Αρχική EVENTSRELEASE ATHENS FESTIVAL 2022Release Athens Festival: Bauhaus, The Jesus And Mary Chain, dEUS, Strawberry Pills, Youth Valley

Release Athens Festival: Bauhaus, The Jesus And Mary Chain, dEUS, Strawberry Pills, Youth Valley

09/06/2022

Επιμέλεια: Φοίβος Κρομμύδας, Γιώργος Γαζής, Ειρήνη Τάτση / Φωτογραφίες: Βενετία Βενετιάδη

2 καλοκαίρια μετά, η ώρα είχε έρθει για ανοιχτό φεστιβάλ και η πρώτη μέρα του Release Athens Festival έφτασε με τους θρυλικούς Bauhaus, Τhe Jesus And Mary Chain, dEUS, Strawberry Pills και Youth Valley. Η ζέστη αρκετή, αλλά λίγο καλύτερα από τις προηγούμενες μέρες, μεγάλη ουρά μαυροφορεμένων στην είσοδο και όλα θυμίζουν 2019. Στις 18:00 λοιπόν, άνοιξαν οι πόρτες και αρκετοί έτρεξαν να πιάσουν κάγκελο, σε αντίθεση με εμάς, που μπήκαμε ήσυχα με την θεόσταλτη Coca Cola, που μοίραζαν στην είσοδο, στο χέρι. (Γιώργος)

 

► Youth Valley

Σχεδόν αμέσως, οι Youth Valley ανέβηκαν στη σκηνή και έπαιξαν τις πρώτες τους νότες. Ήταν η πρώτη φορά που τους ακούω και πραγματικά εντυπωσιάστηκα, όπως και όσοι ήταν δίπλα μου εκείνη την ώρα. Πραγματικά κρυστάλλινος ήχος, όσο δυνατά έπρεπε, με κάθε όργανο να ακούγεται πεντακάθαρα, κάτι πολύ δύσκολο με 3 κιθάρες. Ο Φοίβος περιέγραψε πολύ ωραία αυτό που ακούγαμε, and I quote : “είναι ονειρική μουσική, σαν να ακούς τον ουρανό”.

Πολύ όμορφα σωστές ενορχηστρώσεις στο 90’s shoegaze-with-a-twist που παίζουν, με το μπάσο να θυμίζει Joy Division αλλά οι κιθάρες Mogwai, πολύ ωραία φωνητικά με μία νοσταλγική αισθητική. Ακουγόντουσαν πολύ έμπειροι και δουλεμένοι, κάτι που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, αφού έμαθα ότι είναι μαζί από το 2019 και αυτό ήταν από τα πρώτα τους live shows. Σίγουρα θέλω να τους ξαναδώ, σίγουρα θα τους ακολουθήσω, χωρίς τον creepy τόνο που βγαίνει από αυτή την πρόταση. Πάρα πολύ ωραία αρχή της ημέρας. (Γιώργος)

 

► Strawberry Pills

Η Ειρήνη είχε πει ότι το minimal darkwave δίδυμο θα φέρει το σκοτάδι στο Release και έπεσε μέσα. Η λιακάδα που ταιριαστά συνόδευσε την εμφάνιση των Youth Valley άρχισε να σπα με τα σύννεφα να κρύβουν τον ήλιο περιστασιακά και τους πρώτους χορούς της ημέρας να μπορούν να ξεκινήσουν. Προσωπικά έχω ένα ευαίσθητο σημείο σε ό, τι αφορά τον συγκεκριμένο ήχο και τα σύνθια του, οπότε θα ήταν λίγο δύσκολο να μη δω με εντελώς θετικό μάτι την εμφάνισή τους. Ο Αντώνης Κωνσταντάρας στο ρόλο του κιθαρίστα/sampler ανέλαβε το επικοινωνιακό κομμάτι της εμφάνισης πέραν των μουσικών του καθηκόντων, αφήνοντας στη Valisia Odelle όλο το ερμηνευτικό κομμάτι, το οποίο συγγενεύει με τα «χαμηλά» της Diamanda Galas αν αυτή τραγουδούσε με τη νοοτροπία της Larissa Iceglass των Lebanon Hanover.

Το σετ τους ξεκίνησε με το The Voyeur, χωρίς να έχει απόλυτο σύμμαχό του τον ήχο, πράγμα κάπως παράδοξο όταν μιλάμε για δύο άτομα με ελάχιστα μέσα ενώ στους Youth Valley ο ήχος ήταν σχεδόν κρυστάλλινος. Σίγουρα ακούστηκε και το Verbal Suicide, η Valissia με την παρουσία της έντυνε τις γκροτέσκες απολήξεις της μουσικής τους και συνέχεια σκεφτόμουν ένα πιθανό live τους στο Ρομάντσο, με σβηστά όλα τα φώτα, τσιγαρίλα και περιστασιακα αναβοσβησίματα ενός λευκού φωτός να μας φέρνουν κοντά στην κρίση πανικού. Ιδανικά πράγματα. Όπως ιδανικό δεν ήταν ότι ξεκίνησαν το τελευταίο τους κομμάτι για να αναγκαστούν να το κόψουν μετά την εισαγωγή γιατί «τελείωσε ο χρόνος τους». Κρίμα. Και μεγάλο κρίμα το ότι τώρα που οι τεχνολογικές συνθήκες το καθιστούν πιο εύκολο, δεν έχουμε περισσότερες μπάντες αυτού του ήχου εν Ελλάδι. (Φοίβος)

 

► dEUS

Περίπου στις 19:40, οι Βέλγοι alternative rockers dEUS ανέβηκαν στη σκηνή με πολλή ενέργεια. Ωραίος ήχος γενικότερα, με κάποια θέματα στην αρχή που διορθώθηκαν αρκετά, μας έβαλαν γρήγορα στο mood τους με την βοήθεια του πρώτου light show της βραδιάς πλέον. Φαινόντουσαν να περνάνε πολύ ωραία πάνω στη σκηνή, πράγμα που έδωσαν και στο κοινό γρήγορα κυρίως με τις φωνές τους, αφού τραγουδούσαν όλοι. Τα τύμπανα του Stéphane Misseghers είχαν ίσως τον καλύτερο ήχο της ημέρας, κάτι που συνδυάστηκε πολύ ωραία με τον πιο “θολό”, μουντό μπάσο του Alan Gevaert, που συνόδευε τις κιθάρες και φωνές των Tom Barman και Mauro Pawlowski.

Η εμφάνιση άλλωστε ήταν αφιερωμένη στον τελευταίο, αφού όπως μας είπαν αποχώρησε το 2017 από το σχήμα και επανήλθε φέτος. Προσωπικό μου highlight ήταν όλη η ερμηνεία του πολυοργανίστα Klaas Janzoons, που τραγουδούσε και έπαιζε : πλήκτρα, βιολί, μαντολίνο, κρουστά και μεταλλόφωνο. Ωραία στιγμή γενικότερα, με ενέργεια, συνεχόμενη επαφή με το κοινό, όλοι περάσαμε εκπληκτικά. (Γιώργος)

 

► The Jesus And Mary Chain

Ο ήλιος έχει δύσει όταν οι Σκωτσέζοι θρύλοι κάνουν την εμφάνισή τους επί σκηνής. Και με τους ήχους του Amputation και μέρος του κοινού να παραληρεί είναι βέβαιο πως το να λες εν έτει 2022 μπορείς να βλέπεις επί σκηνής μαζί τα αδέρφια Reid είναι από μόνο του ένα παράδοξο. Βέβαια ανάλογα με τη σκοπιά που θα το δει κανείς, το αν αυτό το παράδοξο τη δεδομένη στιγμή είναι ευτυχές ή δυστυχές, είναι στην κρίση του καθενός. Και αυτό γιατί ο ήχος έχει σαφή προβλήματα. Ο Γαζής ισχυρίζεται ότι, αν και μπασίστας, ο ήχος του μπάσου του προκάλεσε πονοκέφαλο. Από την άλλη πλευρά, δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αν ο Jim Reid θέλει απόλυτα να βρίσκεται επί σκηνής, βγάζοντας έναν αέρα όχι διεκπεραίωσης, αλλά αμηχανίας. Παρόλα αυτά, το setlist μοιάζει να μην πολύ- αστειεύεται, εκπροσωπώντας ολόκληρη την πορεία τους και φέρνοντας μαζί του (αν μπορείς να αγνοήσεις τα προβλήματα που υφίστανται με τον ήχο) κάποιες συγκινήσεις.

Το Head On, το April Skies, το Cracking Up, το Darklands μεταξύ άλλων, αποτελούν στιγμές προσωπικής ευφορίας για προσωπικούς λόγους ακόμα κι αν οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες. Και για να μιλήσω απόλυτα υποκειμενικά, θεωρώ πως το Psychocandy είναι ένας από τους σημαντικότερους δίσκους που έχουν βγει ποτέ, με την πιο σωστή ηχητική περιγραφή του να είναι αυτή στο ντοκιμαντέρ Beautiful Noise, “Einsturzende Neubauten meets Bubblegum Pop. Οπότε είναι δεδομένο πως τόσο στο A Taste of Cindy όσο και στο Just Like Honey κάτι μέσα μου θα μου διεύρυνε το χαμόγελο. Αλλά αυτή είναι μόνο μια υποκειμενική οπτική που καθόλου δεν αναιρεί τα υπόλοιπα γεγονότα. Σίγουρα όχι η εμφάνιση που τους άξιζε, δεδομένου του εκτοπίσματός τους, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν ικανοποιήθηκα. Και τι τραγική ειρωνεία να αναδεικνύονται από πλευράς διάρκειας ως headliners της βραδιάς. (Φοίβος)

 

► Bauhaus

Τι κάνω εγώ εδώ θα αναρωτιέστε, μιας που δεν ήμουν επίσημος ανταποκριτής της βραδιάς. Ήμουν όμως εκεί και τα παιδιά με κάλεσαν να γράψω κι εγώ τρεις γραμμές γιατί πράγματα όπως αυτά που συνέβησαν εχθές το βράδυ, καλό είναι να τα βλέπουμε πολύπλευρα. Όταν δε, όλες οι πλευρές συμφωνούν μεταξύ τους για αυτό που βίωσαν σημαίνει ένα πράγμα παραπάνω για την εγκυρότητά τους.

Μέχρι περίπου τις εντεκάμιση, ζήσαμε όπως προείπαν τα παιδιά ένα festival όμορφο, με ιδανικό καιρό, προσιτές τιμές στην κατανάλωση (αν αναλογιστούμε και τις πρόσφατες ανατιμήσεις του αλκοόλ), μηδαμινό χρόνο αναμονής σε είσοδο, υπηρεσίες, τουαλέτες, φοβερές εμφανίσεις από τα πρώτα συγκροτήματα παρά τα προβλήματα ήχου που πράγματι υπήρξαν στους The Jesus And Mary Chain, για να σβήσουμε με το χειρότερο anticlimactic finale.

O Peter Murphy, σε ένα ρεσιτάλ ξεδιάντροπου παραλογισμού, δε σεβάστηκε το κοινό του, τους εργοδότες του για το βράδυ και ακόμη χειρότερα την ίδια του τη μπάντα. Σε ένα performance που περισσότερο ακούσαμε παράπονα για τον ηχολήπτη τους παρά στίχους των Bauhaus, ένας καλλιτέχνης που δραστηριοποιείται σαράντα χρόνια δεν είχε τη θέληση να ξεπεράσει τα προβλήματα και να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Πετσόκοψε το μισό σετ, κατέβηκε από τη σκηνή νωρίτερα τη στιγμή που διασκεύαζε το Ziggy Stardust, ένα από τα ιστορικότερα κομμάτια της σύγχρονης μουσικής, αφήνοντας το σωτήρα της βραδιάς, Daniel Ash (ο οποίος τον παρακαλούσε κατά τη διάρκεια του σετ να σταματήσει και να παίξουν κανονικά), σε μία στιγμή διαυγούς ψυχραιμίας να πιάσει το μικρόφωνο και να αποτελειώσει το κομμάτι του οποίου το ιδιαίτερο βάρος εκείνος καταλάβαινε και να ευχαριστήσει το κοινό, που εκείνος σεβάστηκε.

Αμεσα φυσικά άρχισαν τα παράπονα, αλλά όχι προς το φταίχτη. Πρέπει όλοι να αποδεχτούμε, ότι τα είδωλά μας δεν έχουν το απυρόβλητο. Ό,τι και να φταίει για τη συμπεριφορά αυτή του Murphy, ψυχοπαθολογικό ή θέμα χαρακτήρα, δεν επωμίζει την ευθύνη αποκλειστικά σε μία παραγωγή την οποία ξεμπρόστιασε επειδή ξύπνησε στραβά μία Τετάρτη (στην κυριολεξία). Είναι λογικό οι άνθρωποι που προσήλθαν στο festival κυρίως για τους Bauhaus και έχασαν σκοπίμως ή λόγω εργασίας την εξαιρετική έναρξή του, να απογοητεύτηκαν, αλλά ας κρατάμε μικρό καλάθι μέχρι να δούμε πραγματικά τι συνέβη. Ο Γιώργος όμως ξέρει τα τεχνικά καλύτερα από μένα κι ο Φοίβος αγαπά τους Bauhaus περισσότερο από πολλούς. Θα δείτε γιατί συμφωνούμε. Εγώ πάντως θα προτιμούσα να άκουγα άλλες είκοσι φορές το Ola Kaine των Strawberry Pills που τόσο άδοξα κόπηκε στην άβυσσο του τελειωμένου χρόνου εμφάνισης σε φεστιβάλ, παρά αύτο. (Ειρήνη)

Πολλά πράγματα μπορούν να πάνε στραβά σε μία live εμφάνιση όταν είσαι στη σκηνή. Αλλά η εμπειρία των μουσικών, σε συνδυασμό με την εμπειρία των ηχοληπτών και crew, ειδικά στην συγκεκριμένη περίπτωση, κάνει σχεδόν τα πάντα διαχειρίσιμα. Οι ηχολήπτες είναι τουλάχιστον δύο, ένας για τον έξω ήχο, ο επονομαζόμενος FOH ή Front Of House, και ένας για τον μέσα ήχο και τα monitors, ο stage ηχολήπτης. Στην συντριπτική πλειοψηφία μπαντών αυτού του βεληνεκούς, όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι συνεργάτες του συγκροτήματος και όχι της διοργάνωσης. Ότι υπήρξαν προβλήματα στον ήχο, ήταν ξεκάθαρο, χωρίς να είναι σε κανέναν από το κοινό ξεκάθαρα ο λόγος ή η πηγή των προβλημάτων.

Ο Peter Murphy ήταν ο μόνος που φορούσε ακουστικά In-ear και άκουγε ακριβώς ότι ήθελε, κάτι που είχε συμφωνηθεί/δοκιμαστεί με τον ηχολήπτη του. Το να υπάρξουν θέματα και λάθη σε αυτό, είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Αλλά το να μην δέχεσαι να παίξεις συγκεκριμένα κομμάτια, να “πηδάς” τουλάχιστον 6 κομμάτια από το setlist σου, να έρχεσαι σε ανοιχτή, στο μικρόφωνο και σε όλο το κοινό, αντιπαράθεση με τον Chris, που όλοι ακούσαμε το όνομα του και πολλά και διάφορα ακόμα, και τέλος να σηκώνεσαι να φεύγεις στην μέση του δεύτερου track που έχεις επιλέξει ως encore, είναι τουλάχιστον απαράδεκτο. Η συμπεριφορά του Daniel Ash να αναλάβει τα φωνητικά του Ziggy Stardust και να μας ευχαριστήσει εγκάρδια, αυτή είναι συμπεριφορά που αρμόζει στο μέγεθος της μπάντας και στην επιθυμία του κοινού που έχει πληρώσει και θέλει να ακούσει Bauhaus. Πιο αναλυτικά όμως θα σταθεί ο Φοίβος που έχει το πλεονέκτημα να γνωρίζει τους Bauhaus σαν την παλάμη του χεριού του. (Γιώργος)

Fuck this, I’m not doing Spy in A Cab, go to Parties”. Αυτές ήταν οι λέξεις που στο άκουσμά τους πλέον ήξερα πως η συναυλία που περίμενα από το 2020 δε θα πάρει καθόλου καλή τροπή.

Η αγάπη μου για τους Bauhaus στο παρελθόν με έχει οδηγήσει να μη δω τον Peter Murphy ζωντανά γιατί μέσα μου δεν ένιωθα εντάξει με τον να μην έχει στο πλάι του τον Daniel Ash, τον David J και τον Kevin Haskins. Και δεδομένου ότι η μόνη φορά που έχουν επισκεφθεί την Ελλάδα ως ολότητα είναι σχεδόν 40 χρόνια πίσω, κι εγώ και άλλοι πολλοί θεωρήσαμε εαυτούς προνομιούχους με την ανακοίνωση της συναυλίας τους. Τόσο προ έλευσης της πανδημίας όσο και στα τέλη του 2021.

Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορώ να αγνοήσω πως κανένα reunion τους δεν άντεξε στο χρόνο. Οι ιστορίες που τριγυρίζουν την ηχογράφηση του Go Away White έχει υπόνοιες μεγάλης έντασης μεταξύ των μελών και όσο και να έλεγε στο Rolling Stone ο Murphy πως «είναι απλά κάτι βρετανικό να μην είναι μαζί», ο Ash είχε δηλώσει πως μάλλον είναι καλύτερα τα μέλη του συγκροτήματος να μένουν σε διαφορετικές ηπείρους. Σίγουρα όχι οι θετικότερες των δηλώσεων.

Αλλά λες ότι ο χρόνος μπορεί να γιατρέψει κάποια πράγματα και επιτέλους οι σχέσεις να φτιαχτούν. Και με την είσοδο της τετράδας από το Northampton στη σκηνή με τη διασκευή στο Rosegarden Funeral of Sores του John Cale είσαι σίγουρος ότι προμηνύεται μεγαλείο. Κι ας μην είναι ο ήχος στα καλύτερά του. Και το Double Dare, ένα λατρεμένο κομμάτι με τον ψυχρό λευκό φωτισμό του και τον επί σκηνής καπνό στέκει σαν ένα ακόμα βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Όπως και το δυσοίωνο πανκ του In The Flat Field. Μέχρι που στα μέσα του God In An Alcove γίνεται λόγος για διακοπές από το μικρόφωνο. Από μικροφώνου. Με σαφώς εκνευρισμένο τόνο. Και ο εκνευρισμός συνεχίζεται στα λάθη της ηχοληψίας με το σαξόφωνο του Ash στο In Fear Of Fear. Για να ακολουθήσει η προηγούμενη δήλωση (λογικό εν μέρει καθώς το Spy στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε μια απαιτητική ερμηνεία από πλευράς Murphy), ο Ash προσπαθεί να σώσει την κατάσταση και αναγκάζει τον Murphy να τραγουδήσει το Stigmata Martyr. Εκνευρισμένος πάει στο πίσω μέρος της σκηνής και πετάει τη βάση του μικροφώνου με το τέμπο της μπάντας να χάνεται διαρκώς. Τα She’s In Parties και Kick In The Eye σώζουν κάπως την κατάσταση. Πέντε κομμάτια από το καθορισμένο setlist τους κάνουν φτερά για να οδηγηθούμε σε μια κάπως άχαρη εκτέλεση του Bela Lugosi’s Dead με την μπάντα να αποχωρεί στα παρασκήνια ακολουθώντας τον Murphy που φεύγει πρώτος.

Στο encore κάποια πράγματα αρχίζουν και φαίνονται καλύτερα. Ο Murphy μας ευχαριστεί διεκπεραιωτικά και ο Ash παίρνει τα ηνία επικοινωνιακά. Η διασκευή στο Telegram Sam δεν τυγχάνει μιας καλής εκτέλεσης και στην αρχή του Ziggy Stardust, αφού τραγουδήσει κάποιες γραμμές, ο Murphy αποχωρεί οριστικά, αφήνοντας την υπόλοιπη μπάντα να συνεχίσει. Για να αναλάβει ο Ash από το (λειτουργικό) μικρόφωνό του να πει το τελευταίο και πιο βιτριολικό κουπλέ, με ενδεχόμενες υπόνοιες ότι κάποιοι εγωισμοί της μπάντας του Ziggy άπτονται της τωρινής πραγματικότητας, πράγμα που ενισχύεται όταν δείχνει την μπάντα στον στίχο "I had to break up the band". Και αυτό ήταν. Τέλος.

