Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΟ Jack Sparrow στο Tέλος του Kόσμου

Ο Jack Sparrow στο Tέλος του Kόσμου

Πριν 15 χρόνια κυκλοφόρησε η καταληκτική ταινία της τριλογίας των πειρατών της Καραϊβικής, η τελευταία ταινία σε σκηνοθεσία Gore Verbinski και η τελευταία του franchise που θέλουμε να θυμόμαστε. Ρομαντικοί περιθωριακοί αλλάζουν στρατόπεδα συνεχώς καθώς το μυαλό αδυνατεί να ευθυγραμμιστεί με την καρδία σε έναν κόσμο που έχει σφίξει επικίνδυνα και δεν τους χωράει. Μια ταινία αν-ενηλικίωσης, μια βλάσφημη γιορτή πάνω στα λείψανα του δυτικό-προτεσταντικού τρόπου ύπαρξης, του αυτομαστιγώματος και της πειθαρχίας. Όλοι με όλους και όλοι εναντίον όλων σε ένα συνεχώς μετασχηματιζόμενο Mexican stand-off, άλλα πρωτίστως όλοι εναντίων των αμοραλιστικών καπιταλιστικών δυνάμεων που έρχονται να εισβάλουν και να κατασπαράξουν έναν κόσμο υπερβατικό, έναν κόσμο των μύθων, και να τον γειώσουν σε μια σκληρή υπολογιστική πραγματικότητα. Ο Gore Verbinski σκηνοθετεί ένα πρωτόγνωρης κλίμακας λαϊκό παραμύθι για τον λαό και τις ιστορίες του που αντιστέκονται ορθολογιστικής αποδόμησης και υποταγής.

Πολύ μεγάλο σε χρονική, αλλά και σε κάθε πιθανή κλίμακα για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του, χάνει ανά στιγμές την ισορροπία του, αλλά ποτέ την ορμητικότητα του, καταφέρνοντας να μας δώσει τις ίσως τρείς καλύτερες στιγμές της τριλογίας: την καταστροφή του Beckett, τον γάμο της Elizabeth με τον Will στο πλοίο από τον Barbosa και την τελική μάχη με τον Davy Jones.

Όπως συνέβη και σε άλλες τέτοιας κλίμακας franchise τριλογίες όπως Alien και Spider-Man, το τρίτο μέρος δεν κατάφερε να ικανοποιήσει κριτικούς και κοινό, άλλα η δύναμη της ταινίας στο box office ήταν αρκετή για να αναστήσει μελλοντικά μια τριλογία που θα έπρεπε να παραμείνει ως τέτοια. Η Disney με τους πειρατές πήρε πρωτοφανή ρίσκα και δικαιώθηκε. Ξεκίνησε με βάση ένα παιχνίδι στο theme park της κάτι καινούργιο σε ένα από τα πιο επικίνδυνα κινηματογραφικά μονοπάτια, αυτό της πειρατείας. Η συγκεκριμένη θεματική φημίζεται για τις διάσημες αποτυχίες της, το σπάσιμο αυτής της νόρμας οι Πειρατές της Καραϊβικής το οφείλουν σε μεγάλο βαθμό σε έναν χαρακτήρα, αυτόν του Jack Sparrow.

Ο ρόλος του Captain Jack Sparrow αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα του Johnny Depp, ίσως τον τελευταίο μεγάλο μέχρι σήμερα, αλλά και τον μεγαλύτερο συνολικά. Με επιρροές από που ξεκινάνε από τον κιθαρίστα τον Rolling Stones, Keith Richards και καταλήγουν στον χαρακτήρα των Looney Tunes, Pepe Le pew, ο Depp γέννησε έναν χαρακτήρα εμβληματικό και πολύχρωμο, μεγαλύτερο από την ζωή, μεγαλύτερο από τον ίδιο τον ηθοποιό, που έμελλε όμως να τον παγιδεύει σε μια μανιέρα που πότε δεν μπόρεσε να ξανασπάσει με μεγάλη επιτυχία. Θα ήταν χρήσιμο να αποφύγουμε την κάπως μηδενιστική προσέγγιση (που κρυβει μια αλήθεια όμως) η οποία θέλει τον Depp να παίζει συνέχεια τον ίδιο ρόλο.

Η αλήθεια αυτής της πρότασης μπορεί σε κάποιους να φαντάζει τετριμμένη στο σήμερα, ωστόσο η γέννηση του Jack Sparrow τίποτα το τετριμμένο δεν είχε, κάθως σχεδόν όλα τα παραδείγματα που αφορούν την μανιέρα του Depp έρχονται μετά από αυτό τον ρόλο. Κανένα υπερενεργητικό ηδονιστικό ρεμάλι δεν ήταν τόσο απολαυστικό κινηματογραφικά όσο ο Jack Sparrow και κάνενα δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα (Ok ο Moondog από το Beach Bum του Harmony Korine ίσως και να είναι).

Πέρα από σταθμό για τον ίδιο τον ηθοποιό όμως, ο ρόλος ήταν σταθμός και για την μηχανή της Disney, καθώς αποτέλεσε μεγάλη τομή στην διάλυση ενός Queer Coding που ήθελε το Queer στοιχείο ως το αντίπαλο δέος της εκάστοτε ευγενούς αρρενωπότητας. Στο προσκήνιο ένας περιθωριακός, χωρίς τον αρρενωπό ηρωισμό, με eyeliner, με αβέβαιο βάδισμα και υπερεκφραστική κινησιολογία - μακριά από τις ντομπροσύνες και τις συγκρουσιακές πτυχές που φέρνουν στην επιφάνεια τα παραμύθια της Disney.

Ο Jack Sparrow ως χαρακτήρας αρχικά είχε γραφτεί με τον Hugh Jackman ως έμπνευση και η παρουσία του Depp είχε αντιμετωπιστεί με σκεπτικισμό από τους ανθρώπους της Disney οι οποίοι αναρωτιόντουσαν αν ο χαρακτήρας ήταν gay ή μεθυσμένος. Ο Depp έφτασε κοντά στην απόλυση, ωστόσο παρά την αρχική διστακτικότητα του στούντιο ο Verbinski στήριξε την σύλληψη ενός πρωταγωνιστή απαλλαγμένο από τις παραδοσιακές αναζητήσεις αρρενωποτήτων που κυριαρχούσαν στις μέχρι τότε ταινίες της Disney. ο Τζακ δεν είναι, ούτε θέλει να γίνει ήρωας. Ίσως αυτό που κάνει τον χαρακτήρα τόσο επιτυχημένο είναι η συνεχής ταλάντωση του μεταξύ μιας ντεμέκ υπερ-αρρενωπότητας και της πλήρης άρνησής της, χωρίς να ισορροπεί ποτέ εντελώς, αλλά και χωρίς ποτέ να ανατρέπεται, ακριβώς όπως κινείται και στον χώρο.

Τελευταία