Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑRussian Circles - Η μουσική τους βιωμένη μέσα από εφτά κυκλοφορίες κι ένα ταξίδι

Russian Circles - Η μουσική τους βιωμένη μέσα από εφτά κυκλοφορίες κι ένα ταξίδι

25/05/2022

Επιμέλεια: Γιώργος Γαζής και Ειρήνη Τάτση

Η Ειρήνη και ο Γιώργος έχει τύχει κάπως να έχουν πολλές κοινές μουσικές αγάπες, και μία από αυτές είναι οι εμβληματικοί Russian Circles που θα έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε αύριο ξανά στη χώρα μας. Αφού τσακώθηκαν αρκετές μέρες για το ποιοί δίσκοι τους είναι οι καλύτεροι, αν πρέπει να βγάλουν το κομμάτι "russian" από το ονομά τους και διάφορα άλλα σημαντικά θέματα, μας παρουσιάζουν με το δικό τους τρόπο τη δισκογραφία τους, τους λόγους για τους οποίους τους αγαπάμε καθώς κι ένα ανεκτίμητο βίωμα.

Enter (2006)

Τους Russian Circles τους συνδέω άκυρα με τους Within Temptation για το γεγονός ότι ο πρώτος τους δίσκος, και των δύο λέγεται Enter και αυτό το βρίσκω υπέροχο. Τι είσοδος ήταν αυτή όμως, κανείς δε μπορούσε να φανταστεί. Εκεί ανάμεσα στα χρόνια που το post rock άνθιζε λαμπρά, ξάφνου ξεπήδησε ένα πολύ ιδιαίτερο σχήμα εκ του Σικάγου, που ο ήχος του είχε μια grungίλα θα μπορούσε να πει κάποιος πολύ τολμηρός, ήταν λίγο πιο μεταλ, ενώ ταυτόχρονα άρτια μελωδικό. Ήδη από το πρώτο τους κομμάτι που θα έρθει στα αυτιά σου με τίτλο Carpe καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για κάτι ξεχωριστό.

Υπάρχει κάτι στους Russian Circles που σε χαλαρώνει αλλά ταυτόχρονα σε κρατά σε μία μόνιμη εγρήγορση, ο καλύτερος παραλληλισμός που μπορώ να κάνω για αυτή την αίσθηση είναι το "δημιουργικό άγχος". Με κομμάτια σαν τα Death Rides A Horse και You Already Did, φτάνουμε σε απόγεια που λίγα ντεμπούτα έχουν ακουμπήσει.Αλλά αυτό με έκπληξη διαπιστώνουμε, πως είναι μόνο η αρχή. (Ειρήνη)

Station (2008)

Η συνέχεια της αρχής, ήρθε μόλις δύο χρόνια αργότερα με το Station. Σήμερα μιλάμε για ένα σημαδιακό δίσκο στην ιστορία του ιδιώματος. Τότε μιλούσαμε για εμβληματική παραγωγή στα ρυθμικά κομμάτια ενός post rock κυρίως δίσκου, πράγμα που δε συνηθίζεται ιδιαίτερα, μπάσο και ντραμς όμως κάνουν ιδιαίτερη άισθηση ήδη από το άκουσμα του, εγκληματικά καλού, Harper Lewis. Τα κρουστά του Dave στο ομώνυμο Station κατεβαίνουν από κάποιον άλλο μουσικό πλανήτη και προσγειώνονται για να πουν μια ιστορία βίαιη, πολεμική, από αναμνήσεις που περιχαρακώνονται στα ταλαιπωρημένα μάτια των στρατιωτών στο βαρύγδουπο συναισθηματικά εξώφυλλο του Station. Εκεί που πραγματικά όμως οι Circles δρασκελίζουν απάτητη κορυφή, είναι το Youngblood, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μελωδίες στο είδος, ένα κομμάτι θεϊκή έμπνευση, που αποτελεί σίγουρα μια από τις πιο συγκλονιστικές ζωντανές εμπειρίες. Περισσότερα όμως γι' αυτό, αργότερα. (Ειρήνη)

Geneva (2009)

2009 λοιπόν, τρίτο album για τους Russian Circles με το όνομα Geneva. Ένα σίγουρο ρίσκο ήταν το πολύ μικρό χρονικό διάστημα, μόλις ένα χρόνο, από το Station, ένα album ορόσημο στην πορεία τους. Αλλά δεν πτοήθηκαν και έκαναν πολύ καλά. Ένα λαμπρό παράδειγμα του πως η επιλογή της σειράς των κομματιών φτιάχνει μία ιστορία που είναι ακόμα καλύτερη όταν ακουστεί ολόκληρη.

Έχει δοθεί σίγουρα πολύ προσοχή και έμφαση στην ισορροπία, ξεκινώντας με το πιο ατμοσφαιρικό και μελωδικό Fathom, δίνοντας την σειρά του στο πιο επιθετικό ομώνυμο Geneva, το πιο post rock Melee με το ξέσπασμα στο τέλος, ηρεμώντας ξανά με τα strings του Hexed All. To πιο γρήγορο Malko ακούγεται σαν το hit, σε πολλά εισαγωγικά, του album, παραχωρώντας την σειρά του σε μία από τις πιο όμορφα ολοκληρωμένες post συνθέσεις που έχω ακούσει, το When The Mountain Comes To Muhammad και το πολύ σωστά επιλεγμένο για τέλος, Philos. Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντα, το Geneva ακούγεται σαν μία συγκέντρωση διάφορων ιδεών που δεν είχαν θέση στα δύο προηγούμενα albums, αλλά οι σωστές ενορχηστρώσεις και η πολύ προσεγμένη επιλογή σειράς, σε συνδυασμό με την έμφαση στην ισορροπία tension και release, το κάνει μία ολοκληρωμένη, πολύ όμορφη Russian Circles ιστορία. (Γιώργος)

Διαβάστε επίσης: Συνέντευξη με τους Russian Circles

Empros (2011)

Η αμέσως επόμενη δουλειά τους έρχεται 2 χρόνια μετά και λέγεται Empros, χρησιμοποιώντας μία αρκετά διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά την ροή, ξεκινώντας με το πολύ επιθετικό και γρήγορο 309. Το Mladek που ακολουθεί, είναι ίσως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια που μπορεί να επιλέξει κανείς για να περιγράψει τους Russian Circles, καθώς το “παιχνίδι” με το tension και release της αρμονίας και του ρυθμού είναι αριστουργηματικό. Το ταξίδι συνεχίζεται με το Schiphol, που ξυπνάει απότομα με το τεράστιο riff στη μέση του, κάτι που ξανακάνουν στο επόμενο Atackla. Το λίγο παραπάνω από 10 λεπτά Batu είναι μία πιο περίπλοκη σύνθεση που θέλει περισσότερες ακροάσεις, κλείνοντας με το Praise Be Man και το αίσθημα προσμονής που αφήνει. Το Empros ακούγεται σαν μία στιγμή μετάβασης για τους Russian Circles, αλλά είναι κάθε άλλο παρά αυτό. Μία ξεχωριστή ενότητα στην πορεία τους, κλείνοντας με μία αίσθηση ότι έχουν να κάνουν πολλά ακόμα. (Γιώργος)

Memorial (2013)

Και αυτό ακριβώς γίνεται. 2 χρόνια μετά, κυκλοφορούν το Memorial, ένα δίσκο που θα τους βάλει για τα καλά στο χάρτη. Το επίπεδο παραγωγής στη συγκεκριμένη δουλειά ανεβαίνει κατακόρυφα, κάνοντας τα πάντα ακόμα πιο τεράστια, αλλά ταυτόχρονα δημιουργώντας ένα συναίσθημα ζεστασιάς και αμεσότητας, σαν να ακούγονται πιο “γήινοι” στο παίξιμό τους. Η κιθάρα του Mike Sullivan στο πρώτο Memoriam παίζει μεγάλο ρόλο σε αυτό, χωρίς βέβαια να προετοιμάζει για το γιγάντιο riff του Deficit που ακολουθεί. Η αρχή του 1777 ακούγεται στα αυτιά μου σαν ένας φόρος τιμής στους Mogwai, βάζοντάς σε πολύ γρήγορα ξανά στο mood ανησυχίας που δημιουργεί η “περίεργη” αρμονία. Η ηρεμία του Cheyenne κατεβάζει πολύ όμορφα τους τόνους για να μας ξαναξυπνήσει δυνατά με το Burial και το πολύ γρήγορο, ίσως και black metal inspired βασικό riff του. Το επόμενο Ethel είναι μία πιο κλασσική post-rock σύνθεση, προετοιμάζοντας το έδαφος για το Lebaron, μία πολύ πιο κλασσική Russian Circles σύνθεση, επιθετική και τεράστια.

Μας κράτησαν το καλύτερο για το τέλος όμως. Το ομώνυμο Memorial είναι το πρώτο κομμάτι σε 5 albums που έχει φωνητικά και διάλεξαν την Chelsea Wolfe να έχει αυτό το ρόλο. Μία από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας αν με ρωτήσει κάποιος, καθώς η σύνδεση της μουσικής τους με την φωνή της ακούγεται σαν κάτι τόσο φυσικό που σε βάζει σε σκέψεις πως θα μπορούσαν να ακούγονται με φωνητικά όλα τα tracks τους. Το Memorial, κατ’εμέ, είναι μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της μπάντας, καθώς δείχνουν και άλλες πτυχές της μουσικής τους, υποστηριζόμενοι από την πολύ ωραία παραγωγή και την πολύ ταιριαστή προσθήκη της Chelsea Wolfe να διηγείται μία από τις ιστορίες τους. (Γιώργος)

Guidance (2016)

Σπάζοντας το σερι του 2-2-2 ετών ανά τις κυκλοφορίες τους, το Guidance απαιτεί τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί. Αυτό εν μέρει, οφείλεται στην προσθήκη, πίσω από την ευθύνη της παραγωγής, του μεγαλύτερου τελειομανή υπέροχου τύπου που γνωρίζω: τον Kurt Balou των Converge. Αν νομίζεις - δικαίως μεν- όπως ο Γιώργος ότι το Memorial είναι από τις πιο δυνατές στιγμές της μπάντας, να σε συστήσω στο Guidance. Ένα σαραντάλεπτο υπερέπος που σνομπάρει επιθετικά τις μακροσκελείς συνθέσεις που χαρακτηρίζουν και πολλές φορές ταυτοποιούν το είδος στο οποίοι οι Russian Circles ξεκίνησαν και πήγαν ένα βήμα παρά πέρα. Αρκούνται σε λογικής διάρκειας πεντάλεπτα και εξάλεπτα κομμάτια που αναδύονται νικητές, αφού συνθέσεις όπως τα Afrika και Calla, ανήκουν σίγουρα στην εικοσάδα των πιο χαρακτηριστικών κομματιών του ιδιώματος, θα τολμούσα να πω έως και χιτάκια.

Ο Dave είναι σίγουρα ένας από τους πιο ταλαντούχους drummer του χώρου, με το Guidance να το αποδεικνύει περίτρανα σε σημεία όπως η έναρξη του Vorel. Από κάποια άλλη ιστορία, σιγά σιγά, ο δίσκος χτίζει για να καταλήξει στο Lisboa, ένα κομμάτι που ελαφρώς ακουμπάει το sludge, θυμίζει λίγο πιο γρήγορους Amenra και γενικότερα σε ταξιδεύει σε κάτι πολύ διαφορετικο από ότι μέχρι τώρα οι Russian Circles μας έχουν συνηθίσει. Στο Guidance ξεφεύγουν και σε αντίθεση με τον τίτλο του, δεν τους χαλιναγωγεί και δεν τους καθοδηγεί τίποτα παρά μόνο η δίψα για ζωή και μουσική, πράγμα σοκαριστικό ως σύλληψη όταν καταλάβεις ότι το εξώφυλλό του είναι ένας άνδρας που οδηγείται στη δημόσια εκτέλεσή του. (Ειρήνη)

Blood Year (2019)

Φτάσαμε στο 2019 και την έβδομη σε σειρά κυκλοφορίας, έχοντας και ένα live album στην πορεία τους. Ο τίτλος είναι Blood Year. Όλα ξεκινούν με την σκοτεινά μελωδική κιθάρα του Mike Sullivan και το Hunter Moon, δίνοντας την θέση του στα τύμπανα του Dave Turncrantz και το τεράστιο μπάσο του Brian Cook στο Arluck, το πρώτο single που μας έδωσαν. Η παραγωγή ακούγεται να έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο, με ειδικά τα drums να ακούγονται τόσο φυσικά σαν να τα ακούς στο ίδιο δωμάτιο. Το Milano ήταν το δεύτερο track που μας παρουσίασαν και είναι ίσως μία από τις πιο επιθετικές τους στιγμές. Το Kohokia ακολουθεί και είναι πολύ πιο σκοτεινό, δείχνοντας μας ότι η προσέγγιση στην ισορροπία και την ροή είναι ίσως τελείως διαφορετική, αλλά το πολύ όμορφο διάλειμμα του Ghost On High μας ηρεμεί, συνεχίζοντας με το πολύ ωραίο intro του Sinaia. Το συγκεκριμένο κομμάτι, μαζί με το Quartered που κλείνει το album, περιγράφονται πολύ πιο σωστά με εικόνα στην live έκδοση τους και τα video στο AudioTree.

To Blood Year είχε μία αναμονή τριών χρόνων, αλλά άξιζε με το παραπάνω. Πιο ώριμοι από ποτέ, πολύ επιθετικοί αλλά πάντα με τις απαραίτητες όμορφες “δόσεις” ηρεμίας και μουσικού ταξιδιού, οι Russian Circles κρατάνε την παράδοση πολύ καλών album ζωντανή, δείχνοντας μας κάθε φορά ότι η μουσική τους έχει ακόμα περισσότερες πτυχές και βάθος. Και μας ενημέρωσαν ότι μέσα στο 2022 θα έχουν νέο album. Oh yes. (Γιώργος)

Russian Circles live in Sofia, 13/11/2016

Περιοδεία Russian Circles στην Ευρώπη με αφορμή την κυκλοφορία του Guidance κι εγώ ρίχνω δάκρυ κορόμηλο που στην ΑΘήνα η ημερομηνία που θα παίξουν είναι κλεισμένη για τη μοναδική ημέρα που δε μπορώ να λείψω από την τότε νυχτερινή δουλειά μου. Μια βδομάδα αργότερα, σκάει τηλεφώνημα. "Δε μου έφτασαν εδώ οι Circles. Πόσο ψήνεσαι να πάμε Βουλγαρία το Σαββατοκύριακο να τους δούμε;" Ίσως κάποιοι, ξέρετε, καταλάβατε ή φαντάζεστε ποιανού ήταν η φωνή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου αλλά θα πω ότι τα ονόματά μας ξεκινούν με το ίδιο γράμμα. Φυσικά η απάντηση ήταν ναι και λίγες ώρες αργότερα βρισκόμαστε σε ένα δαιδαλώδες ταξίδι που καταλήγει στις υπόγειες στοές της Σόφιας με όλα τα μικρά νυχτερινά μαγαζάκια, κουβέντες για άλογα και φάρμες με τη διοργάνωση, και τους Russian Circles έτοιμους να πνιγούν λίγο πριν το live με ένα σάντουιτς στο στόμα όταν μας βλέπουν από τη χαρά τους.

Η ίδια η συναυλία, μυσταγωγική ένα κλικ παραπάνω αφού βρισκόμουν σε ένα χώρο άγνωστο και όχι στις συναυλιακές αίθουσες της Αθήνας που έχω συνηθίσει και γνωρίζω το κάθε τους εκατοστό. Χάος. Μαγεία. Η Helen Money και το τσέλο της που ανοίγουν ιδανικά τη βραδιά, σε ετοιμάζουν για κάτι μαγικό. Μια από τις πιο ωραίες και wholesome αναμνήσεις μου που περιμένω, αύριο να ξαναζήσω. Τουλάχιστον αυτή τη φορά, δε θα κρυώσουμε. (Ειρήνη)

Τελευταία