Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑManowar: Η μπάντα «θα σέβεστε»

Manowar: Η μπάντα «θα σέβεστε»

Είναι αγαπημένη μας ασχολία, εμάς των μεταλλάδων, είτε να λατρεύουμε τους Manowar ή να τους κοροϊδεύουμε μέχρι τελικής πτώσης. Δε θα κρύψω ότι έχω βρεθεί πολλές στη δεύτερη κατηγορία με τελευταίο μου σχόλιο να είναι το «Αν οι Manowar δεν είχαν τον Eric Adams, το μεγαλύτερο stage που θα είχαν παίξει θα βρισκόταν σε ένα από τα τσιπουράδικα του Αιγάλεω». Καλή η πλάκα, δε λέω αλλά οι Αμερικανοί είναι μία μπάντα που έχει κερδίζει τον σεβασμό κάθε οπαδού του ιδιώματος, όχι για τα cult στοιχεία που διέπουν την πορεία αλλά για τις μουσικές τους ικανότητες τις οποίες συχνά ξεχνάμε.

Το Battle Hymns πλησιάζει αισίως τα τεσσαρακοστά του γενέθλια και ίσως στιχουργικά σε κάποιους να μοιάζει παιδικό (fun fact, και ο Tolkien με τον Martin δε μιλάνε για πολύ διαφορετικά πράγματα), μουσικά, όμως, τη δύναμη του ακόμα θα ήθελαν πολλές μπάντες του χώρου να τη βγάλουν. Μπορώ να επιχειρηματολογώ με τις ώρες για το Battle Hymns, ωστόσο, αν τους έχει δει έστω μία φορά live, το σχεδόν ομώνυμο θα το έχεις εντάξει σε μία από τις δυνατότερες συναυλιακές στιγμές σου. Επίσης, για μία μπάντα που όλα της χρόνια κατηγορείται για την υπερβολή που τη διέπει ως ψεύτικη -sorry άλλα αν ίσχυε αυτό δε θα μπορούσε να γράψει τέτοιο δίσκο γιατί αυτό το album είναι γεμάτο ψυχή- αυτή του η ειλικρίνεια είναι που του χάρισε τη θέση του στη μουσική αιωνιότητα.

«Καπάκι», ίσως απόρροια της ορμής του ντεμπούτου τους, οι Manowar κυκλοφορούν το Into Glory Ride. Οπτικά το θεωρώ και εγώ κωμικό, μοιάζει σαν ακούσια παρωδία του Κόναν αλλά να μιλήσουμε λίγο για τη μουσική που περιέχεται εκεί μέσα; Κάποιοι θεωρούν μείον του το γεγονός ότι δεν έχει κάποιο hyper-hit. Αυτό είναι η μία ανάγνωση. Η άλλη είναι «πώς να ξεχωρίσεις ένα κομμάτι σε έναν αψεγάδιαστο δίσκο;» Επίσης, θεωρώ ότι είναι και η κυκλοφορία που και ο τελευταίος μεταλλάς του πλανήτη κατάλαβε ότι ο Eric Adams είναι ένας ξεχωριστός τραγουδιστής, ίσως και μέσα στους δέκα καλύτερους του είδους. Δεν είναι μόνο η χροιά του, ούτε η τεχνική, είναι ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύει κάθε κομμάτι, γεμάτος συναίσθημα και εικόνες. Κάτι τελευταίο, τι δεν έχει hyper-hits βρε τσο(μ)πάνη, το Gates Of Valhalla και το Revelation τι είναι; Λες και τα Secret Of Steel και Warlord δεν είναι κομματάρες; Κατάφερα να διαφωνήσω δύο φορές με τον εαυτό μου, καλά πήγε αυτό.

Η μεγαλύτερη μπάντα του είδους της

O τίτλος από πάνω είναι εντελώς αναληθής ή για να το πω πιο σωστά, δεν τον ασπάζομαι καθόλου. Να πούμε ότι οι Manowar παίζουν epic heavy metal, να πούμε αυτό, καμία μπάντα που έχει υπηρετήσει τον συγκεκριμένο ήχο δεν κατάφερε ποτέ να ακουστεί όπως οι Manowar (από ένα σημείο και μετά, ούτε οι ίδιοι). Ξέρω, θα πείτε ότι δεν ήθελαν, άλλωστε ποιος θέλει να ζει από τη μουσική του και να εμφανίζεται μπροστά σε χιλιάδες κόσμου; Τέλος πάντων, ξέφυγα από το θέμα. Περίπου όταν παντρευτήκαν οι γονείς μου οι Manowar για να το γιορτάσουν κυκλοφορούν το Hail to England. Το άλμπουμ πρέπει να το άκουσα πρώτη φορά στη ζωή μου τέλη ‘90s, ακόμα δεν έχω καταλήξει αν το θεωρώ σπουδαίο ή καλό. Έχω καταλήξει πως αυτό μου συμβαίνει διότι είναι ένας δίσκος με πολλές διακυμάνσεις. Αυτό σημαίνει ότι η αίσθηση που θα σου αφήσει στο τέλος εξαρτάται εν πολλοίς από τη διάθεση σου, αλλά για αυτό δεν έχουμε την τέχνη ρε γαμώτο;

Lucky 8: Manowar, οι Βασιλιάδες του Metal

Τελικά ο τίτλος ήταν αληθής, απλά χρειάστηκε ένας δίσκος ακόμα για να στηριχθεί απόλυτα, ο κατ’ εμέ καλύτερος τους, Sign of the Hammer. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία, (ότ)αν κάποια στιγμή φτιαχτεί το μουσείο heavy metal θα βρεθεί σε πολύ περίοπτη θέση. Οχτώ κομμάτια, το ένα καλύτερο από το άλλο με τα Guyana και Mountains να είναι τραγούδια-σταθμοί στην ιστορία του heavy metal. Ηχητικά έχουμε διαφοροποιήσεις, το ατελείωτο riffing των προκατόχων του συρρικνώνεται και δίνει χώρο σε solos τα οποία τονώνουν την εκφραστικότητα. Το ποια από τις δύο συνταγές προτιμάει κάποιος είναι καθαρά θέμα γούστου, αυτό είναι που είναι αδιαπραγμάτευτο είναι η ικανότητά τους να κάνουν και τα δύο.

Manowar – Sign of the hammer era

Ούτε το Guinness μπορεί να τους συγκρατήσει

Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις σπάσει δύο φορές το ρεκόρ Guinness για δύο διαφορετικούς λόγους. Για όσους δεν το γνωρίζουν, να πούμε ότι οι θρυλικοί Manowar έσπασαν το ρεκόρ Guinness έντασης ήχου και αυτό της μεγαλύτερης συναυλίας, αφού το 2008 (δε θα τους έλεγες και πρώτη νιότη) έπαιξαν πέντε ολόκληρες ώρες. Μέχρι το 1992 κυκλοφορούν άλλα τρία albums, τα Fighting the World, Kings of Metal και The Triumph of Steel. Ο λόγος που δε θα εμβαθύνω σε αυτά δεν είναι επειδή στερούνται ποιότητας επομένως και της προσοχής μου, αλλά πως πλέον έχουν γιγαντωθεί τόσο πολύ που έχουν περάσει επισήμως στη σφαίρα των θρύλων. Ίσως μας ακούγεται αυτονόητο τώρα, αλλά πόσες είναι οι μπάντες που με δέκα χρόνια παρουσίας έχουν καταφέρει να αφήσουν το σημάδι τους τόσο ανεξίτηλο στα μουσικά κιτάπια; Μόνο δύο μου έρχονται στο μυαλό και ξέρετε όλοι ποιες εννοώ.

Ένα μουσικό ταξίδι που διαρκεί πάνω από σαράντα χρόνια, γεμάτο επιτυχίες, ατσάλι (ΝΑΙ! ΤΟ ΕΙΠΑ), σκηνικές υπερβολές, ατυχείς δηλώσεις και οτιδήποτε άλλο που όλοι γνωρίζουμε. Κανένα από αυτά δεν είναι ικανό να ακυρώσει την προσφορά των Manowar στο Heavy Metal, τίποτα δεν μπορείς να τους στερήσει τη θέση τους στον θρόνο στον οποίο βρίσκονται τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτό το τελευταίο είναι και ο λόγος που είτε τους λατρεύεις σε βαθμό να μου ζητάς και άλλο κομμάτι Manowar όλο το βράδυ, είτε αποτελεί από τα αγαπημένα σου χόμπι να τους κοροϊδεύεις. Πάντα, μα πάντα όμως, θα πρέπει να τους σέβεσαι.

Τελευταία