Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣMIDNIGHT EXPRESSKarate Kid κι η πεμπτουσία του Αμερικανικού σινεμά στο Midnight Express

Karate Kid κι η πεμπτουσία του Αμερικανικού σινεμά στο Midnight Express

Φωτογραφίες: Βενετία Βενετιάδη

Στο Midnight Express, τις περισσότερες φορές, βλέπουμε cult ταινίες που ακροβατούν στα όρια των b-movie και του σινεμά δημιουργού όπως άλλωστε ήταν και η πρώτη προβολή τα μεσάνυχτα, πίσω στα 70’s, με το El Topo (το έχουμε δει κι αυτό). Σ’ αυτή τη λογική έχουμε δει ταινίες όπως το Cruising, το Mad Max 2 και το Texas Chainsaw Massacre αλλά ο Ακης Καπράνος δεν περιχαρακώνεται. Έχουν παιχτεί και υπέροχες ταινίες για όλη την οικογένεια όπως πρόπερσι του Breakfast Club, το Goonies το οποίο προλόγισε η Βαρβάρα Κοντονή που προλογίζει και το Karate Kid ή ακόμα και η Φαντασία του Disney, της οποίας την κατάμεστη προβολή μνημονεύει συχνά πυκνά ο Ακης ως ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα του που πέτυχαν.

Διαβάστε επίσης: Όταν το Midnight Express έγινε ένα Breakfast Club

Σημασία έχει το σινεμά που μιλάει στην ψυχούλα μας κι ίσως και να μην έχει δει ο Ακης την ταινία σε αίθουσα όπως θα μας πει και στην έναρξη αυτής της προβολής. Μαζί του και σχεδόν όλοι όσοι βρεθήκαμε στη Ριβιέρα τα μεσάνυχτα του Σαββάτου. Το Karate Kid μπορεί να αποτελεί για τους περισσότερους γλυκιά ανάμνηση από μεσημέρια Κυριακής στην τηλεόραση αλλά το να συνυπάρχουμε και να συναισθανόμαστε στην αίθουσα είναι αυτό που κάνει αυτή τη φάση τόσο σημαντική. Μ’ αυτή τη διάθεση μπαίνω κι εγώ στην προβολή, με αποσπασματικές αναμνήσεις από αυτές τις Κυριακές αλλά έτοιμος να απολαύσω παλιό, καλό, Αμερικανικό κινηματογράφο.

Το πρώτο πράγμα που μοιράζεται ο Ακης μαζί μας είναι μια σκέψη σχετικά με τις ταινίες που βλέπουμε συνέχεια από παιδιά. Ότι μπορεί να φτάσεις στο σημείο να πρέπει να μιλήσεις για μια τέτοια και να πεις «Ε ήμουν παιδί και μου άρεσε». Γι’ αυτό όμως έχει καλέσει τη Βαρβάρα, μας λέει, και της δίνει την πάσα για να αρχίσει ο πρόλογος. Εκείνη μας εκμυστηρεύεται ότι είχε έναν έρωτα για τον πρωταγωνιστή μας, Ralph Macchio αλλά κι ότι είδαμε ποιος γέρασε καλά, τώρα με το Cobra Kai William Zabka for the win”, είναι όμως φυσικά ξεκάθαρο πως επιλέχθηκε ο Macchio γι’ αυτή την ιστορία ενός underdog. Στη συνέχεια, λέει για τη νοσταλγία που μπορεί να νιώθει η γενιά μας(millenials) για τα 80’s, πράγμα ίσως περίεργο γιατί δεν την έχουμε ζήσει πρακτικά (όπως γράφει κι ο Κώστας στο αφιέρωμα του). Υπογραμμίζει πως αν έκανε κάτι καλό η ιδιωτική τηλεόραση είναι πως κάθε Κυριακή μεσημέρι βλέπαμε στο Mega το Karate Kid κι άλλες ταινίες όπως το Back To The Future, το Ghostbusters, το Raiders Of The Lost Ark, ταινιάρες που βγήκανε εκείνη τη δεκαετία κι είναι πολύ συγκεκριμένος ο λόγος που όταν τις βλέπουμε παθαίνουμε ό,τι θα πάθουμε και σε λίγο.

Το μόνο που μπορεί να πει, είναι πως κάθε φορά μια ταινία στο Midnight, όπως και με το Goonies(επίσης αγαπημένο της), είναι ευκαιρία για μια επιστροφή σ’ αυτή την πολύ αθώα, την υπέροχη εποχή που δεν μας ενδιέφερε τίποτα άλλο πέραν απ’ το να δούμε τον Daniel-San να τσακίσει τους νταήδες του σχολείου και κλείνει με μερικά fun facts που βρήκε απ’ την ταινία. Ένα απ’ τα αγαπημένα της είναι σχετικά με τη σκηνή όπου ο κύριος Miyagi κάνει μια αναδρομή στην πιο μαύρη στιγμή της ζωής του. Συζητιόταν να κοπεί από την ταινία για λόγους ροής αλλά ευτυχώς δεν κόπηκε καθώς ήταν κι η σκηνή που έδωσε την υποψηφιότητα για Oscar στον Pat Morita.

Επόμενο fun fact, που δεν γνώριζε κι η ίδια, είναι πως για τον ρόλο του Miyagi ήταν υποψήφιος κι ο Toshiro Mifune. Φυσικά ήταν πολύ καλός στο ρόλο σύμφωνα με τον σκηνοθέτη John G. Avildsen (σκηνοθέτης και του Rocky) αλλά θύμιζε λιγάκι «εκείνες της επικουριές που έπαιζε σ’ έναν κύριο Ακιρο Κουροσάβα» οπότε ίσως δεν ήταν και τόσο καλή επιλογή τελικά. Κλείνει θεωρώντας πως είναι η τέλεια επιλογή που μαζευτήκαμε όλοι μαζί να δούμε το Karate Kid στη μεγάλη οθόνη, ρωτάει αν δεν το έχει δει κανείς(ελάχιστοι όπως προείπα) και μ’ ενθουσιασμό για το πόσο τέλεια θα περάσουμε, μας ευχαριστεί.

Ένα τελευταίο πράγμα που είπε ο Ακης πριν κλείσουν τα φώτα, ήταν πως ελπίζει να είναι, για όλους μας, σαν να είδαμε αυτή την ταινία που μας αντρείωσε για πρώτη φορά. Προσωπικά κι εγώ, ακριβώς αυτό σκεφτόμουν. Δεν θυμόμουν καν αν είχα κάτσει ποτέ να την δω ολόκληρη στην τηλεόραση αλλά σιγά σιγά, αναδυόταν από τη μνήμη κάθε σκηνή. Παράλληλα όμως, είμαι απείρως πιο εκπαιδευμένος στο σινεμά από εκείνο το πιτσιρίκι που ήμουν και περί τα είκοσι χρόνια γηραιότερος. Σ’ αυτή την βέλτιστη θέαση της ταινίας, μπορεί το βλέμμα να ήταν πιο αναλυτικό αλλά το συναίσθημα δεν διέφερε καθόλου από τότε.

Το πρώτο πράγμα που συγκεντρώνομαι είναι ο χαρακτήρας του Daniel αλλά και η ενσάρκωση του από τον Ralph Macchio. Μπορεί να είναι ένα ψάρι έξω από το νερό άρτι αφιχθείς στο Λος Αντζελες αλλά είναι ένας πολύ ισχυρός χαρακτήρας. Με θάρρος κι αυτοπεποίθηση που είναι κι οι λόγοι που βρίσκεται στο στόχαστρο του Johnny Lawrence και των υπόλοιπων νταήδων του Cobra Kai. Θέλουμε όλοι να είμαστε αυτός γιατί αποπνέει τον κουλ αέρα του εξυπνάκια απ’ το Νιού Τζέρσεϊ σε συνδυασμό με την δέουσα ευαισθησία κι αμηχανία ώστε να σφίγγεται αρκετά το στομάχι μας αναφορικά με την επιτυχία/αποτυχία του στην ταινία. Ο Macchio παρά το νεαρό της ηλικίας του, είχε αρκετή εμπειρία από ρόλους στην τηλεόραση αλλά και το Outsiders του Francis Ford Coppola πριν το Karate Kid. Κουβαλάει την ταινία υποδειγματικά κι από κοντά ακολουθεί η Elisabeth Shue ως Ali(το ερωτικό ενδιαφέρον) κι ο προαναφερθείς William Zabka. Είναι το αρχέτυπο του νεαρού Αμερικάνου άντρα που παρά το περιβάλλον το οποίο τον πολεμά και την ελαφρώς ατίθαση ατομικότητα του, δουλεύει σκληρά και τελικά πετυχαίνει τους στόχους του, ακούγοντας και καταλαβαίνοντας τον μέντορα του.

Ο οποίος, κύριος Miyagi, είναι ίσως ο άνθρωπος που θα θέλαμε όλοι να μας καθοδηγεί σ’ ένα τέτοιο ταξίδι. Ήρεμος, μετρημένος αλλά και με μια εκρηκτική αίσθηση χιούμορ, πατάει σε ένα πιο γειωμένο και σαφώς ανατολικής σοφίας πρότυπο στα χνάρια του Yoda. Μετά το fun fact για τον Mifune, για τη μισή ταινία αναρωτιόμουν πως θα ήταν στο ρόλο κι αστειευόμουν με τον Κώστα που βρισκόταν δίπλα μου για την ακραία αυστηρότητα που θα είχε και την αιματοχυσία που θα την ακολουθούσε. Ο Pat Morita όμως, είναι λακωνικός και ταυτόχρονα ζεστός, ταιριάζει γάντι στη γενναιοδωρία αλλά και στη ζεν πειθαρχεία που προτείνει ο χαρακτήρας. Αυτό έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τον (πρώην στρατιωτικό)δάσκαλο του Cobra Kai. Ενώ αυτός λέει «Κανένα έλεος για τον εχθρό», ο Miyagi μιλάει για την ισορροπία και την εκμάθηση του καράτε ώστε να μην χρειαστεί να παλέψεις. Έχει κι αδυναμίες που δεν κρύβει, εν τέλει συνοψίζει κάθε αντρικό ρόλο που λείπει στον Daniel, του δάσκαλου, του πατέρα, στην πραγματικότητα απλά του καλύτερου φίλου, πράγμα που μας κάνει να τον ζηλεύουμε και λίγο.

Αυτή η ζήλεια είναι κι εκεί που θέλω να καταλήξω ευρύτερα. Ο Αμερικανικός κινηματογράφος που βλέπαμε ως παιδιά είχε μια προσιτή περιπέτεια που φτάνει ακριβώς στα όρια χωρίς ποτέ να τα ξεπερνάει αλλά και μια ασφάλεια. Όσο και να κινδυνεύσουν οι ήρωες, θα θέλαμε να είμαστε στη θέση τους γιατί τα γεγονότα έχουν τη γλύκα του παραμυθιού κι η τελική υπέρβαση εαυτού τους αποτελεί καθαρτική έκρηξη. Με απόλυτη ισορροπία στην αγωνία, στο χιούμορ, στο συναίσθημα και στις στιγμές οπαδισμού, η προβολή του Σαββάτου ήταν μια επιβεβαίωση αυτού του κοκτέιλ ή πιο ταιριαστά, milkshake.

Μπορεί να έχουμε γίνει όσο πιο κυνικοί γίνεται απέναντι στο mainstream Αμερικάνικο σινεμά. Μπορεί οι ταινίες της Marvel, αυτές που πρωταγωνιστεί ο Dwayne Johnson και λογιών λογιών αποτυχημένες ενάρξεις franchise την τελευταία δεκαετία να ξεζουμίζουν συνταγές και να δοκιμάζουν την υπομονή μας αλλά προβολές σαν αυτή του Karate Kid επιβεβαιώνουν ένα πράγμα. Έχει κι αυτός ο κινηματογράφος τα διαχρονικά αριστουργήματα του, τα οποία πάντα θα μας κάνουν πάλι παιδιά και με την ουσιαστική απλότητα τους θα λειτουργούν ως αντίβαρο στον αδυσώπητο και καλπάζοντα ρυθμό που επιβάλει η σύγχρονη πραγματικότητα. Τα γέλια μας στις αστείες στιγμές, οι ζητωκραυγές και τα χειροκροτήματα στις μεγάλες και ο ενθουσιασμός μας σαν βγήκαμε από την Ριβιέρα, δεν μου αφήνουν καμιά αμφιβολία επί τούτου.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία