Satyricon - Satyricon & Munch

Δεν είναι συνηθισμένο δύο αυτόφωτοι εκφραστές τέχνης να συναντιούνται σε ένα έργο, αυτό από μόνο καταδεικνύει τη σπουδαιότητα του έργου των Satyricon. Οι Νορβηγοί θρύλοι του black metal, κυκλοφόρησαν σε δίσκο τη μουσική που συνέθεσαν για να συνοδεύσει την έκθεση ζωγραφικής του Edvard Munch στο Όσλο. Ίσως σε κάποιους να μοιάζει ξένο συγκριτικά με τον χαρακτήρα του συγκροτήματος, όμως, αν κάνουμε μία αναδρομή στα μουσικά έργα και ημέρες του Sigurd Wongraven aka Satyr, όχι δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση αλλά, τουναντίον, μοιάζει περισσότερο με κάτι που θα έπρεπε να περιμένουμε, ίσως και με ανυπομονησία.

«Η πραγματική φύση του black metal δεν έχει όρια, είναι ανεξάντλητη. Πράγματι αυτή η κυκλοφορία δε μοιάζει τίποτα από όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα, όμως, εγώ ενθαρρύνω όποιον προσπαθεί να βάλει τη μουσική σε καλούπια και να της φορέσει ταμπέλα, να σταματήσει αυτήν την προσπάθεια και απλά να την απολαύσει. Δεν είναι ambient, δεν είναι κινηματογραφικό, είναι κάτι για το οποίο μάλλον πρέπει να δημιουργήσουμε μία νέα λέξη. Είναι Satyricon.». Οι παραπάνω προτάσεις ανήκουν στον Satyr όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τη νέα τους κυκλοφορία και δε θα μπορούσε να με βρει πιο σύμφωνο. Δε θα πάω με τη λογική με της αυθεντίας, δηλαδή ποιος μπορεί να πει στον Satyr τι είναι black metal και πώς παίζεται, όταν οι συνθέσεις αποτελούν σημαντικό κομμάτι της μορφοποίησης του ιδιώματος. Θα σταθώ στο κομμάτι που αναφέρεται για το «καλούπωμα» της μουσικής – και της τέχνης συνολικότερα – και θα προσθέσω πως όχι μόνο είναι παράλογο να ζητάμε από τον 46άρη Satyr να γράφει όπως στα 20 του, είναι και λάθος. Επίσης, αν δεν είχε αυτή τη μουσική ανησυχία, που καταλαβαίνω ότι μπορεί να ξενίζει σε κάποιους, τότε δε θα είχαμε ακούσει ποτέ ούτε Nemesis Divina, ούτε The Shadowthrone, ούτε Dark Medieval Times κ.ο.κ..

«Ήταν σημαντικό ξεφύγουμε από τις διαμορφωμένες μας προσεγγίσεις και να επικεντρωθούμε αυστηρά στο έργο και σε αυτό που χρειάζεται.». Θα συμφωνήσω εκ νέου με τον frontman των Satyricon, αφού το ζητούμενο στο Satyricon & Munch είναι εντελώς διαφορετικό από προηγούμενες δουλειές τους. Μέχρι σήμερα το γκρουπ έπλαθε κάποιο concept γύρω από τη μουσική του, τώρα o πυρήνας υπάρχει και οι συνθέσεις του πρέπει να το υπηρετήσουν. Μία μικρή ανασκόπηση στα έργα του Edvard Munch είναι αρκετή για να πείσει για τον χαοτικό χαρακτήρα της τέχνης του. 'Aλλωστε μιλάμε για τον καλλιτέχνη που ίσως αποτύπωσε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον την έννοια τους άγχους στον σύγχρονο άνθρωπο (Η Κραυγή).

"Oι Satyricon καλούνται να αποτυπώσουν ακουστικά τα συναισθήματα που παρακαλούν στον επισκέπτη οι πίνακες ζωγραφικής"

Λέγοντας αυτά, καταλαβαίνει κάποιος ότι αδιάκοπο ξύσιμο του Satyr και οι τέλειες δικασιές του Frost ήταν ήχοι που δε χωρούσαν στο νέο album. «Για να δημιουργήσουμε τα επίπεδα συναισθήματος και ατμόσφαιρας που φιλοδοξούσαμε, τα όργανα έπρεπε να είναι πλούσια σε ποικιλομορφία. Γι' αυτό έχουμε μία μεγάλη γκάμα αναλογικών old school synths, ηλεκτρική κιθάρα, βαρύτονη κιθάρα, μπάσο, τύμπανα, theremin, τσέλο, βιόλα, μπάσο κλαρινέτο, κοντραμπάσο κλαρινέτο, jouhikko, βιολί Hardanger, πιάνο με ουρά και αυτά είναι μόνο μερικά.».

Το album αποτελείται ένα μοναδικό κομμάτι, το οποίο, όμως, μοιάζει σαν να περιέχει εντός του άλλα υποκομμάτια. Στην αρχή που το άκουσα μου έμοιαζε εντελώς παράλογο, κατόπιν σκέφτηκα πως μιλάμε για μουσική που συνοδεύει μία έκθεση ζωγραφικής και όπως σε κάθε δωμάτιο συναντάς ένα διαφορετικό έργο, έτσι και εδώ οι Satyricon καλούνται να αποτυπώσουν ακουστικά τα συναισθήματα που παρακαλούν στον επισκέπτη οι πίνακες ζωγραφικής. Οι μουσικές εναλλαγές στο Satyricon & Munch είναι πότε τρομακτικές, πότε άκρως εκλεπτυσμένες και σε κάποια σημεία, τόσο λεπτές που είναι σχεδόν ανεπαίσθητες.

Satyricon-band-Satyricon-and-Munch

Εγείρεται το ερώτημα αν τελικά οι Satyricon πέτυχαν τον σκοπό τους. Δύσκολα μπορεί να απαντηθεί κάτι τέτοιο χωρίς να έχεις επισκεφθεί την έκθεση. Φανταστείτε ότι ακούς acapela τα φωνητικά ενός δίσκου, μπορείς να έχει σαφή εικόνα για το τελικό αποτέλεσμα του δίσκου, δύσκολα θα πω. Επομένως είναι σχεδόν αδύνατο να απαντήσουμε με ασφάλεια αν μέχρι τις 28/8 ο δρόμος δε μας βγάλει στο Όσλο. Το εγχείρημα από μόνο του όμως είναι εξαιρετικά παράτολμη κίνηση που κρύβει μία ελεγεία προς την τέχνη συνολικά, κάτι που φανερώνει πολλά mindset των Satyricon.

Υγ: Θέατρο έχω καλύψει, συναυλίες μπόλικες, τώρα μουσικό θέμα έκθεσης ζωγραφικής, μένει να γράψω για κάποια έκθεση γλυπτικής. 

Rating: 

 7.5


Band: Satyricon
Album: Satyricon & Munch
Satyricon are: Satyr
(φωνή, κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα), Frost (τύμπανα)
Εταιρεία: Napalm Records
Genre: Black Metal
Παραγωγός: Satyricon
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 10/06/2022
Band Links: Satyricon | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube |
Bandcamp

Τελευταία