Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣNeed, Calyces 20/05/2022 @Gagarin 205

Need, Calyces 20/05/2022 @Gagarin 205

Φωτογραφίες: Γιώργος Γαζής

Το Gagarin, την Παρασκευή το βράδυ γέμισε από μουσική, ανθρώπους και συναισθήματα. Μετά από σχεδόν τρία χρόνια οι Need επιστρέφουν στην Αθήνα με τους – σχετικά – νεοσύστατους Calyces. Η ανυπομονησία να δω ζωντανά αυτά τα δυο συγκροτήματα σιγά σιγά όσο περνούσε η ώρα την Παρασκευή όλο και μεγάλωνε. Φρόντισα να είμαι πάντα με την μικρή καθυστέρηση, στο venue του Gagarin έχοντας στο μυαλό μου ότι αυτή θα είναι μια υπέροχη εμπειρία. Πίσω στο 2019, οι Need μου επιβεβαίωσαν την λατρεία που τρέφω για την progressive μουσική.

Οι Calyces έκαναν την αρχή και βγήκαν στην σκηνή ακριβώς την ώρα που τους περιμέναμε χωρίς καθυστερήσεις. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν τους γνώριζα, δεν τους είχα ξανά ακούσει. Η progressive μουσική είναι επίφοβο είδος για να ακούσεις μια μπάντα πρώτη φορά. Επέλεξα να πάω τελείως απροετοίμαστη και να τους ακούσω πρώτη φορά ζωντανά και όχι από τα ακουστικά μου. Οι Calyces είναι από τα συγκροτήματα που σε πιάνουν από τη μούρη και σε κάνουν να τους ακούσεις με προσοχή. Η συνεισφορά τους στο live ως opening act ήταν ιδιαίτερα εμφανής. Μας παρουσίασαν κομμάτια από τον δίσκο τους Impulse to Soar και ο χρόνος πέρασε τρομερά γρήγορα κάνοντας με να θέλω να τους ακούσω κι άλλο.

Μια μπάντα που με τους prog ρυθμούς της και την μελωδικότητα της, ταρακούνησε ακόμα και τους πιο δύσκολους και απαιτητικούς ακροατές που περίμεναν με ανυπομονησία τους headliners της βραδιάς. Επιβλητικός ήχος, ωραία γεμάτα riffs καλοδουλεμένη φωνή και τρομερή δυναμική στα drums. Συνδυασμός πολύ αισιόδοξος για μελλοντικές επιτυχίες για μια μπάντα. Ιδιαίτερη εντύπωση στο άκουσμα του, μου έκανε το solo στον Unfair Labor που έβγαινε από κοντραμπάσο. Progressive at it’s finest!

Η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα, όπως ανέφερα και έρχεται η σειρά των Need. Μετά από 3 χρόνια έρχεται η στιγμή που τους ξανά βλέπω στην σκηνή. Οι Need είναι μια μπάντα που ανήκει σε μια κατηγορία μόνη της. Είναι μια μπάντα που σε σημερινά δεδομένα θα έλεγε κανείς το περιβόητο «κάνουν τέχνη». Σε απλή μετάφραση και δίνοντας πιο πολύ νόημα στις λέξεις, βάζουν την ψυχή τους στη μουσική τους σαν κάθε κομμάτι τους να έχει την δική του υπόσταση, την δική του σύσταση και την δική του έννοια ύπαρξης. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω με πιο απλό τρόπο και μου αρέσει που είπα πιο πάνω «σε απλή μετάφραση», ο καθηγητής του υπαρξισμού θα ήταν ένα τσάκ πιο χαρούμενος αν εξηγούσα εκτενέστερα τις παραπάνω γραμμές.

Μια μέρα αφού έφυγε από την ζωή ο μεγάλος Βαγγέλης Παπαθανασίου, οι Need ανεβαίνουν στην σκηνή υπό τους ήχους του Loud, Loud, Loud από Aphrodite’s Child. Το πρελούδιο του Lifeknot σηματοδότησε την υποδοχή των Need. Η σκηνή του Gagarin υποδέχεται τους Need, οι οποίοι αν και βρίσκονται κατά τη διάρκεια σε tour, είχαν απέχει 2 χρόνια από τη σκηνή. Ο ήχος ήταν αρκετά ικανοποιητικός ειδικά υπό το μπάσο του Norchestrion: A Song for Home και κορυφώθηκε εκ τότε από το κομμάτι Circadian. Από τις πιο όμορφες στιγμές του live ήταν τo πολυφωνικό μέρος του Beckethead και κιθαριστικά υπέρτατα παιξίματα που αποδόθηκαν απολαυστικά ωραία.

Το κοινό στο άκουσμα του Remory λύγισε και τραγουδούσε συνεχώς. Ακολούθησε το Avia, εξίσου αγαπημένο κομμάτι από το κοινό. Να ρίξουμε λίγο το φως στα πλήκτρα και στα εμβληματικά φωνητικά στο τραγούδι Τilikum, το οποίο περίμενα να ακούσω με πολύ ανυπομονησία. Με τα Nemmortal και Mother Madness να είναι back to back, ζήσαμε τρομερά μεγάλες στιγμές. Προς το κλείσιμο της βραδιάς, όπως πολλοί περιμέναμε ακούστηκε το μακροσκελές Hegaiamas, το οποίο δεν χρειάζεται πολλά λόγια, είναι ένα αριστούργημα και ήταν κάτι που εκείνη τη βραδιά έπρεπε να ακουστεί. Το κοινό ακολούθησε τους Need σε αυτό το ταξίδι του Hegaiamas και δεν σταμάτησε να τραγουδάει μαζί του. Το δύωρο αυτό συμπληρώθηκε με το Lie Before You Sleep (encore).

Πολλοί από εμάς δεν καταλάβαμε ότι η συναυλία έλαβε τέλος και κοιτιόμασταν μες την χαρά περιμένοντας το επόμενο τραγούδι και δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσες ώρες πέρασαν. Ήταν από τις πιο αξιοσημείωτες συναυλίες τόσο για τους Need όσο και για την progressive σκηνή (όχι μόνο την ελληνική). Αλάνθαστα κιθαριστικά παιξίματα, καλοδουλεμένα φωνητικά, εξωπραγματικά παιξίματα των τυμπάνων και γαλήνια πλήκτρα. Μια μπάντα σύμβολο της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία