymox, αλλά υποπτεύομαι ότι αν έγραφα κάτι τέτοιο, μέχρι και ο ίδιος θα με έπαιρνε με τις ντομάτες. Οι Ολλανδοί βρίσκονται στο κουρμπέτι σαράντα χρόνια και η διάρκεια τους δεν αποτελεί κάποιου είδους ευτυχούς συγκυρίας, είναι αποτέλεσμα ταλέντου, ικανότητας, έμπνευσης και δουλειάς. Ο ιδρυτή τους Ronny Moorings, ο οποίος έχει «καβαλήσει» τα 60 πια, μαζί με την «κομπανία» πετυχαίνουμε να μεταφέρουν το κλίμα των δίσκων τους σε ζωντανή απόδοση με εκθετικό τρόπο.

Λένε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και δεν έχω λόγο να τους αμφισβητήσω, αφού το Stranger με το οποίο επέλεξαν να ξεκινήσουν το «κόλπο» τους αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από εξαιρετική επιλογή. Το κατάμεστο Temple είχε ήδη μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο dancefloor όπου κόσμος από 20 μέχρι 50+ είχε αρχίσει αν κινείται υπό τους ρυθμούς των Clan of Xymox. Παρότι είχαν νέο album στις αποσκευές τους, o πρώτος «σοβαρός χαμός» έγινε (δικαιολογημένα) με το Jasmine and Rose για να συνεχιστεί αφού «στο καπάκι» το Louise ξεσήκωσε και τον τελευταίο που μπορεί να είχε μείνει αμέτοχος.

Η τετράδα απολάμβανε το show και όσο κλίσε και αν ακούγεται, αυτό περνούσε και στον κόσμο που διασκέδαζε με την ψυχή του. To σετ είναι προσεκτικά επιλεγμένο και άρτια δεμένο μεταξύ του, γεγονός που έδινε έναν διαρκή παλμό στο κοινό με μερικά ξεσπάσματα, όπως αυτό που ακολούθησε τις πρώτες νότες του “She”. Θα πω ότι πάνω στην ώρα είχε αρχίσει να με ανησυχεί η απουσία των Back Door, Something’s Wrong και κυρίως του A Day. Βέβαια, μέχρι το live είχα ξεχάσει την ύπαρξη του There’s No Tomorrow που ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν ίσχυε και για το γκρουπ.

Είχαμε δύο encore, το ένα αποτελούταν από τα Spider on the Wall, In Love We Trust και A Day, ενώ το δεύτερο από τα Obsession, Muscoviet Musquito και φυσικά, Hail Mary. Με αυτόν τον τρόπο οι Ολλανδοί ολοκλήρωσαν τη σχεδόν δίωρη εμφάνιση τους σε μία βραδιά που δεν είχε κάτι που να μη λειτούργησε άψογα. Είναι από αυτά τα lives που όσοι παρευρέθηκαν θα τα συζητούν για χρόνια και θα τα διηγούνται με υπερηφάνεια.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία