Ufomammut - Fenice

Την υπερμπαντάρα που ονομάζεται Ufomammut δεν την ανακάλυψα τελείως μόνος μου, χρειάστηκα κάποια βοήθεια. Πριν από μια 20ετία, η ανακάλυψη μίας μπάντας μέσα από τον σωρό, δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολο εγχείρημα. Οι πιθανότητες να τα καταφέρεις ήταν περιορισμένες, γιατί ήταν μια διαδικασία που συνήθως απαιτούσε χρόνο, διάθεση και χρήματα που συνήθως έλειπαν. Κάπου στο 2004 λοιπόν, άκουσα “από σπόντα” το “Temple Ball”(1999) των Sons of Otis, μια απίστευτη space εκδοχή ψυχεδελικού stoner-doom που με τράβηξε κατευθείαν. Μονότονο jamming με υποψία blues, αφόρητο “βάρος” στα riffs και συνοδεία “βρώμικου” μπάσου. Αμέσως βγήκα στη γύρα ψάχνοντας για κάτι παρόμοιο, που θα ήταν λιγότερο αφηρημένο και θα είχε πιο πολύ “γκάζι”. Δεν είχα pc στο σπίτι, είχα μόνο ενα CD-mp3 player και ένα φιλαράκι που “κατέβαζε” μουσική σαν τρελός και με προμήθευε. Βρεθήκαμε σπίτι του και πάνω στο ψάξιμο, το μάτι μου έπεσε στον φάκελο των Ufomammut. Με τέτοιο όνομα, το ένστικτο μου βάρεσε “κόκκινο” και του είπα να φτιάξει μία λίστα με ότι είχε μέσα, πιο συγκεκριμένα με ταGodlike Snake”(2000) και “Snailking”(2004). Ας μην το κουράζω άλλο, από τότε έφαγα γερό “κόλλημα” με τους Ιταλούς και είναι από τις λίγες περιπτώσεις που ακολουθώ μία μπάντα σχεδόν από τις αρχές της, σε “πραγματικό” χρόνο.

Οι Ufomammut πάντα είχαν έναν μοναδικό, αναγνωρίσιμο ήχο και μια τάση να δημιουργούν κομμάτια μεγάλης διάρκειας, με ογκώδη doom riffs σε ψυχεδελικό φόντο και απόκοσμα φωνητικά, ανεμειγμένα με ηχητικά space effects και synths. Αυτός ήταν και παραμένει σε γενικές γραμμές, ο τρόπος τους και πάνω σε αυτή την βάση προσθαφαιρούσαν στοιχεία κάνοντας αλχημείες, χωρίς όμως να χάνουν το “κέντρο”. Ενώ οι δύο πρώτες δουλειές είχαν “ξερά” riffages με noisy και sludgy περάσματα, στο “Lucifer Songs”(2005) έδωσαν μία πιο drone εκδοχή, με έμφαση στα synths. Το “Idolum”(2008) ήταν ψυχεδελικό και πιο δομημένο, συμβολίζοντας την αρχή μίας ωριμότερης περιόδου για την μπάντα, που κράτησε αρκετό καιρό. Οι Ufomammut γνώριζαν πλέον τι ζητούσαν, πειραματίζονταν πολύ λιγότερο και στις επόμενες κινήσεις, άρχισαν να συνοδεύουν τις συνθέσεις τους με κάποιο αφήγημα. Μέσα από αυτό το consept κυκλοφόρησαν τα “Eve”(2010), “Oro:Opus Primum”(2012) και “Oro:Opus Alter(2012), τρία εξαιρετικά LP που είχαν τον ίδιο όγκο, ταυτόχρονα όμως ήταν ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά. Κάθε ένα από αυτά ήταν ουσιαστικά μία ενιαία σύνθεση χωρισμένη σε μέρη που όπως προανέφερα, αφηγούνταν μία ιστορία. Στα επόμενα δύο LP, που κατά την ταπεινή μου γνώμη άγγιξαν την τελειότητα, οι Ιταλοί απλούστευσαν ακόμα περισσότερο την δομή και τα πράγματα “αγρίεψαν”. Το “Ecate”(2015) προέκυψε ιδιαίτερα επιθετικό - σχεδόν “θυμωμένο” - με τρομακτικά ξεσπάσματα και post metal στοιχεία. Πάνω σε αυτή την λογική ακολούθησε το “8”(2017), που ήταν ό,τι πιο επιβλητικό και μονολιθικό έχουν βγάλει μέχρι σήμερα.

Το trio έδειχνε σαν να μην έχει πλέον “ταβάνι”, η δημιουργικότητα τους “κάλπαζε” με φρενήρη ρυθμό και ο κόσμος ανέμενε την επόμενη τους κίνηση. Στις αρχές του 2020 όμως, όλα άλλαξαν προς το χειρότερο. Πρώτα η αποχώρηση του Vita και μετά οι τραγικές επιπτώσεις που έφερε η πανδημία στην βόρεια Ιταλία, εκεί που βρίσκεται και η γενέτειρα τους, Tortona, ήταν οι βασικοί λόγοι που ανάγκασαν τους εναπομείναντες Poia και Urlo, να διαλύσουν το σχήμα επ’ αόριστον. Αφού ακολούθησε μια χρονιά με εκκωφαντική σιωπή, οι Ufomammut απέκτησαν νέο drummer και μετά από λίγο καιρό ξαναμπήκαν στο studio. Η παρουσία του Levre φαίνεται να τους έδωσε την απαραίτητη ώθηση, αλλάζοντας τον τρόπο που αντιλαμβάνονται το παρόν τους. Όπως αναφέρουν οι ίδιοι, τα πράγματα δεν συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν το 2020. Αντίθετα, αναζητούν μια νέα αρχή, μετά από μία δύσκολη περίοδο που όλα έδειχναν να έχουν τελειώσει. Αυτές οι σκέψεις, αλλά και η συνήθεια που έχει το group να εισάγει συμβολισμούς μέσα σε κάθε καλλιτεχνική της δημιουργία, έδωσαν το όνομα στο νέο full length που κυκλοφόρησε στις 6 του Μάη. Το “Fenice”, που στα ιταλικά σημαίνει “φοίνικας”, είναι το δέκατο τους album και είναι - χωρίς ίχνος υπερβολής - αριστούργημα. Ταυτόχρονα είναι η πρώτη δισκογραφική τους προσπάθεια, που προέκυψε μέσα από την πολυπόθητη “αναγέννηση”.

Αυτή η νέα οπτική δεν είναι απλά ένα αφήγημα. Ίσως περιέχει κάποια υπερβολή για να αμβλύνει τις εντυπώσεις, η πραγματικότητα όμως είναι πως το Fenice ενώ δείχνει να “εξερευνά” τις ίδιες περιοχές, την ίδια στιγμή μοιάζει να βρίσκεται σε άλλο “γαλαξία”. Η ατμόσφαιρα του είναι πιο “καθαρή” σε σχέση με τα προηγούμενα LP και η χρήση των synths είναι στοχευμένη. Το έχω πραγματικά “λιώσει” και δεν άκουσα κάτι που να υπάρχει, έτσι απλά... για να υπάρχει. Οι Ufomammut στο νέο LP εκφράζονται με απίστευτη ωριμότητα και μαντεύω πως τίποτα μέσα σε αυτό δεν είναι προϊόν ψυχαναγκασμού. Δεν βρήκα ούτε ψήγμα περιττού ήχου ή κάτι άλλο που να φαντάζει αχρείαστο και πιστεύω πως όλα αυτά επηρρέασαν την συνολική διάρκεια του, που είναι αισθητά μικρότερη από ό,τι συνήθως. Μην παρεξηγηθούμε όμως, στα ξεσπάσματα ο όγκος του είναι πάντα σαρωτικός και τα riffs παραμένουν επιβλητικά.

Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο του Fenice, είναι πως το post metal κατέχει περίοπτη θέση στον ήχο του, ειδικά σε στιγμές που χτίζεται η ένταση. Έχω μία υποψία πως ο ερχομός του Levre συνέβαλλε κάπως σε αυτό, το πιθανότερο όμως είναι πως οι Ufomammut απλά “ενέδωσαν” σε έναν πειρασμό που τους τυραννάει εδώ και καιρό. Σημειολογικά, δεν υπάρχει θεματική αναφορά για να ενώσει τις συνθέσεις μέσα από κάποια αφήγηση, τουλάχιστον όχι σε πρώτο επίπεδο. Επιπλέον, όταν άκουσα πρώτη φορά το LP και το κοίταξα σαν σύνολο, δυσκολεύτηκα να βρω χαρακτηριστικά που να παραπέμπουν σε μια ενιαία δημιουργία. Κάθε κομμάτι μπορεί εύκολα να “απομονωθεί”, χωρίς να μειωθεί η αξία του. Όταν όμως ήρθε η ώρα της δεύτερης ακρόασης, συνδύασα κάποια από αυτά μεταξύ τους και το Fenice, απέκτησε αμέσως μια άλλη δυναμική. Πάνω σε αυτή την βάση και βάζοντας αρκετή φαντασία, θα προσπαθήσω να περιγράψω κάποιες πτυχές του.

Duat

Οι Ufomammut επέλεξαν για αρχή την καλύτερη σύνθεση τους. Αυτό έχει ξαναγίνει αρκετές φορές και εύλογα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τακτική. Περίμενα λοιπόν ένα κομμάτι μεγάλης διάρκειας, που θα περικλείει όσα περισσότερα χαρακτηριστικά μπορεί από το νέο LP και δεν έπεσα έξω. Το “Duat” είναι ένα διαστημικό “όχημα” και τα 10 λεπτά του είναι η αναμονή της εκτόξευσης, η πραγματοποίηση της και τα πρώτα χιλιόμετρα της πορείας του μέχρι να φτάσει στο διάστημα. Για περίπου 3 λεπτά, η μπάντα χτίζει σταδιακά ένταση με καθηλωτικό τρόπο, χρησιμοποιώντας ambient ήχους και noisy effects. Στα επόμενα 2 λεπτά ο Levre δίνει παρόν, κάνοντας μία απόπειρα να “κλέψει” το κομμάτι, με ένα ψυχεδελικό drum session. Τα έγχορδα σιγοντάρουν κερδίζοντας σιγά-σιγά “έδαφος”, μέχρι που τα τύμπανα “σπάνε” και ο Poia ξεσπάει με ένα συμπαγές post metal riffage. Τα τελευταία λεπτά μετατρέπονται σε μια “οργανωμένη επίθεση”, με sludge/doom metal εναλλαγές και ένα drumming, που σε “στριμώχνει” στη γωνία και μπορεί να σε πείσει να δεχτείς οποιονδήποτε παραλογισμό.

Kheperer-Psychostasia

Το Fenice μπαίνει πλέον σε “τροχιά” και συναντά για λίγο την ηρεμία του Κενού. Μπορεί το “Kheperer” από μόνο του να ακουγόταν σαν ένα απλό drone track με μικρή διάρκεια, όταν όμως μπήκε η εισαγωγή του “Psychostasia” είδα μία σχέση μεταξύ τους που φτάνει μέχρι και την “εξάρτηση”. Το είδα σαν “πέρασμα”, σαν την απαραίτητη προετοιμασία για το μονότονο psych trip που έρχεται και ξεκινάει αμέσως μετά, με τα synths και τις μπασο-κιθαριστικές παραμορφώσεις του Poia. Τα τύμπανα κρατούν έναν απλό ρυθμό και κάπου στα μισά, ο Urlo προσθέτει φωνητικά λίγο πριν σημάνει “συναγερμό” με έναν σύντομο διαπεραστικό ήχο. Ακολουθεί ένα άψογα συντονισμένο stoner-doom ξέσπασμα διάρκειας 2 λεπτών, που είναι “βουτηγμένο” στην ψυχεδέλεια και σταματάει δευτερόλεπτα πριν από την κρίση πανικού.

Metamorphoenix-Pyramind

Δεν ξέρω σε ποιον διαολεμένο πλανήτη μπορεί να φαντάζονται οι Ufomammut ότι βρίσκονται, όταν το “Metamorphoenix” αρχίζει να “ξεδιπλώνει” άλλο ένα drone ηχοτοπίο. Ξέρω όμως ότι αυτό που αντικρύζουν τους έχει γεμίσει δέος και ταυτόχρονα μοιάζουν να βρίσκονται σε ήρεμη “επιφυλακή”. Στα πρώτα 3 λεπτά, ο Poia κάνει απίστευτη δουλειά με τα sound effects και “σκαλίζει” το μυαλό μου με σίγουρες κινήσεις, για να μη νιώθω άβολα. Ο Urlo μου προκαλεί πονηρό χαμόγελο, όταν ακολουθεί με ένα ελαφρώς παραμορφωμένο guitar loop, που θυμίζει ‘00s post rock. Ανά μικρά διαστήματα προσθέτει φωνητικά και ο Levre αρχίζει να χτυπάει χαλαρά τα τύμπανα, ανεβάζοντας σταθερά την ένταση. Στο τελευταίο λεπτό η ατμόσφαιρα βαραίνει. Γνωρίζεις ότι κάτι πλησιάζει απειλητικά, αυτή είναι μία ιδέα που οι Ufomammut στην έχουν ήδη “φυτέψει” στο μυαλό, σε ανυποψίαστο χρόνο και τώρα σε κυριεύει. Ότι κι αν είναι αυτό, ακόμα κι αν το βλέπεις πεντακάθαρα μπροστά σου, είσαι “μικρός” για οποιαδήποτε αντίδραση.

Ο όγκος του riff που εισάγει το Pyramind, δεν είναι μόνο μεγαλοπρεπής και επιβλητικός. Μπορεί να είναι απλό, αλλά είναι ένα από τα πιο doom metal πράγματα που έχω ποτέ ακούσει και πιστέψτε με, έχω ακούσει πολύ doom metal. Κρατάει μόνο δύο και κάτι λεπτά, μα είναι από αυτά τα riffs που αν είσαι αρκετά παλαβιάρης και βρεις τον κατάλληλο τρόπο για να τα πειράξεις, θα καταλήξεις να κάνεις κάτι παρόμοιο με αυτό που έκαναν οι Sleep με το “Dopesmoker”. Δεν υπερβάλλω, μπορείς να “χτίσεις” πάνω του ένα ολόκληρο LP και να γράψεις μουσική ιστορία. Στην πραγματικότητα όμως, στα επόμενα λεπτά οι Ufomammut επιλέγουν να ρίξουν τους τόνους και να μπουν σε άλλο ένα ψυχεδελικό μονοπάτι. Το μπασοκίθαρο “κροταλίζει” μονότονα και μετά από μια σειρά με riffs,   οδηγεί το κομμάτι προς το τέλος του.

Empyros

Εδώ οι Ufomammut, δεν έχουν χρόνο και όρεξη για εισαγωγές. Ένα “ξερό” sludge metal riff που θυμίζει “Ecate”, σαρώνει με απίστευτη ορμή οτιδήποτε βρεθεί στο δρόμο του. Για πολύ λίγο, δεν υπάρχουν effects για να με βοηθήσουν να το δεχτώ ευκολότερα, είμαι μόνος μου και πρέπει να αποκρούσω την “επίθεση”. Μπορεί μετά από μια στιγμιαία παύση να αλλάζει “μορφή”, δεν μειώνεται όμως η δύναμη του. Όποτε θέλουν οι Ιταλοί – κι αυτό το κομμάτι είναι η απόδειξη που δεν χρειαζόμουν - μπορούν να δείξουν από τι είναι φτιαγμένοι. Να βγάλουν όση ωμότητα διαθέτει η ψυχή τους, αρκεί να κάνεις το λάθος να τους αμφισβητήσεις. Μετά από τρία έντονα λεπτά, το “Fenice” φτάνει απότομα στο τέλος του, αφού πρώτα το “Empyros” μου φανέρωσε την πιο άγρια όψη του.

Πέρα από τους συμβολισμούς και την όποια σημασία τους, δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη σοφία για να καταλάβω ότι οι Ufomammut ανέβαλλαν την διάλυση τους για πολύ αργότερα, γιατί έχουν ακόμα πολλά να δώσουν. Αφού μετά από 22 χρόνια αντιλαμβάνονται πια το νέο album, όχι σαν βήμα προς το τέλος μίας πορείας αλλά ως άνοιγμα ενός νέου μουσικού κύκλου, η συνέχεια τους είναι δεδομένη. Αυτό καθορίζει πλέον τα πάντα και τους επιτρέπει να σχεδιάζουν το μέλλον τους, αφήνοντας πίσω κάθε δυσοίωνη πρόβλεψη που τους ήθελε “τελειωμένους” μετά την αποχώρηση του Vita. Από εκεί που “φλέρταρε” με την ανυπαρξία, το “Fenice” κατέληξε να είναι ακόμη μία πετυχημένη απόπειρα των Ufomammut, να αγγίξουν την τελειότητα. Χωρίς να αλλάξει ιδιαίτερα τον ήχο της και ξεκινώντας από τα απολύτως βασικά, η μπάντα κατάφερε να δημιουργήσει μια νέα εκδοχή του εαυτού της και ταυτόχρονα να διευρύνει στην πράξη τα όρια ενός ιδιώματος, που εδώ και χρόνια είναι “καταδικασμένο” να επαναλαμβάνεται. Καλή ακρόαση.

Rating: 

 9.5


Εταιρεία: Supernatural Cat
Genre: Doom Metal, Psych Doom, Post Metal
Παραγωγός: Ufomammut
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 06/05/2022
Band Links: Facebook | Spotify | Instagram | YouTube |
Bandcamp

Τελευταία