Από χτες πολλά έχουν ακουστεί. Για τον κάκιστο ήχο, για την οργάνωση, για την ενδεχόμενη έλλειψη εξοπλισμού. Για φιάσκο. Και το βλέπω, γιατί ομολογουμένως περί τέτοιου πρόκειται. Ωστόσο όσο και να αγαπάω τους Bauhaus πρέπει να αναγνωρίσω κάποια πράγματα που με πονάνε. Αυτό που συνέβη δεν ήταν απόλυτο πρόβλημα της διοργάνωσης. Και αυτό γιατί τόσο ο ήχος όσο και οι άνθρωποι που δούλευαν επί σκηνής ήταν των Bauhaus και όχι του φεστιβάλ, κάτι το οποίο έχω ακούσει από αρκετές διαφορετικές πηγές οι οποίες γνωρίζουν κάπως καλύτερα τα παρασκηνιακά. Ως εκ τούτου, λοιπόν, ένα τεχνικό πρόβλημα, επιλύσιμο με τον έναν τρόπο ή τον άλλον (ας γινόταν ένα δεκάλεπτο διάλειμμα, η συναυλία τους κρατούσε κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα με πλήρες setlist) κατέληξε να αποτελεί την πρόφαση για σημαντικότερα ζητήματα. Ζητήματα που δεν άπτονται σε τεχνικά θέματα, αλλά σε προσωπικά προβλήματα ενδεχομένως. Γιατί η αντίδραση του Ash στη συμπεριφορά του μπροστάρη τους προς τα εκεί με οδηγεί.

Είναι δικαιολογημένη η οργή ενός κόσμου που στερείται χρήματα σε άθλιες οικονομικά περιόδους μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός. Έρχεται καλοκαίρι, δεν ξέρουμε τι ρεύμα θα πληρώσουμε με τα κλιματιστικά και ακόμα και τα 40 ευρώ δεν τα βρίσκεις στο δρόμο. Οπότε προφανώς και θα υπάρξουν αντιδράσεις. Ωστόσο θεωρώ δόκιμο η φορά του δακτύλου (τουλάχιστον για το θέμα των Bauhaus) να δείξει τους πραγματικούς υπαίτιους. Και ας έχει όλα τα δίκια ο Murphy να εκνευρίζεται με κάτι τέτοιο, ο επαγγελματισμός του και η διάθεσή του να υπάρξει μια λύση για ένα κοινό που πλήρωσε ένα ποσό, αγόρασε merch και εν τέλει τον πλήρωσε που είναι;

Δεν ξέρω ποια θα είναι η συνέχεια του reunion. Διάλυση; Ή συνέχεια; ?ραγε τι θα συνέβη μόλις και οι τέσσερις θα βρέθηκαν στον ίδιο χώρο μακριά από το κοινό; Πράγματα τα οποία δε γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η απογοήτευσή μου ως οπαδός ενός συγκροτήματος είναι τεράστια. Γιατί αυτό ήταν κάτι που περίμενα όσο λίγα πράγματα. Και όσο και να προσπαθώ να το διακωμωδήσω μέσα μου λέγοντας «έζησες ιστορικές στιγμές» ή κάτι παρεμφερές για να απομακρυνθώ από αυτό, δε φεύγει αυτή η γεύση.

Φυσικά δεν αλλάζει τίποτα στην αγάπη μου για τη μουσική τους. Και αν ακολουθήσει κάποια «συναυλία απολογίας» (που δεν το νομίζω) εκεί θα είμαι. Γιατί θέλω μέσα μου να νιώσω πως είδα ένα συγκρότημα που αγαπώ όσο καλύτερα μπορούσα. Και γιατί κυοφορώ μια ελπίδα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Προς το παρόν, ωστόσο, το μόνο που αισθάνομαι ότι κρατάω από την εμφάνιση των Bauhaus είναι πως ο Daniel Ash είναι όλο το post punk. Και τον ευχαριστώ. (Φοίβος)

Υ.Γ.: Συναποφασίσαμε ότι η θέση του εξωφύλλου ανήκει ολοκληρωτικά και δικαιωματικά στον Daniel Ash. Διαβάσατε γιατί. Το χειροκρότημα που απέσπασε τη στιγμή που έπιασε το μικρόφωνο, κλείδωσε αυτή την απόφαση.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία