Αρχική EVENTSRELEASE FESTIVAL 2022Release Festival: Nick Cave, Mogwai, Fontaines DC, Sugar For The Pill, Royal Arch

Release Festival: Nick Cave, Mogwai, Fontaines DC, Sugar For The Pill, Royal Arch

16/06/2022

Επιμέλεια: Γιώργος Γαζής, Γιώργος Ξιφαράς, Ειρήνη Τάτση

Δεύτερη μέρα του φετινού Release Athens Festival λοιπόν με ακόμα περισσότερο ενθουσιασμό, αφού ήταν η μέρα του Nick Cave & The Bad Seeds, των Mogwai, των Fontaines D.C., των Sugar For The Pill και των Royal Arch. Ακόμα μεγαλύτερη η ουρά από την προηγούμενη φορά, με πολύ κόσμο να έχει έρθει από νωρίς και να τρέχει να πιάσει κάγκελο με το που άνοιξαν οι πόρτες. Ζεστή μέρα, με μία πολύωρη υπόνοια βροχής, που ευτυχώς γλιτώσαμε και μας έσωσε από τον δύσκολο ήλιο.

Γιώργος Γ.

Πολλά είχα ακούσει για την πρώτη ημέρα του Release και ομολογώ πως πηγαίνοντας στον χώρο, παρά τη δεδομένη μου αγάπη για τον Nick Cave, είχα τεράστια περιέργεια να διαπιστώσω αν όλη αυτές οι κατηγορίες που ακούστηκαν την πρώτη ημέρα, εν τέλει ευσταθούσαν. Ο Γιώργος με την Ειρήνη, όντας παρόντες την πρώτη ημέρα, ήταν υποψιασμένοι, εγώ όμως ήθελα να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι κάποια πράγματα. Αρχικά, ο χώρος είναι στημένος με προδιαγραφές Ευρώπης, οι χιλιάδες κόσμου εξυπηρετούνται τάχιστα και οι τουαλέτες του χώρου, ανάγκασαν πολλούς από εμάς να κάνουμε φασίνα γυρνώντας σπίτι.

Γιώργος Ξ.

► Royal Arch

Royal Arch - Release Festival - 2022

Ακριβώς στις 17:25 λοιπόν, στη σκηνή ανέβηκαν οι Royal Arch, μία φρέσκια indie/shoegaze πεντάδα από την Αθήνα. Τα παιδιά ανέβηκαν με πολλή ενέργεια και ενθουσιασμό, με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο τους και σε αρκετά μεγάλη αλλά σωστή ένταση, οπότε ζεσταθήκαμε πολύ γρήγορα. Έχουν κυκλοφορήσει 2 μόλις singles, αλλά το δέσιμο τους στη σκηνή έδειξε το ακριβώς αντίθετο. Δεμένοι και άνετοι πάνω στο stage, με τεράστια τύμπανα, πολύ σωστό και ωραίο ήχο μπάσου, πεντακάθαρες κιθάρες και καθαρή, ιδιαίτερη φωνή μας έπαιξαν ένα μισάωρο που κύλησε πολύ όμορφα, καθώς ήταν ενθουσιασμένοι που μοιραζόντουσαν την σκηνή με τον Nick Cave. Πολύ ωραίες στιγμές η κουβέντα τους με το κοινό, σε ελληνικά και αγγλικά παρακαλώ, και το τελευταίο τους κομμάτι και πρώτη τους κυκλοφορία ever, La Nuit. Μία προσωπική γνώμη είναι η σκέψη για προσθήκη δεύτερων και τρίτων φωνητικών, κάτι που θα αναδείξει τις πολύ ωραίες αρμονίες που χρησιμοποιούν. Πολύ ωραία αρχή της ημέρας.

Γιώργος Γ.

► Sugar For The Pill

Μετά το γρήγορο changeover, σειρά είχαν οι Sugar For The Pill, μία indie/shoegaze/dream-pop πεντάδα επίσης από την Αθήνα. Επίσης πολύ φρέσκοι, με την πρώτη τους full length κυκλοφορία "Wanderlust" να έχει βγει φέτος, βγήκαν με λίγο άγχος παραπάνω, ίσως και λόγω του κόσμου που είχε αρχίσει να έρχεται μαζικά, κάτι που νίκησαν πολύ γρήγορα. Πολύ ωραίος ήχος επίσης, με το rhythm section δεμένο, προβαρισμένο και πολύ σωστά τεράστιο, τις κιθάρες πολύ καθαρές αλλά σε έναν λιγότερο πρωταγωνιστικό ρόλο, πλαισιώνοντας πολύ ορθά την άκρως χαρακτηριστική φωνή της αεικίνητης Vana. Γεμάτοι ενθουσιασμό για τους ανθρώπους που μοιράζονταν την σκηνή, μας έπαιξαν ένα ωραίο μισάωρο setlist, με προσωπικά highlights το πολύ χορευτικό "Drink Conium" και το τελευταίο, πολύ όμορφο "Moan Of The Thunder". Ακόμα μία πολύ ωραία στιγμή με νέο υλικό να ακούσουμε το καλοκαίρι.

Γιώργος Γ.

Sugar for the Pill - Release Festival - 2022

'Aλλη δουλειά δεν είχα και τσουπ, εδώ είμαι πάλι, να γράφω για συναυλία που πήγα για παρέα και να απολαύσω δήθεν ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΩΣ ΑΛΛΗ ΛΑΙΔΗ ΑΝΤΖΕΛΑ. Θα αδικούσα τους Royal Arch αφού τους πρόλαβα στο τελευταίο κομμάτι. Θα μπω στο ψητό και θα πω ότι η Ελλαδίτσα μας έχει προικιστεί με εξαιρετικά ταλαντούχα παιδιά στο χώρο του dream-pop/shoegaze/indie pop-rock, με τρανό παράδειγμα τους Sugar For The Pill. Η Vana ήταν ένα πανέμορφο γλυκό κουφετάκι και τη θαυμάζω για την επιλογή του αέρινου ροζ φορέματος επί σκηνής, δε μπορείς εύκολα να καταλάβεις ότι θέλει θάρρος η συγκεκριμένη επιλογή. Αυτό ως προς την εικόνα της, γιατί η φωνή της είναι ένα υπέροχο, επίσης ροζουλί Ditto – αυτό το Pokemon που παίρνει τη μορφή όποιου άλλου θέλει – αφού με τέτοιον τρόπο τη διαχειρίζεται.

Είμαι πολύ χαρούμενη που κατάφεραν και έπαιξαν μπροστά σε τόσο πολύ κόσμο που τους έμαθε και τους καταχάρηκε και φαινόταν στα πρόσωπα όλων των SugarForThePillη χαρά και ο ενθουσιασμός αυτής της σκηνικής κατάκτησης.

Ειρήνη

► Fontaines D.C.

19:15 λοιπόν και η ώρα είχε φτάσει. Ο κόσμος ήταν πλέον πολύς και με τις οδηγίες της Ειρήνης και της 'Aννας, έφτασα και εγώ σχεδόν στο κάγκελο να δω τους Fontaines D.C.. Και είχαν δίκιο. Οι δικό-τους-είδος Ιρλανδοί ανέβηκαν καταχειροκροτούμενοι στη σκηνή και την κατέλαβαν στα πρώτα δευτερόλεπτα. Η περίεργη αλλά τεράστια ενέργεια τους σε παίρνει και σε τραβάει μαζί τους σε όλη τη διάρκεια και το attitude τους μοιάζει από άλλη δεκαετία, παρά το πολύ νεαρό της ηλικίας τους.

Fonraines - Release Festival - 2022

To πρώτο "In ágCroíthe go deo", μία παλιά ιρλανδική φράση που σημαίνει "In Our Hearts Forever", έδωσε την αρχή σε μία εμφάνιση που δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς σε όσους δεν ήταν εκεί. Ο χορός γύρω μου, και ο δικός μου μερικά δευτερόλεπτα μετά, ήταν ασταμάτητος και από ανθρώπους σε πραγματικά όλες τις ηλικίες. Είναι αξιοθαύμαστο το πόσο χαρακτηριστικά δικό τους είναι αυτό που κάνουν, τόσο στη μουσική τους που αν προσπαθούσα να την χαρακτηρίσω, θα ήταν ένα κράμα post-punk με πολύ φρέσκο alternative indie rock ΑΛΛΑ με ένα αλήτικο ‘70rock & roll, substance-infused attitude, όσο και στην ενέργεια και τις κινήσεις τους.

Ο ήχος τους ήταν πάρα πολύ καλός σε όλη τη διάρκεια τους και, επειδή ήμουν ακριβώς μπροστά του, ο κιθαρίστας Carlos OConnell έδειξε πως αντιμετωπίζονται τα προβλήματα στο stage, αφού άλλαξε 2 φορές το καλώδιο του που δεν λειτουργούσε, χωρίς να καταλάβει κανένας τίποτα. Έπαιξαν μία ολόκληρη, χορταστική ώρα ένα mixedsetlist από τις 3 κυκλοφορίες τους, με πρωταγωνιστή το τελευταίο "Skinty Fia". Προσωπικά highlights ήταν πολλά, αλλά ξεχώρισα το "Jackie Down The Line" και τα singalong, τον χαμό του "Boys In The Better Land" και το "HeroDeath". Πραγματική εμπειρία η live εμφάνιση τους, τελείως άλλη πίστα από την δισκογραφία τους.

Γιώργος Γ.

"Gone is the day, gone is the night, gone is the day…". Έχω πρήξει όποιον ξέρω και δεν ξέρω εδώ και μήνες, ότι αυτό που δεν πρέπει να χάσουν από τα καλοκαιρινά δρώμενα είναι η εμφάνιση των Fontaines D.C. Μια μπάντα που αν και παίζει ακριβώς αυτό που γουστάρω να ακούω, με έχασε λίγο με το δεύτερο δίσκο της, HeroDeath, αλλά με κέρδισε ολοκληρωτικά με τη φετινή της προσπάθεια, Skinty Fia. Με μεγάλη μου χαρά, μία ανατριχιαστική έναρξη με τις φωνητικές αρμονίες του εκπληκτικού τους κομματιού  In ár gCroíthe go deo (που με έχει κάνει να τους αποκαλώ τους νέους Roadiohead) αφήνει ακόμη και τον τελευταίο άνθρωπο που βρέθηκε τυχαία εχθές στην πλατεία νερού, παγωτό.

Ένας από αυτούς και ο Γιώργος λίγο παραπάνω που σοκαρίστηκε από αρκετά νωρίς. Παρά το σοκ περιέγραψε σε συγκλονιστικό βαθμό ακρίβειας τα ηχητικά του θέματος αλλά και πολύ όμορφα τα χαρακτηριστικά της ενέργειας τους. Με λίγα προβλήματα σε κάτι καλώδια της κιθάρας και κάτι σπασμένα ντέφια – που μάλλον ο μπροστάρης Grian τα έχει για πρωινό γιατί μόνο χθες έσπασε μόνος του κανά δύο – όλα τα υπόλοιπα ήταν υποδειγματικά. Οι Fontaines δε χάνουν νότα από τις απαιτητικές τους μελωδίες και ο Grian λες κι έχει σκάσει μόλις από το γυμναστήριο, με μπλούα Scarface και φορμίτσα, δρασκέλισε την ολυμπιακών διαστάσεων πισίνα του stage του Release σίγουρα διψήφιο αριθμό φορών.

 Fontaines DC - Release Festival - 2022

Το φωνητικό delivery αυτού του ανθρώπου, παρά το νεαρό της ηλικίας του, είναι σαν τον υπερήλικα θείο που σου δίνει συμβουλές ζωής κι εσύ ξέρεις ότι έχει δίκιο. Highlight στο σετ για μένα δεν υπήρξε ακριβώς, αφού τραγουδούσα όλα τα κομμάτια λες και ήμουν στο πιο ευχάριστο πικ νικ, όμως το κλείσιμο με το Love You, όπου μετά το δεύτερο λεπτό του καταλήγει σε μία φρενήρη στιχουργική απαγγελία, ήταν το λιγότερο εξωσωματική εμπειρία. Είμαι αφάνταστα χαρούμενη που με έβγαλαν ασπροπρόσωπη, έφτασαν τις προσδοκίες μου στο απόλυτο κι έκαναν όλο τον κόσμο να τους λατρέψει. Σύντομα ξανά μόνοι τους, ελπίζω.

Ειρήνη

Προηγούνται ήδη χίλιες οχτακόσιες λέξεις, όμως, θα προσπαθήσω να κλέψω την παράσταση. Για να το κάνω αυτό θα ξεκινήσω προβοκατόρικα και θα πω ότι εγώ τους Fontaines αν και τους εκτιμώ, δεν είχα καμία απολύτως πρεμούρα να τους ακούσω. Είμαι από εκείνους που ακούν μουσική στον ίδιο χρωματισμό με τον καφέ τους, συνεπώς, όπως εύκολα συμπεραίνετε, οι Ιρλανδοί είναι πολύ φωτεινοί για τα γούστα μου. Αλλά, ΑΛΛΑ, η εμφάνιση τους δε σου άφηνε καμία άλλη επιλογή παρά να τους θαυμάσεις. Τίποτα από όσα ειπώθηκε από τους εξαίρετους συναδέλφους δεν ήταν υπερβολή και επειδή πολλά διαβάσαμε για τον ήχο του Release, ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί οι Fontaines ακούγονταν σαν να παίζει CD;

Γιώργος Ξ.

► Mogwai

Μετά από ένα πιο απαιτητικό changeover, στη σκηνή ανέβηκαν οι εκ Σκωτίας θρύλοι του post-rock, Mogwai, μπροστά από τον τεράστιο λύκο του εξωφύλλου του "As The Love Continues", με την νύχτα να έχει πέσει ακριβώς όταν πρέπει & το πρώτο lightshow να κάνει την εμφάνιση του.

Mogwai - Release Festival - 2022

Το piano intro του "To The Bin My FriendTonight We Vacate Earth" να μας δείχνει ότι θα δούμε/ακούσουμε κάτι εξωπραγματικό. Όταν μπήκαν όλοι μαζί λίγο μετά, το εμπεδώσαμε. Ο ήχος τους είναι κάτι πραγματικά μοναδικό, με τις μπάσες συχνότητες από το μπάσο και τα πλήκτρα να μας ανατριχιάζουν αμέσως, δίνοντας στις μελωδίες του πιάνου και των πολύ ιδιαίτερων κιθαρών τους άπλετο χώρο να μας ταξιδέψουν.

Ο αξιολάτρευτος Stuart Braithwaite στη main κιθάρα μάς ευχαριστούσε και μας έλεγε "cheers" μετά από κάθε κομμάτι, δείχνοντας έναν πολύ "ζεστό", γήινο χαρακτήρα στην όλη εξωγήινα καλή τους εμφάνιση, καθώς η εμπειρία και η δουλειά που ρίχνουν στη μουσική τους και στον ήχο τους από το 1995, φάνηκε ξεκάθαρα. Το setlist τους βασίστηκε στο tension και το release, αφού έπαιξαν μαεστρικά με την ισορροπία της ενέργειας που "έδιναν" στον κόσμο, χαλαρώνοντας μας όσο πρέπει ώστε να σηκωθούμε στις μύτες των ποδιών μας όταν το θελήσουν. Η ηρεμία του Dominic Aitchison στο μπάσο, με ένα πέρασμα στα πλήκτρα, ήταν ακριβώς αυτή που περιμένεις από έναν μπασίστα, συνεργαζόμενος άψογα με τον πάντα χαμογελαστό Martin Bulloch στα τύμπανα. Οι αλλαγές από πλήκτρο σε τρίτη κιθάρα από τον Barry Burns ήταν η μόνη μεγάλη κίνηση που βλέπαμε, κάτι που έκανε και ο Alex Mackay, το πιο νέο τους μέλος.

Mogwai - Release Festival - 2022

Δεν υπήρχε, και δε χρειάζεται να υπάρχει, κανένας πρωταγωνιστικός ρόλος στην απόδοση της μουσικής τους, καθώς έχουν καταφέρει πολύ όμορφα, σωστά και προσεκτικά να είναι όλα συνυφασμένα, ώστε να ακούγονται - στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον - σαν ένας ήχος, μία καρδιά που χτυπάει συνεχόμενα. Highlight ήταν όλη τους η εμφάνιση για εμένα, αλλά τους διπλανούς μου φάνηκε να τους "χτυπάει" δυνατότερα το "Ritchie Sacramento", το μόνο κομμάτι τους με φωνητικά τη συγκεκριμένη βραδιά και το τρομακτικό σκάσιμο του "Mogwai Fears Satan" που σχεδόν μας πέταξε κάτω. Μοναδική και πραγματική μαγική εμπειρία. Μου είχαν πει ότι πρέπει οπωσδήποτε να δω τους Mogwai τουλάχιστον μία φορά live. Δεν είχαν δίκιο. Θα τους δω όσες περισσότερες μπορώ.

Γιώργος Γ.

Δεν ξέρω αν έχω να συμπληρώσω πολλά σε όσα είπε ο Γιώργος. Θα πω μόνο την άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτή στην οποία τυγχάνει να βρίσκομαι έχοντας απολαύσει τους Mogwaiστην περιοδεία του για μένα, τελευταίου εξαιρετικού τους δίσκου, Hardcore will never die, but you will. Ίσως, με πολλά εισαγωγικά και ερωτηματικά, η εμπειρία των Mogwai σε κλειστό χώρο να είναι ένα σκαλάκι πιο μυσταγωγική, το σηκώνει η μουσική τους που είναι ταυτόχρονα, λίγο πιο noiseκαι ίσως και λίγο πιο metalαπό άλλους post-rockσυνοδοιπόρους τους. Ωστόσο, δεν είναι ότι τους έλειπαν και πολλά. Ατμόσφαιρα από άλλον πλανήτη και ο ήχος τους στην εντέλεια, όπως πάντα άλλωστε, αφού είναι τρομερά τελειομανείς σε αυτόν τον τομέα. Ιδανική προσθήκη στη βραδιά και απαραίτητη συναισθηματική ξεκούραση ανάμεσα σε αυτό που προηγήθηκε και σε αυτό που έμελλε να ‘ρθει.

Ειρήνη

Mogwai - Release Festival - 2022

Αμφισβητώ ότι η μαμά του Aitchison θα είχε γράψει περισσότερες από 500 λέξεις και μάλιστα τόσο κολακευτικές. Από την άλλη, να πω ότι έχουν άδικο; Θα πέσει φωτιά να με κάψει και καλά θα μου κάνει. Δεν ανέφερα τυχαία το όνομα του μπασίστα του σχήματος –  χωρίς να θέλω να μειώσω τους υπόλοιπους, άλλωστε είναι αδύνατο – δε θυμάμαι ξανά στη ζωή μου μπάσο να έχει τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο. Μου κάνει τρομερή εντύπωση το γεγονός πως σε όλη τη διάρκεια του setτων «highlanders» ένα όργανα κατά κανόνα θαμμένο, βρισκόταν τόσο μπροστά και ηχητικά και σκηνικά. Μπορεί να βαριέσαι το post-rock ή και μόνο τους Mogwai, όμως, αν αγαπάς τη μουσική, δε γίνεται να μην τους έχει δει έστω μία φορά ζωντανά.

Γιώργος Ξ.

► Nick Cave

Υπάρχει μία σκηνή ενός ντοκιμαντέρ που μνημονεύω συχνά. Πρόκειται για εκείνη τη στιγμή στο Insurgentes του Steven Wilson όπου μιλάει για το φόβο του να χάνεις το παιδί σου και πως αυτός ο φόβος τον οδήγησε στο να αποφύγει να κάνει δικά του παιδιά – περισσότερα εδώ. Φόβος που μοιράζομαι αλλά για κάποιους δυστυχώς τελεί τη σκληρή πραγματικότητα. Ο Nick Cave βρέθηκε φέτος σε αυτή τη θέση για δεύτερη φορά. Διάλεξε όμως το μοναδικό τρόπο με τον οποίο μπορεί να κρατήσει ο ίδιος επαφή με τη ζωή – τη μουσική.

Nick Cave - Release Festival - 2022

Ένας καλλιτέχνης απογυμνωμένος από την celebrity ιδιότητά του, ντυμένος με την ανθρώπινη, προσγειωμένος και πάνω από όλα φίλος μας. Ο Nick Cave στη συγκεκριμένη περιοδεία, αποχαιρετά το γιο του και μας κάλεσε μαζί του σε αυτό το πικρό μοιρολόι. Λένε, ότι όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο δυνατά πρέπει να μοιρολογήσεις. Χθες το βράδυ είδαμε πως μία τέτοια εθιμοτυπική διεργασία παίρνει σάρκα και οστά. Η δεύτερη του οικογένεια, οι Bad Seeds, στο πλευρό του, μαζί με την υπέροχη τριμελή gospel χορωδία τους, έδωσαν μια παράσταση που μας άφηνε βουρκωμένους κάθε δεύτερο τραγούδι.

Ο ίδιος ο Cave, αειθαλής όσο και η φωνή του, σπάραξε στο πιάνο, ενώ δεν άφησε λεπτό το κοινό από την αγκαλιά του. Συνέχεια, έδινε τα χέρια του και τραγουδούσε μαζί μας, με χρυσή στιγμή όταν έδωσε το μικρόφωνο σε ένα μέλος από το κοινό για να τραγουδήσει εκείνος. Need You. Ο στίχος "just breathe, just breathe, just breathe" καθηλώνει, σαν μια τελευταία προσπάθεια του Nick Cave να επαναφέρει στη ζωή αυτό που έχασε. Ειπώθηκε κι άλλες φορές κατά τη διάρκεια του set, με κάθε μία από αυτές τις φορές να σου σηκώνει κάθε τρίχα του κορμιού. Κάποια πολύ μεγάλα hits του ίσως να έλειπαν από το setilst, ωστόσο η νύχτα αυτή είχε άλλο χαρακτήρα.

Nick Cave - Release Festival - 2022

Απολαύσαμε μερικά κομμάτια από τον τελευταίο του δίσκο Ghosteen, αλλά και υπέροχες στιγμές με τα Jubilee Street, Tupelo, The Ship SongMercy SeatHiggs Boson Blues, City Of Refuge, όπου ο Cave έριξε κι ένα τρισχαριτωμένο σάλτο όσο τον κρατούσε η χορωδία του. Ζήσαμε όλοι την Peaky Blinders στιγμή μας με το Red Right Hand – κι εγώ σε mood ύστατης ποζεριάς, άναψα εργοστασιακό τσιγάρο που κράτησε ακριβώς όσο και το κομμάτι.

Ο Warren Ellis έλαμψε όσο του επέτρεπε το να βρίσκεται στην ίδια σκηνή με τον Nick Cave, ειδικά όταν τραγούδησαν μαζί το White Elephant, όπου έδωσαν και μια συγκινητική αγκαλιά. Όλοι φεύγουν κι επιστρέφουν γρήγορα, για να καταλήξουμε να τραγουδάμε χιλιάδες ατόμων με μία φωνή, Into My Arms. Λίγο πριν το τέλος, έρχεται ο τυφώνας και ο Nick Cave γυρνά μία επιγραφή γραμμένη από το κοινό, Step into the vortex, ώστε να την κοιτάμε εμείς και να τον πλαισιώνει. Ο Cave με ευγνωμοσύνη, μας αποχαιρετά με το Ghosteen Speaks. Καλλιτέχνης. Σπαραγμός. Συγκλονιστική εμφάνιση. We struggle every day, Nick. We will rise.

Ειρήνη

Nick Cave - Release Festival - 2022

Τον έχω ξαναδεί, έχω διασχίσει τα σύνορα για την αφεντιά του, τίποτα όμως δε θα μπορούσε να με προετοιμάσει για αυτό που μου έμελλε να ζήσω. Ο Nick Cave ζει τη χειρότερη φάση της ζωής του, βρίσκεται σε μία θέση που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί, ωστόσο τη ζει όπως ακριβώς αρμόζει στον ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΝ ΖΩΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ. Είναι οξύμωρο το γεγονός ότι μία τέτοια ανείπωτη τραγωδία ενός καλλιτέχνη, αποτέλεσε το λίκνο μίας εμπειρίας ζωής για χιλιάδες κόσμου.

Δεν έχω διάθεση να περιγράψω το πως ήταν τεχνικά η συναυλία ή γιατί το ασύρματο μικρόφωνο του Cave ακουγόταν κρύσταλλο, δεν έχει σημασία. Σε αυτό που βρίσκω νόημα να σταθώ είναι η συναισθηματική φόρτιση, η ρίγη που σου προκαλούσε κάθε δευτερόλεπτο που βρισκόσουν στην Πλατεία Νερού. Αν δεν κάνω λάθος οι οθόνες που έχουν στηθεί στο release είναι εφτά στον αριθμό, και όμως, την Τετάρτη ήταν λίγες. Ο Nick Cave καθήλωσε οποιονδήποτε βρισκόταν εκεί, σου απαγόρευε να κοιτάξεις αλλού, ακόμα και το φεγγάρι είχε γεμίσει τον σκοτεινό ουρανό ο οποίος ήθελε να υποκλιθεί στον βασιλιά του.

Just breathe, just breathe, just breathe
Cry, cry, cry
Boom, boom, boom

Γιώργος Ξ.

Setlist

Get Ready for Love
There She Goes, My Beautiful World
From Her to Eternity
O Children
Jubilee Street
Bright Horses
I Need You
Waiting for You
Carnage (Nick Cave & Warren Ellis cover)
Tupelo
Red Right Hand
The Ship Song
The Mercy Seat
Higgs Boson Blues
City of Refuge
White Elephant (Nick Cave & Warren Ellis cover)

Encore:

Into My Arms
Vortex
Ghosteen Speaks

Τελευταία