Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣBoy Harsher, Hide, 16/05/2022 @Temple

Boy Harsher, Hide, 16/05/2022 @Temple

Φωτογραφίες: Σπύρος Ανδρομανέσκος

Η Δευτέρα είναι η μέρα της εβδομαδας με την πιο περίεργη ενέργεια από οποιαδήποτε άλλη ημέρα. Έχει προηγηθεί ΣΚ άγριου D beat ξεφαντώματος και όχι μόνο, καθώς το D beat συνοδευόταν από την επιστροφή των θρυλικών Αντί στα συναυλιακά δρώμενα. Μια νέα εβδομάδα ξεκινάει όμως και τι καλύτερο από το να πας καθυστερημένα στην δουλειά; Να δεις τους Boy Harsher σε μικρό κλαμπ λίγες ώρες μετά.

Η extra ημερομηνία που πρόσθεσαν οι διοργανωτές ύστερα από το αναμενόμενο sold out του main event της Τρίτης ήταν ίσως η πιο έξυπνη κίνηση που μπορούσαν να κάνουν, αφού όλα αυτά τα χρόνια που το Event ακυρωνόταν και επαναπρογραμματιζοταν, τόσο περισσότερο κόσμο τραβούσε. Εύλογο λοιπόν με τόσο μεγάλη ζήτηση, το live στο Temple να γίνει sold out και αυτό μέσα σε ελάχιστα 24ωρα. Φτάνοντας στον χώρο υπήρχε ήδη μεγάλη ουρά από νωρίς έξω, πράγμα που στην αρχή με προβλημάτισε για το πως θα μπορέσουμε να κινηθούμε στον εσωτερικό χώρο, ωστόσο γρήγορα οι σκέψεις μου διαψεύστηκαν.

Πρώτη μπάντα της βραδιάς ήταν οι αμερικανοί HIDE, οι οποίοι βγαίνουν χωρίς πολλά πολλά πάνω στην σκηνή και δίνουν ένα εκπληκτικό σόου που ακροβατεί ανάμεσα σε industrial, noise και electronic ήχους. Η Heather Gabel σκίζει τα σωψυχα της με μαεστρία πάνω στην σκηνή, φωνάζει, κινείται με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό που σε μαγνητίζει, ενώ ο Seth Sher ενορχηστρώνει το απόλυτο χάος και την απουσία ελπίδας γύρω από τον θόρυβο που προκαλεί το ντουέτο. Ο ελάχιστος φωτισμός τους έδωσε αυτήν την αύρα που ήθελαν να πετύχουν, ενώ και ο ήχος ήταν αξιοπρεπής. Πρακτικά οι HIDE είχαν τα πάντα με το μέρος τους, το venue ήταν ιδανικό και γεμάτο, οπότε το μόνο που έμενε ήταν να αποδείξουν ότι αξίζουν, πράγμα το οποίο αν κρίνουμε από το συνεχές μπλα μπλα που επικρατούσε στο Temple την ώρα που παρουσίαζαν το ritualistic ηχοτοπίο τους θα έλεγε κανείς ότι δεν έγινε.

Μετά τις απαραίτητες αλλαγές ήταν η ώρα για το όνομα που περιμέναμε σχεδόν 2 χρόνια. Boy Harsher on stage και, αν και ήταν κάπως μουδιασμένο το κοινό στα πρώτα 1-2 τραγούδια, μόλις μπήκε το Morphine ξεκίνησε ο χορός στην πίστα! Η δυάδα στεκόταν αγέρωχη στην σκηνή, τους χάζευες και σε παρακινούσαν με την παρουσία τους να κινηθείς στον ρυθμό που εκείνοι διάλεγαν. Και ο κόσμος τους ακολουθούσε, αποθεώνοντας τους παράλληλα. Τα synths του Augustus Muller «έντυναν» την ερμηνεία της Jae Matthews, η οποία δεν σταμάτησε να μας ευχαριστεί σε κάθε ευκαιρία, και σε συνδυασμό με έναν από κάθε άποψη ΤΕΛΕΙΟ φωτισμό έκαναν το κλίμα κάτι παραπάνω από ιδανικό. Come Closer λίγο μετά και ξαφνικά όλοι βρεθήκαμε πιο κοντά με τους διπλανούς μας. Και μετά πάρε και την, κλασική και καθιερωμένη πλέον, διασκευή στο Wicked Game του Chris Isaak. Και πάρε και ένα Modulations από το χιλιοακουσμένο Lesser Man EP για να κουνηθούν μέχρι και οι πέτρες σαν κερασάκι στην τούρτα! Και από εκεί μας ευχαρίστησαν ξανά και μας καληνυχτίσαν, έχοντας γράψει στην σκηνή 1 ώρα ακριβώς, μόνο και μόνο για να βγουν δευτερόλεπτα μετά, να παίξουν το Pain και να ξεκινήσει ο χαμός για τελευταία φορά. Δεν το περίμενε κανείς!

Θέλω να σταθώ σε κάτι όμως, είναι επιεικώς απαράδεκτο να παίζουν οι πρώτες νότες του Pain και να χάνεις την μπάντα από το οπτικό σου πεδίο από τα δεκάδες κινητά που σηκώθηκαν εκείνη την ώρα. Καταλαβαίνω ότι είναι το απόλυτο hit, καταλαβαίνω ότι κάποιοι διψούσαν να τους δουν να το παίζουν ζωντανά εδώ και 2 χρόνια, καταλαβαίνω ότι ήταν το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς και κάποιοι θέλαν ένα «αναμνηστικό», καταλαβαίνω ότι πρέπει να ανεβεί και στο Instagram ρε αδερφέ! Όμως δεν είναι σωστό όλη την υπόλοιπη ώρα που παίζει η μπάντα να υπάρχουν 2-3 κινητά στον αέρα και σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι να υπάρχουν τα δεκαπλάσια. Προσωπική γνώμη βέβαια, δεν με ενόχλησε και τόσο, απλώς είναι αυτή η γενική παρατήρηση που πρέπει να γίνεται. Κατά τ’ άλλα, οι Boy Harsher θα μπορούσαν να παίξουν ίσως 1 ή και 2 τραγούδια παραπάνω, ωστόσο δεν νομίζω ότι ενόχλησε κανέναν που παρευρέθηκε αυτό καθώς είχαν πολύ μεστό set.

Μπάντες σαν τους Boy Harsher θα μπορούσαν να παίζουν κάθε Σαββατοκύριακο στην Αθήνα και να είναι γεμάτοι κάθε φορά, και αυτό είναι κάτι που λέει πολλά. Ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ και δεν νομίζω να υπάρχει άτομο που να ήταν μέσα και να πέρασε κάτι λιγότερο από πολύ ωραία. Μακάρι να τους ξαναδούμε σε λιγότερο από 2 χρόνια.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία