Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣΒέβηλος, Abismo & guests, 02/06/2022 @Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων

Βέβηλος, Abismo & guests, 02/06/2022 @Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων

Φωτογραφίες: Μανταλένα Ντιντή

Όπως ήταν κανονισμένο, οι πόρτες στην “Τεχνόπολη” άνοιξαν από νωρίς και οι “σκιές” περιφέρονταν ελεύθερες, προσπαθώντας να “στοιχειώσουν” το πλήθος που γέμιζε τον συναυλιακό χώρο. Από τα σκαλιά του μετρό μέχρι και την σκηνή, η θεατρική παρουσία τους ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή και η όψη τους μετά τα τραγικά νέα, είχε απέκτησει έναν “βαρύ” συμβολισμό. Από εκείνο το πρωινό και μετά από μία διαδρομή 38 χρόνων, ο ΔΠΘ δεν βρίσκεται πια κοντά μας. ?φησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό, που πρώτα επηρεάζει τους οικείους του και μετά επεκτείνεται σε όλους και όλες εμάς, που φέρουμε “σημάδια” από την φωνή και τις ρίμες του. Μπορεί η συναυλία της περασμένης Πέμπτης να ήταν μία γιορτή, αλλά είχε διττό χαρακτήρα και ανάμικτα συναισθήματα. Από την μία, τιμήσαμε την μνήμη του Μιχάλη και το σύντομο “πέρασμα” από την Γη, ενός ανθρώπου που έδωσε τα μέγιστα στο ελληνόφωνο hip-hop. Από την άλλη, υπενθυμίσαμε στους εαυτούς και τις εαυτές μας πως η ζωή πρέπει πάντα να συνεχίζεται κι η θλίψη είναι καλό να μετατρέπεται σε “κάτι άλλο”, κάτι που μας βοηθάει να προχωράμε. Ο Βέβηλος με τον τρόπο του μας έδωσε μία κατεύθυνση:

Θα υποστηρίζω, όχι σαν άλλους, τη ζωή μου με το λόγο μου/όπως θα γούσταρε να κάνω και ο Μιχάλης…

Κάθε φορά που πηγαίνω σε συναυλία, ειδικά σε αυτές που αφορούν καλλιτέχνες που με “μεγάλωσαν”, προσπαθώ να παρατηρώ και να περιεργάζομαι τα πάντα γύρω μου. Θέλω να έχω μία ιδέα για τους ανθρώπους που για παρόμοιους λόγους και εξαιτίας μιας κοινής συνισταμένης, βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο. Μπαίνοντας στην Τεχνόπολη διαπίστωσα ότι “παίζουν όλα”. Συνομήλικοι μου με εφηβεία “ποτισμένη” από την αιρετική ατμόσφαιρα του “Αρχή Επί Τέλους”, τριαντάρηδες που ακολουθούν τον Θανάση από τις πρώτες στιγμές της “αναγέννησης” του και φυσικά νέα παιδιά, στο τέλος της δεύτερης ή στην αρχή της τρίτης δεκαετίας ζωής τους, που πάνε μπροστά στην σκηνή, τραγουδάνε συνέχεια κι αποτελούν την “ψυχή” κάθε τέτοιας συνάντησης. Χωρίς αυτούς, σχεδόν τίποτα δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και στις 2 Ιούνη, ίσως ο Βέβηλος να μην μας χάριζε ακόμα μία απίστευτη εμπειρία. Εδώ βέβαια, πρέπει να αναφέρθεί πως για την διοργάνωση της εκδήλωσης, υπεύθυνη είναι η ομάδα Action Εστί.

Μαζί με τον ανερχόμενο Abismo που ξεκίνησε την βραδιά, οι DJ Magnum, Παράφρων, Τσέκος, Anser και Πάνος (ανηψιός του Πυροβάτη) ήταν δίπλα του για περίπου δυόμιση ώρες, προσπαθώντας να “καλύψουν” μία μουσική διαδρομή 25 χρόνων. Όπως καταλαβαίνετε, με τέτοια παρέα στην σκηνή το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Η οργισμένη ποίηση έδινε την θέση της σε υπαρξιακές ανησυχίες, που μετά τις διαδέχονταν στιγμές αυτογνωσίας ή αυτοκριτικής κι αυτές με την σειρά τους γίνονταν κατακραυγή για μία κοινωνία που σαπίζει “από μέσα”:

Θέλω να γράψω για ένα κόσμο που θα γιατρευτεί/κι αν δεν το κάνει ας πεθάνει στην προσπάθεια”.

Ο Abismo είναι ένα παλληκαράκι με νεύρο και έξυπνες ρίμες. Είναι από το Πέραμα και πρόσφατα έβγαλε το πρώτο του LP, που ονομάζεται “Χίμαιρα”. Ξεκίνησε με το “Jenga” και για μισή ώρα έκανε εξαιρετική προσπάθεια, μπροστά σε ένα μεγάλο κοινό που τον υποδέχτηκε με θέρμη. Με την βοήθεια του “Dwn” που διαθέτει εντυπωσιακά flows, μάθαμε κομμάτια όπως το “Στο Χαλαρό” και “Το Σκότος Με Καλεί”, ακούσαμε το πολύ καλό ρεφραίν και τα scratches του “Από τον Πρώτο Στίχο” και τις βιωματικές αναφορές του “Χίμαιρα” με το οποίο έκλεισε το set. Δεν περίμενα να υπάρχει rapper για support και είναι αλήθεια ότι πήγα να γκρινιάξω στην αρχή. Ο Abismo όμως μου “έβαλε τα γυαλιά”, αφού άφησε τα πράγματα σε καλύτερη κατάσταση από αυτήν που τα βρήκε και κέρδισε εύκολα τον σεβασμό μου.

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα οι “σκιές” ανέβηκαν στη σκηνή και ήταν η στιγμή “να μαζευτούμε όλοι μαζί σ' αυτό το σημείο που ονομάσαμε νεκρή ζώνη…”. Ο Βέβηλος με την βραχνή του φωνή ξεκινά την στιχουργική “επίθεση” και με κάθε ρίμα, το κοινό γινόταν όλο και πιο “συνένοχο”. Πλέον δεν εντυπωσιάζομαι εύκολα, βλέποντας όμως την συμμετοχή τόσων ανθρώπων σχεδόν σε κάθε δίστιχο, έπρεπε να αναθεωρήσω. Κομματάρες διαδέχονταν η μία την άλλη. “V4 Vevilos”, “Ψάχνω Έναν τίτλο”, “Ο Δρόμος”, “Εθισμός” έφεραν την πρώτη καλεσμένη επάνω στην σκηνή. Αφού ακούστηκε η ευχή για “καλή λευτεριά”, για όσα παιδιά “ζουν φυλακισμενα στα σώματα τους”, μια κοπέλα με παλαιστινιακή μαντήλα είπε το “Φτιάξε Έναν Ήλιο”. “Δεν ξέρω γράμματα μα έμαθα να βγάζω το σκασμό/γιατί με απείλησε το σόι μου με λιθοβολισμό”. Το “Ποτέ Δεν Σημαδεύουνε στα Πόδια” μου έφερε στο μυαλό την Κατερίνα Γώγου και το “Με Λένε Δρόμο” με έκανε να ντραπώ που ξεχνώ συνεχώς τους “αόρατους”. “Δεν έχω όνομα, σύνορα και ταυτότητα/ούτε άδεια παραμονής κι υπηκοότητα”. Το τέλος από τα “Τέσσερα Στοιχειά” θα έφερνε στη σκηνή τον Παράφρων και ξέραμε τι σήμαινε αυτό.

Με το “Βέβηλος” αναβίωσε για λίγο η εποχή των “Βαβυλώνα”, βάζοντας και εμένα λίγο καλύτερα στο παιχνίδι των στίχων. “Φώναζες πατέρα φώναζα αφεντικό/εσύ είχες πάντα δίκιο εγώ ήμουν το κακό” ακούγεται από τα ηχεία και αυτό είναι το soundtrack από πολλές χαμένες ζωές. Το “Παράφρων” μου θύμισε γιατι το ρεφραίν του στα ‘90s, ήταν ένα από τα πιο τραγουδισμένα και μετά τα “Αλήτης στη Χώρα των Θαυμάτων”, “Πολισμανία” και την δυστοπική περιγραφή του εγκλεισμού στο “Δωμάτιο Με Θέα”, ένας σημαντικός μουσικός κύκλος έκλεισε. “Δε θα μου δώσουν το δωμάτιο με θέα που τους είπα/θα με πάνε σε κείνο που ‘χει μια μεγάλη τρύπα”. Ενδιάμεσα όμως ανέβηκε ο Anser για να πει το “Αμα Ρωτήσουν Που Χάθηκα”, ακούσαμε το “Hiphopolis” αλλά και το “Ooh La La La”. Ο Πάνος μίλησε για “ελπίδες γκρεμισμένες και αδειανούς τοίχους” μέχρι να έρθει το “Mήνυμα στο Mπουκάλι”, ίσως ό,τι καλύτερο έχει γράψει ο Βέβηλος:

Παλιά φορούσες τίποτα τώρα φοράς μετάξι/παλιά έκαιγαν βιβλία τώρα καίνε μυαλά”.

Πλησιάζαμε στο τέλος γνωρίζοντας ότι ο ερχομός του θα μας αφήσει μία γλυκόπικρη γεύση και το “Κράτα Λίγο Αγάπη” βοήθησε πολύ για να γίνει αυτό. Πήρα λίγες βαθιές ανάσες, συνειδητοποίησα την διάρκεια και το μέγεθός αυτού που έζησα και σκέφτηκα “τι έκανε πάλι το παλληκάρι;”. Ήμουν παρών σε κάτι μεγάλο, κάτι που έχω να ζήσω πολύ καιρό. Ο Βέβηλος έβγαλε ξανά την ψυχή του και την άφησε μπροστά μας, με την ίδια ειλικρίνεια που πάντα το έκανε και θα συνεχίσει να το κάνει. Για εμάς, το μόνο που έμενε ήταν να βγάλουμε τις όποιες παρωπίδες, να την κοιτάξουμε με σεβασμό και να δεχτούμε χωρίς ενδοιασμούς την αλήθεια της. Ο μεγάλος αριθμός των ανθρώπων που ήταν διατεθειμένοι για κάτι τέτοιο με εξέπληξε και με έστειλε πίσω στο νηπιαγωγείο, για να ξαναπάρω το πρώτο μου μάθημα. Ποτέ μη λες “ποτέ”.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία