Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣAthensRocks: Dropkick Murphys, VIC, The Rumjacks, Fundracar @ΟΑΚΑ complex

AthensRocks: Dropkick Murphys, VIC, The Rumjacks, Fundracar @ΟΑΚΑ complex

17/06/2022

Φωτογραφίες: Σπύρος Ανδρομανέσκος

Νομίζω ότι έχω φτάσει σε αυτό το οριακό σημείο που δεν μπορώ να λογίζομαι νεολαία. Τέσσερεις μπάντες τη Δευτέρα στο AthensRocks και όλες τις έβλεπα για τουλάχιστον δεύτερη φορά. Την ηλικιακή κρίση την πέρασα πριν μία πενταετία, οπότε δε θα σταθώ άλλο σε αυτό και αφού η Ειρήνη είναι επιφορτισμένη με το έργο του ρεπόρτερ, εγώ στο παρόν κείμενο θα μιλήσω με την ιδιότητα του τουρίστα. (Γιώργος)

Πράγματι τον τουρίστα έκανε, αφού τον άφησα να ξεσαλώσει, κι εγώ στάθηκα σαν σωστό λοκάλι, αφού για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια κατέβηκα στο συναυλιακό χώρο από το σπίτι μου με τα πόδια! Πράγματι εξαιρετική αίσθηση ετούτη, εγώ φρέσκια, καλοκαιρινή, μα κυρίως, γενεθλιάζουσα. Τι καλύτερο από τη μοναδική χρονιά που ζορίζεσαι οικονομικά να οργανώσεις πάρτυ γιατί ας πούμε, η τελευταία σου εργασιακή εμπειρία κατέληξε σε ατέρμονη δικαστική διαμάχη, να βρεθείς με αγαπημένους ανθρώπους σε συναυλία της οποίας το lineup φωνάζει ΠΑΡΤΑΡΑ από χιλιόμετρα. Τσιμπαώ κι εγώ λοιπόν μια μπύρα και πάω να βρω το λαό των δυτικών προαστίων που βρισκοταν ήδη στο χώρο. (Ειρήνη)

Fundracar

Με τον Νίκο, είτε έχεις κανονίσει να πας σε συναυλία στην Ιταλία, είτε στο ΟΑΚΑ, το μόνο είναι σίγουρο είναι πως θα χάσεις τα δύο πρώτα κομμάτια της εναρκτήριας μπάντας. Υπό κανονικές συνθήκες αυτό θα αποτελούσε αφορμή για να τον βρίσω, όμως, η αργοπορία του στάθηκε αιτία για να βρεθούμε σε έναν ανοιχτό χώρο με κάποιες χιλιάδες κόσμου να χορεύει. Δεν ξέρω αν έχετε δει ποτέ σας Fundracar, αλλά γνωρίζω με βεβαιότητα αυτό: Αν τους έχεις ξαναδεί, τότε το τετράπτυχο ήλιος-μπύρα-γυαλιά ηλίου-Fundracar είναι το μόνο που χρειάζεται να γράψω για να καταλάβεις πόσο ωραία περάσαμε. Έχουν οι άτιμοι και σαν μπάντα, ένα attitude το οποίο σε παρασέρνει να γίνεις παρέα με τον διπλανό σου, όποιος και αν είναι αυτός. Αποτελούν και μία εξαιρετική μουσική περίπτωση, αυτό το Folk Funk (δικός μου όρος) που παίζουν, δε γίνεται να μη σε συμπαρασύρει στον ρυθμό του. (Γιώργος)

Μπαίνοντας κι εγώ με το που ξεκινούν οι Fundracar, λίγο η ζέστη, λίγο το mood τους, τσιμπάω μπύρα χωρίς να το καταλάβω και μια ορδή ψηλών τρέχει κατά πάνω μου φωνάζοντας ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΩΡΗ ΤΑΤΣΑΡΑ. Ήδη περνάω καλά.  Βέβαια, αν έχεις παρακολουθήσει τις συναυλιακές μας ανταποκρίσεις θα ξέρεις και από την προηγούμενη εμπειρία μας ότι δε γίνεται να δεις Fundracar και να μην ξεσαλώσεις. Όλα στη ζωή άλλωστε ξέρουμε τι είναι (αυτές οι δυο ουσίες που μας λένε οι Fundracar) και το περνάμε με χαβαλέ. Παρέα μας, ο Obi-Wan Kenobi και τα λοιπά πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες των Fundracar. Το ίδιο το συγκρότημα, έχει επιλέξει ένα ποτ πουρί από τα ίσως πιο δημοφιλή του κομμάτια, αφού ξέρει καλά τι έχει έρθει να κάνει στη συγκεκριμένη συναυλία. Να ζεστάνει κι όχι να μονοπωλήσει. Οι Fundracar είναι το τέλειο opening act, και το έχουν πάρει σοβαρά. (Ειρήνη)

Όταν κάτι το θέλεις πολύ όλοι οι φίλοι σου σε βοηθούν να δεις ένα live μαζί τους! Κάπως έτσι βρέθηκα και εγώ στο Athens Rocks και αν και ήμουν guest δεν μπορώ να μην πω δυο λόγια. Ειδικά όταν η μπάντα για την οποία καλούμαι να γράψω είναι η εγχώρια μπάντα με την οποία είμαι δεμένος όσο καμία άλλη – το καταλαβαίνεις άλλωστε αν διαβάσεις εδώ. Οι Fundracar για μια ακόμη φορά απέδειξαν πως είναι μια μπάντα που live δεν σε απογοητεύει ποτέ. Τι και αν είχε 40 βαθμούς και ο ήλιος έκαιγε τα πάντα; Οι Fundracar έκαναν την μέρα νύχτα και το κοινό που άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύεται δεν σταμάτησε να χορεύει!

Μπήκαμε δυνατά με Alpha Frequency και πριν καλά καλά το καταλάβουμε είχαμε αφήσει πίσω μας τις funky γκόμενες και τον Obi-Wan Kenobi. Η αλήθεια είναι πως δεν είχαμε κάποιο Λέσι μαζί μας, αλλά ο Μάριος και η παρέα του αποφάσισαν να μας βρουν ένα για να μείνουμε ακόμα ζωντανοί. Ο ήχος τους είναι κρύσταλλο, το setlist τους είναι μικρό και χορευτικό και η ενέργεια τους αστείρευτη. Ακολούθησε το τελευταίο τους single Ομόνοια, στο οποίο φυσικά και τραγούδησα και πάλι τον αγαπημένο μου στίχο “Τσιμέντο λιώνει από την ζέστη, prive τζαμιά Χριστός Ανέστη” με όση δύναμη χρειαζόταν ώστε να με ακούνε πεντακάθαρα στον σταθμό Ειρήνη (του ηλεκτρικού, δε λέω την Ειρήνη σταθμό). Τελευταίο τους κομμάτι το “Νόμιμη φούντα” με όλο τον κόσμο να τραγουδάει αγκαλιασμένος. Μια σύντομη, αλλά εξαιρετικά δυναμική έναρξη μιας βραδιάς με ένα τόσο δυνατό line up. Αυτά από μένα, πάω να βρω την μπύρα μου! Σας αφήνω στα έμπειρα χέρια της αγαπημένης μας Ειρήνης. (Χρήστος)

Setlist

Alpha Frequency

Mazzik

Gomenes Fanky

Lesi

Obi Wan Kenobi

Omonoia

Nati Pali

Nomimi Founta

The Rumjacks

Αυστραλοί ρε φίλε που παίζουν Ιρλανδέζικα, σαν να λες ότι οι Amon Amarth είναι από το Μεξικό. Διαβάζεις την προηγούμενη πρόταση, δεν πιστεύεις ότι έχεις να κάνεις με μία μπάντα που στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι κωμική; Η αλήθεια απέχει παρασάγγας, αφού οι Rumjacks σε κάθε τους ζωντανή εμφάνιση «παίρνουν κεφάλια». Απόδειξη για το παραπάνω είναι ότι όλοι, ασχέτως αν ήξεραν τα κομμάτια, προσπαθούσαν να μη χάνουν την επαφή τους με την ενέργεια του γκρουπ, κάτι το οποίο αποδείχθηκε όνειρο θερινής νυκτός, αφού οι Αυστραλοί διοργάνωσαν επί σκηνής ένα από τα πιο τρελά parties που έχω πάει και όπου ευτυχώς είχαμε την τύχη να μας έχουν προσκεκλημένους. Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν χωρίς να έχει ακουστεί το "An Irish Pub Song", φανταστείτε τι έγινε τότε. (Γιώργος)

Η αλήθεια είναι πως μαι βραδιά Irish punk ενώ καμία μπάντα δεν είναι από την Ιρλανδία, είναι κάπως αστεία. Ακόμη πιο αστείο, ότι ο Mike Rivkees είναι ίδιος ο Ξιφαράς και το να τους βλέπεις σε απόσταση 10-20 μέτρων ή και λιγότερο, η σου προκαλεί γέλιο. Το γέλιο όμως κόβεται όταν ακούς τις πρώτες νότες φλάουτο και τους Rumjacks να βγαίνουν και να σε βγάζουν εκτός εαυτού! Μια μπάντα υπεραγαπημένη στην Ελλάδα, δείχνουν να μας αγαπούν κι αυτοί, που δίνει τα πάντα σε μια βραδιά που η εξαιρετική ποιότητα ήχου συνεχίζεται. Το πρώτο μεγάλο χτύπημα βαράει στο A Fistful ORoses όπου και το πάρτι του Athens Rocks “ανάβει” για τα καλά – όλοι όσοι ήμασταν εκεί καταλαβαίνουμε τι εννοώ. Καιρό είχαμε να δούμε αγκαλιές και mosh pits, ο κόσμος φοβάται σχετικά ακόμη, αλλά τι να κάνεις.

Γεμάτο αρκετά το setlist των The Rumjacks, τιμούν αρκετά τον τελευταίο τους δίσκο, Hestia, ανάμεσα και σε παλιά αγαπημένα. Η ενέργειά τους αποδεικνύεται αστείρευτη παρά το μικρό της ώρας και την αρκετή – αλλά ανεκτή για κάτοικους Ελλάδας, ζέστη. Για το An Irish Pub Song, δε θα πω πολλά, τα είπε ήδη ο Γιώργος – δεν είναι hit μόνο της μπάντας αλλά και ενός ολόκληρου μουσικού είδους. Μας αφήνουν με ένα εξαιρετικό Ill Tell Me Ma για να επιστρέψουμε σιγά σιγά, στα δικά μας τα χώματα. (Ειρήνη)

Setlist

Kirkintilloch

Bounding Main

Bloodsoaked in Chorus

A Fistful O’ Roses

My Time Again

Sainted Millions

Bullhead

Through These Iron Sights

The Black Matilda

Saints Preserve Us

One for the Road

Hestia

Light in My Shadow

The Pot & Kettle

An Irish Pub Song

I ‘ll Tell Me Ma

Villagers Of Ioannina City

Οι Villagers Of Ioannina City ίσως και να έμοιαζαν παράταιροι συγκριτικά με το υπόλοιπο line-up, mid-tempo κομμάτια, ήχος βαρύς & ασήκωτος και μία μπάντα που περισσότερο σε καλεί να προβληματιστείς παρά να κοπανηθείς. Αν θες όμως να λέγεσαι μεγάλη μπάντα, πρέπει όταν βρεθείς απέναντι σε μερικές χιλιάδες κόσμου, να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων. Οι VIC λοιπόν, δεν είναι απλά μεγάλη μπάντα, αλλά μία εκκολαπτόμενη τεράστια μπάντα. Σκεφτείτε ότι τον χαμό γύρω από το όνομα τους, τον έχουν προξενήσει με δύο κυκλοφορίες, που η μία μάλιστα, είναι EP. Το κλείσιμο του set τους, σηκώνει δική του ξεχωριστή ενότητα. Είχα αρκετά χρόνια να δω wall of death στην Ελλάδα, μάλιστα, wall of death με γυαλιά ηλίου θυμίζει φεστιβάλ εξωτερικού. Καλά καταλάβατε, όταν οι Villagers of Ioannina City έφτασαν στο τέλος του χρόνου τους, έγινε αυτό που βλέπετε σε videos από Wacken ή Hellfest. (Γιώργος)

Εγώ από τον άλλη, έχω καταβάλει μεγάλες προσπάθειες να κάνω τους Villagers Of Ioannina City να μου αρέσουν. Θες κάτι οι Αρτινές μου ρίζες και η εφηβική μου μεταλλοσύνη που το υποσυνείδητό μου αρνείται πεισματικά να συνδυάσει αυτά τα δύο. Θες ότι κάτι δε μου κόλλησε εξ αρχής. Η κατάσταση σώθηκε όταν τους παραδέχτηκα στις ζωντανές τους εμφανίσεις αφού βρέθηκαν μπροστά μου και μπροστά σε ένα αλλοπαρμένο πλήθος στο φεστιβάλ του Αλμυρού το 2018 κι εκεί είπα, “οκ, ακόμη δε μου αρέσουν αλλά τι εξαιρετικοί performers είναι αυτοί”. Σώθηκε και ακόμη λίγο μετά την κυκλοφορία του Age Of Aquarius όπου εκει συνειδητοποίησα ότι το έχουν για πειραματισμό και αλλαγή. Ακόμη δε με έχουν πείσει, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι μπορούν να προχωρήσουν κι εγώ να περιμένω πράγματα από αυτούς.

Χωρίς να αποτελεί εξαίρεση, η συναυλία της Δευτέρας ήταν ακόμη μια εμφανισάρα των VIC. Χορός, πανηγύρι, ηχάρα, παρεΐστικο ξύλο, εξαιρετική απόδοση από μέρους τους, όλα όπως πρέπει. Έξτρα bonus ότι περάσαμε το συγκεκριμένο σετ παρέα με τα πιο κουλ δίδυμα παιδάκια της Ελλάδας αυτή τη στιγμή. Το setlist δε των Villagers Of Ioannina City, διαλεγμένο για best of κυριολεκτικά. Το best σημείο της βραδιάς ωστόσο, δεν είχε φτάσει. (Ειρήνη)

Setlist

Age of Aquarius

Skaros

Dance of Night

Arrival

Father Sun

Millennium Blues

For the Innocent

Τι κακό

Zvara

Karakolia

Dropkick Murphys

Τους έχω δει σε ανοιχτό χώρο, τους έχω δει σε κλειστό χώρο, τους έχω με ΝΔ, τους έχω δει με ΣΥΡΙΖΑ, τους έχω δει με δύο τατουάζ, τους έχω δει με μανίκι, τους έχω δει με νέο album, τους έχω δει χωρίς, τους έχω δει με άσπρες τρίχες, τους έχω δει χωρίς, γενικά τους έχω δει με κάθε πιθανό συνδυασμό αφού μέχρι τώρα δεν έχω χάσει καμία επίσκεψη τους στη χώρα μας. Όταν πήγα για να δω πρώτη φορά ζωντανά τους Dropkick Murphys, φεύγοντας σκεφτόμουν ότι διέγραψα από το «φανταστικό μου τεφτέρι» ακόμα μία μπάντα. Τη δεύτερη που πήγα χωρίς ιδιαίτερη όρεξη, όταν αποχωρούσαν μονολογούσα: «Φαντάζεσαι να το έχανα, θα χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο για όλη μου τη ζωή». Στην τρίτη, που τα κατάφερα οριακά να προλάβω, χρειάστηκα αρκετές ημέρες για να ξεβραχνιάσω. Λοιπόν, από κάθε άποψη, ήχου, κοινού, performance, αυτή ήταν μακράν η καλύτερη τους και χορταστική εμφάνιση στη χώρα μας.

Θα μου πεις, είχαμε τρία χρόνια να ζήσουμε open air συναυλία, όλα ιδανικά θα τα έβλεπες. Έχει μία δόση αλήθειας αυτό αλλά ήμασταν ήδη τέσσερεις ώρες εκεί, από τις οποίες τις δύο χορεύαμε και την άλλη, κοπανιόμασταν. Είχαμε κουραστεί όσο να πεις, επομένως δεν ήταν δύσκολο να μη γίνει ο κακός χαμός αλλά τελικά έγινε. Δεν ξέρω πόσοι έχετε παραβρεθεί στο OAKA complex για συναυλία, αλλά φανταστείτε έναν αρκετά μεγάλο χώρο που στον μισό περίπου γίνεται το σώσε. Έχω και κάτι ακόμα, κάτι που θα σας κάνει να ζηλέψετε και εμάς να καμαρώνουμε σαν παγώνια: από τον ορυμαγδό που έλαβε χώρα τη Δευτέρα θα αντληθούν πλάνα για το επόμενο video clip τους. (Γιώργος)

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω δει κι εγώ τους Dropkick Murphys με διάφορες κυβερνήσεις, ειδικά εκείνη την αξέχαστη εμφάνιση παρέα με Turbonegro στη Μαλακάσα. Σίγουρα όμως κανείς δε θα μπορούσε να με προετοιμάσει για την σίγουρα από πλευράς απόδοσης, καλύτερη εμφάνιση των Dropkick Murphys στη χώρα μας. Τα μεσαια δάχτυλα σηκώνονται προς τη σκηνή, με αγάπη όμως, αφού τα κομμάτια ξεκινούν με το εκρηκτικό σερί Middle Finger, The State of Massachusetts, The Boys Are Back και Johnny, I Hardly Knew Ya. Παίξιμο, φωνή, ο ήχος – που καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς ήταν στο καλύτερο δυνατό επίπεδο – setlist, η διάθεση των Dropkick, τι να πρωτοσημειώσεις. Το κοινό έλαμπε, στα πρόσωπα αλλά και από ελαφρώς εξωγενείς παράγοντες, σε κάθε λεπτό της εμφάνισης τους. Ο μπροστάρης Ken Casey σύντομα μας ενημερώνει ότι από το πλευρό τους λείπει ο Al Barr λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά ότι και οι ίδιοι είναι άπειρα στεναχωρημένοι που δε μπορούν να κατέβουν μαζί μας στο κοινό, μήπως και καταφέρουν να βγάλουν την περιοδεία χωρίς κρούσμα.

Έχουν αυτό το περίεργο πράγμα οι Dropkick Murphys να κάνουν όλο το κοινό τους να αισθάνεται μια οικογένεια. Είναι λίγο τα κομμάτια τους που σε στέλνουν απευθείας στη γειτονιά να είσαι πάλι παιδί, λίγο η αστείρευτη ανάγκη του για επαφή με τον κόσμο, που κάνουν τις συναυλίες τους, αν και τεράστιες σε αριθμό παρευρισκομένων, οικογενειακές στο feeling τους. Όταν μάλιστα καταφέρνεις να βγεις πάνω από τη βαρεμάρα, μπορείς και να παίξεις το ίδιο κομμάτι δύο φορές και να είναι τη μια καλύτερη από την άλλη. Ο λόγος για το νέο τους κομμάτι 99 (two sixes upside down) που το έπαιξαν μια φορά για να το μάθουμε, αλλά και λίγο αργότερα άλλη μια για να το τραγουδήσουμε και να το διασκεδάσουμε. Κι έγινε ακριβώς έτσι.

Οι εκπλήξεις δε σταματούν μιας που στο Workers Song οι Murphys αδραττουν της ευκαιρίας και καλούν στη σκηνή τον Mike Rivkees για να τραγουδήσει μαζί τους. Και ο κόσμος παίρνει φωτιά, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Λίγο πριν το τέλος, το πιο πολυτραγουδισμενο τους κομμάτι, Rose Tattoo έρχεται για να αποτελειώσει ότι έμεινε – λίγα πράγματα είχαν μείνει ούτως η άλλως.

Let's go Murphys! Το σύνθημα που δε χρειάζεται να ακουστεί πάνω από πέντε φορές για να ξανανέβει μια μπάντα θεοτρελη να παίζει στη σκηνή, για να μας δώσει το τελευταίο χτύπημα με Im shipping Up To Boston αλλά και ένα αγαπημένο κομμάτι τους που σπάνια παίζουν, το Kiss Me Im Shitfaced. Πραγματικά οι Dropkick Murphys δεν είναι ένα συγκρότημα δύσκολο να δεις, ούτε μουσικοι που παλεύουν να είναι πολύπλοκοι και περίεργοι, ή οι καλύτεροι. Αυτό που έχουν όμως πιο πολύ από άλλους, είναι η ουσία του punk rock και πόσο την πιστεύουν. Δε γίνεται ποτέ, να δεις αυτή τη μπάντα και να μη φύγεις με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Να νιώσεις τους δίπλα σου αδέρφια και να θυμηθείς ότι κάπου μέσα σου κρύβεις έναν κουρασμένο έφηβο. Μέχρι την επόμενη φορά, Lets go Murphys. (Ειρήνη)

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Setlist

Middle Finger

The State of Massachusetts

The Boys Are Back

Johnny, I Hardly Knew Ya

Queen of Suffolk County

The Bonny

Mick Jones Nicked My Pudding

L-EE-B-O-Y

Barroom Hero

Do Or Die

The Chosen Few

Smash Shit Up

Warriors Code

You'll Never Walk Alone

99 (Two Sixes Upside Down)

Fields Of Athenry

Good as Gold

The Gang's All Here

Curse Of A Fallen Soul

99 (Two Sixes Upside Down)

Worker's Song

Turn Up That Dial

Rose Tattoo

Encore

I'm Shipping Up to Boston

Kiss Me, I'm Shitfaced

Τελευταία