Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣUp The Hammers Day 1: Skyclad, Zemial, Atlantean Kodex, Spitfire, Sacral Rage, Dexter Ward, Mirror, White Tower

Up The Hammers Day 1: Skyclad, Zemial, Atlantean Kodex, Spitfire, Sacral Rage, Dexter Ward, Mirror, White Tower

20/06/2022

Επιμέλεια: Γιώργος Ξιφαράς, 'Aρης Θανασούλας, Ειρήνη Τάτση

Φωτογραφίες: Μάρκος Παπαϊωάννου / Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Δεν το πιστεύω ότι μετά από δύο χρόνια, τελικά βρίσκομαι στο Up The Hammers Festival. It’s happening! Η αλήθεια είναι ότι είχαν περάσει πολλά χρόνια που απείχα από το φεστιβαλ για λόγους που μάλλον θα εκθέσω στα συμπεράσματα της δεύτερης μέρας, αλλά βρισκόμουν εδώ. Η απόφαση πάρθηκε λίγες μέρες πριν την έναρξή του το 2020, η οποία τελικά λόγω καραντίνας, δε συνέβη ποτέ. Από τότε, ήταν λίγο λες και όλα πήγαν στραβά για το Up The Hammers. Ακυρώσεις, αλλαγές, αβεβαιότητα για το μέλλον του φεστιβάλ, νεύρα του κόσμου για την κατάσταση, ωστόσο, τα έχουμε αναλύσει πολύ ήδη. Τελικά, αυτό που φαίνεται να κερδίζει είναι η αγάπη για τη μουσική η οποία θρέφει την υπομονή του κόσμου που έρχεται δύο χρόνια μετά να δει ένα τελείως διαφορετικό line up και να στηρίξει το εγχείρημα του heavy metal που πραγματικά δε πρέπει να αφήσουμε να πεθάνει.

Εισιτήριο για τη μία μέρα του φεστιβάλ, είχα στις βαλίτσες μου εδώ και ήδη δύο χρόνια. Έμελλε και να είμαι αυτή που θα προλογίσει τις πρώτες μπάντες του φεστιβάλ μέχρι να έρθουν οι υπόλοιποι αφού η Παρασκευή είναι μέρα που δυστυχώς ζορίζει εργασιακά. Παρά το διήμερο μαραθώνιο που με περιμένει, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χαίρομαι απόψε. Πρώτος και καλύτερος ότι θα δω αγαπημένο μου άτομο που ζει εδώ και χρόνια στο εξωτερικό και πολύ μου είχε λείψει. Δεύτερος, ότι θα είμαι με την παλιοπαρέα που ακόμη στριμώχνουμε το heavy metal κάπου στη διασκέδασή μας, εντελώς απενοχοποιημένα. Τρίτον, ότι θα ξαναζήσω πλήρες Up The Hammers χωρίς δεύτερες σκέψεις και άγχος, σε μια άλλη κοινωνία αλλά και μικροκοινωνία από αυτές που υπήρχαν δέκα και βάλε χρόνια πίσω, όταν το Up The Hammers πρωτοξεκίνησε.

White Tower

Λίγη από την αρχή την έχασα, ωστόσο είσαι ήδη προετοιμασμένος για τους White Tower προτού μπεις μέσα γιατί τα παιδιά έχουν κάνει κάτι πανέξυπνο. Έχουν χρησιμοποιήσει το internet ώστε να τους προλαβαίνει αναγνωρισιμότητα πριν καν υπάρξει η μουσική. Σκληρό marketing που το heavy metal ως ένα κατά παράδοση παλαιακό είδος μουσικής και πολλές φορές συνηθισμένο σε διαφορετικές μεθόδους διάδοσης, ξεχνάει. Τι παίρνεις λοιπόν όταν συνδυάσεις τον πρώην εητιζ πρόεδρο του Καψιμί, τον πιο viral μεταλλά των πανελληνίων και μια φρουτοτρέλα φυσαρμόνικα; Αν δε καταλαβαίνετε δε θα εξηγήσω παραπάνω, στη τελική μπορεί και τα παιδιά να μην θέλουν, ωστόσο αυτό που παίρνεις είναι κάτι σαν να συνδέεις τα κομμάτια του Voltron – ένα ρομπότ αποκλειστικά φτιαγμένο με χρώμιο που πέταξε από τα έητιζ στις μέρες μας.

Το νεοσύστατο συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη – που καλά καταλάβατε, έχει το αντίστοιχο όνομα μιας φανταστικής μπάντας από της Αθήνα που τιτλοφορήθηκε “Acropolis”, είναι πιστό σε image και μουσική, στην αισθητική της χρυσής για το heavy metal δεκαετίας. Το γεγονός ότι έπαιζαν τόσο νωρίς δεν έδειξε να τους πτοεί αλλά ίσα ίσα, ότι ήταν πολύ χαρούμενοι και περήφανοι που βρίσκονταν στο συγκεκριμένο μέρος. Σίγουρα ιδιαίτερα επηρεασμένοι από τους Accept – δε το κρύβουν άλλωστε κιόλας, παρέδωσαν υλικό από την πρόσφατη κυκλοφορία τους, το ομότιτλο άλμπουμ τους. Το είδος της μουσικής τους η αλήθεια είναι πως δεν καταφέρνει πλέον να με συγκινήσει εκεί που έχουν φτάσει τα μουσικά μου γούστα, ωστόσο αυτό που με συγκινεί είναι σίγουρα ότι είναι όλοι τους φορτωμένοι με μπόλικο πάθος και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Στην τελική δε χρειάζεσαι περισσότερα για να πας μπροστά, τα άτομα που θα γουστάρουν ακριβώς τη μουσική σου, θα τα βρεις στην πορεία. Πιστεύω σύντομα θα τους ξαναδούμε αν συνεχίσουν έτσι, να παίζουν και σε κάποια αθηναϊκή σκηνή κάποια ώρα πιο κατάλληλη για να τους απολαύσει περισσότερος κόσμος.

Mirror

Ψέμματα δε θα πω, οι Mirror ήταν από τα ελάχιστα ονόματα του festival που λόγω της αποστασιοποίησής μου από τον ήχο τα τελευταία χρόνια, δε γνώριζα μουσικά. Ούτως ή άλλως, οι Κύπριοι γείτονες δραστηριοποιούνται από το 2015 όπου απ ‘οτι έμαθα εκ των υστέρων, έχουν κυκοφορήσει τρεις σημαδιακούς δίσκους για το είδος. Παρ’ όλα αυτά, με εξέπληξαν πάρα πολύ ευχάριστα με το heavy metal τους στο οποίο σε αρκετά σημεία, έβρισκα τρελά ενδιαφέροντα riffs που ακροβατούσαν στο epic/doom, ενώ υπάρχουν και ξεκάθαρα στοιχεία τραβηγμένα απευθείας και από παλαιότερες πτυχές του rock and roll των 70s.

Ο σχετικά λίγος για την ώρα κόσμος φάνηκε να διασκεδάζει πάρα πολύ με την ενέργειά τους και ο Τζίμυ Μαυρομάτης στο ρόλο των φωνητικών αποδείχτηκε πολύ άξιος μπροστάρης, αφού η φωνή του είναι πεντακάθαρη και αξιοζήλευτη. Επιβλητικός επί σκηνής και ο Tas Danazoglou στο ρόλο του μπάσου που η πορεια του στη μουσική είναι μακρά – σκέψου ότι εγώ τον γνωρίζω από τη συμμετοχή του στους Electric Wizard και έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τι μου θυμίζει η παρουσία του, αφού όπως ήδη είπα δεν είχα πολλές πληροφορίες για τους Mirror. Πολύ ευχάριστο σετ που έστρωσε το δρόμο για το δυνατό συναισθηματικά, επόμενο.

Dexter Ward

Οι Dexter Ward, βγαλμένοι από το λαβκραφτιανό universe – περίπου όπως και οι εφτά πληγές του Φαραώ που έμελλε να περάσει το Up The Hammers από το 2020- έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα για το φεστιβάλ, αφού ο ιθύνων νους από πίσω τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο τελευταίος τους δίσκος, ΙΙΙ, κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2020, έτοιμος να παιχτεί ζωντανά στα πλαίσια του τότε lineup του φεστιβάλ, αλλά, μετά ξέρουμε όλοι τι έγινε. Περίμενε λοιπόν τόσο ο δίσκος όσο κι εμείς υπομονετικά, να φτάσει η στιγμή του. Το set των Dexter Ward βέβαια ήταν μοιρασμένο ανάμεσα στις τρεις δουλειές τους με τα γνωστότερά τους κομμάτια όπως το Ghost Rider και Metal Rites να λάμπουν. ?λλωστε, το κοινό του Up The Hammers ανά την υφήλιο τους έχει αγκαλιάσει και το δείχνει σε κάθε τους εμφάνιση.

Δεν ξέρω αν έχει μεγάλη σημασία να σταθώ στο πόσο καλή εμφάνιση έκαναν οι Dexter Ward. Είναι πάντα καλοί ούτως ή άλλως γιατί προσέχουν για τη μουσική τους, νοιάζονται για το κοινό τους, προβάρουν, γράφουν ωραία πράγματα και η ενέργειά τους είναι δεμένη εδώ και πολλά χρόνια. Νομίζω ότι λίγο περισσότερο για μένα πρέπει να σταθώ στη μία από τις δύο στιγμές που μου δημιούργησαν έτσι αβίαστα έναν κόμπο στο λαιμό – η δεύτερη αύριο. Όταν ο Μανώλης γυρνά βουρκωμένος στο κοινό να πει ευχαριστώ που είμαστε όλοι εκεί, που παρά τις δυσκολίες, παρά τις ανατροπές, και ίσως κατά βάθος χαρούμενος που το φεστιβάλ τουλάχιστον κατάφερε να γίνει (και να πάει και πολύ καλά εν τέλει), που όσες διαφωνίες υπήρξάν με τη διαχείριση των εισιτηρίων τελικά, μικρή σημασία είχαν, εκεί σε πιάνει να θυμάσαι ότι τελικά, αυτό είναι το Up The Hammers και δεν πρέπει να αφήσουμε τη φλόγα του να σβήσει.

Λίγο μετά την μέση των επόμενων Sacral Rage αναγκάστηκα να πάρω ένα διάλειμμα γιατί εγώ ήρθα από πολύ νωρίς, ωστόσο σας αφήνω για τα επόμενα στον ένα και μοναδικό παντογνώστη της ελληνικής σκηνής παντός σκληρού είδους 'Aρη, που καταφτάνει κάθιδρος από τη δουλειά φωνάζοντας ΠΡΟΛΑΒΑ, μόνο και μόνο για να δει ότι όντως πρόλαβε το set των Sacral Rage. (Ειρήνη)

Sacral Rage

Έφτασα στο Gagarin λίγα λεπτά πριν βγουν οι Sacral Rage. Μετά από ελάχιστες κουβέντες με φίλους και γνωστούς βγήκαν στην σκηνή και μετά από κάνα 40λεπτο τελείωσαν το set τους. Πρόκειται για την καλύτερη μπάντα στην Ελλάδα αυτήν την στιγμή στο χεβυμεταλλικό ηχοχρωμα και όταν τους βλέπεις σε πιάνει ένα δέος γιατί πολύ απλα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ αυτά που παίζουν. Βγαίνουν με αέρα headliner και με ήχο ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ και πάλι μου γεννιέται αυτή η απορία «πως διάολο ακούγονται τόσο μοντέρνοι ενώ προσκυνούν τον παραδοσιακό ήχο των 80s και των 90s» ;

Ένα συνοθύλευμα που θυμίζει από Annihilator μέχρι Toxik και Watchtower είναι ικανό να κάνει το κοινό να κρεμάσει σαγόνια, αφού ακούγονται κομματάρες όπως Necropia, Waltz In Madness και Inner Sanctum Asylum. Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στον τραγουδιστή της μπάντας ο οποίος στην κυριολεξία ΚΑΡΦΩΣΕ όλα τα κομμάτια ασάλιωτα, ενώ παράλληλα με την θεατρικότητα του και με τα γάντια από laser που φορούσε έδινε άλλη νότα στον όρο Sci-fi metal. 'Aνετα η καλύτερη μπάντα του φεστιβάλ κατά την γνώμη μου.

Spitfire

Χωρίς πολλές καθυστερήσεις ανεβαίνουν στην σκηνή οι Spitfire! Το 2022 αποτελεί για αυτούς όχι μόνο το έτος της συναυλιακής τους επιστροφής μετά από 4 χρόνια γεμάτα αλλά και στουντιακής καθώς το νέο τους άλμπουμ Denial To Fall κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου. Πολύ δυναμική εμφάνιση επί σκηνής, νομίζω ότι έχουν βρει το κομμάτι του παζλ που έλειπε τόσο καιρό από την μπάντα στα μάτια (η μάλλον στο στόμα) του Τάσου Κροκόδειλου, ο οποίος εκτός από φωνάρα, είχε και άριστη σκηνική παρουσία, χωρίς να λείπουν αστειάκια προς τον αρκετό κόσμο που είχε μπει στο Gagarin για να τους δει.

Ωραίος ήχος, ίσως λίγο παραπάνω μπασάτος από αυτό που θα ήθελα καθώς δεν βοηθούσε στο να αναδειχθούν όπως πρέπει τα riffs, ωστόσο δεν είδα να πτοεί κανέναν. Επικράτησε ένας mini χαμός όταν έπαιζαν τραγούδια από το First Αttack, ενώ μας παρουσίασαν και κάμποσα από το τελευταίο τους πόνημα, χωρίς να μείνει αδικημένο το Die Fighting (Taste The Fire ακούγεται 2 φορές καλύτερα λαιβ). Μας καληνυχτίσαν μετά από σχεδόν 1 ώρα που κύλησε νεράκι.

Atlantean Kodex

Μετά ήταν η σειρά των Atlantean Kodex να βγουν και να σαρώσουν. Έχοντας το momentum της προηγούμενης εμφανισάρας τους στο warm up show της Πέμπτης, οι Atlantean Kodex βγήκαν με αέρα πρωταθλητή να παίξουν το επικό ντουμ μέταλ τους. Παρά τα προβλήματα στον ήχο που θα αντιμετωπίσει στην αρχή του set τους η κιθαρίστρια Coralie, οι Atlantean Kodex αποδείχθηκαν ικανοί όχι μόνο να μας ζεστάνουν αλλά να είναι και μέρος του main line up και να αποδώσουν εξίσου ωραία. Ειδικά σε κάτι τραγούδια όπως τα People of the Moon και Sol Invictus (τίμησαν δεόντως τα 2 τελευταία τους άλμπουμς, The Course Of Empire και The White Goddess) , τραγουδούσε όλο το μαγαζί, χωρίς όμως δυστυχώς να έχει γεμίσει αφού αρκετός κόσμος ήταν έξω για σουβλάκι ή μπύρα.

Δεν ξέρω αν έφταιγε ο ήχος, που ήταν λίγο περισσότερο μπασάτος από ο,τι θα ήθελα (όπως και στους Spitfire) ή το γεγονός ότι οι περισσότεροι τους είδαν χθες. Αυτό όμως δεν πτόησε τον Markus Becker (μπλουζάρα Celtic Frost!) και την παρέα του, οι οποίοι ήταν μόνιμα με ένα χαμόγελο στα αυτιά! Ανυπομονώ να τους ξαναδώ σε κάποιο μελλοντικό Up the Hammers και γιατί όχι σε κάποια headline εμφάνιση δικιά τους. ('Αρης)

Zemial

Γενικότερα δε θα με έλεγες από τους ανθρώπους που πιστεύουν στη μοίρα, την ειμαρμένη ή οποιαδήποτε άλλη μεταφυσική δύναμη που θέλει το μέλλον να είναι προδιαγεγραμμένο. Όμως, μετά τον σάλο που ξέσπασε με τους Bauhaus, οι δύο headliners της πρώτης ημέρας του Up The Hammers, ήρθαν ως από μηχανής θεοί να (από)δείξουν πώς συμπεριφέρεται μία μπάντα απέναντι στο κοινό της και τη διοργάνωση που την έχει προσκαλέσει, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τεχνικά προβλήματα.

Οι Zemial που αντικατέστησαν κυριολεκτικά τελευταία στιγμή τους Βέλγους Ostrogoth, βγήκαν στη σκηνή περίπου στις 22:30. Σε ένα festival γεμάτο heavy metal (με αρκετή essence power) η θρυλική ελληνική τριάδα έπρεπε να αντιμετωπίσει μία σειρά δυσκολιών που βρίσκονταν στο διάβα της. Αρχικά είναι μία μπάντα αρκετά ακραία – ηχητικά – για το γενικότερο γούστο του κοινού και δευτερευόντως, είχαν μπροστά τους μόνο μερικές ώρες για να προετοιμάσουν ένα – επί της ουσίας coheadlining – setlist.

Βέβαια, όταν ο Vorskaath «ανακοίνωσε» το Eclipse, ο αρκετός κόσμος που βρισκόταν στο Gagarin δεν είχε κανένα πρόβλημα να αγκαλιάσει τη μουσική των Zemial. Ανεξαρτήτως του τι μπορεί να ήθελαν οι υπόλοιποι, εγώ είχα σημαδέψει συγκεκριμένα κομμάτια από πριν. Για παράδειγμα, ήθελα «διαολεμένα» (see what I did there?) ένα Nocturnal Witch και για καλή μου τύχη, οι δεήσεις μου εισακούστηκαν. Για να συνδέσω την αρχή του κειμένου μου με το «παρόν» του, όσοι έχετε ακούσει το συγκεκριμένο κομμάτι μέσα από το Necrolatry του 1997, θα θυμάστε ένα τραγούδι trademark black thrash. Για τις ανάγκες τις συγκεκριμένης εμφάνισης, η εκτέλεση του ήταν εντελώς thrash, το οποίο εμένα με χάλασε, αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο που βρισκόταν στο venue, ήταν 100% πιο φιλικό στο αυτί του. Βλέπουμε λοιπόν, ότι μία μπάντα με μερικές ώρες προετοιμασίας, αναλογίστηκε το πού και ποιους θα παίξει και προσαρμόστηκε.

Μαχαιριά στην καρδιά μου θα ήταν αν δεν άκουγα τα Breath of Pestilence & Sleeping Under Tartarus. Και πάλι οι Zemial ακούσια τους ικανοποίησαν την επιθυμία μου αφού το πρώτο παίχτηκε προς το τέλος του setlist και με το δεύτερο έκλεισαν. Ομολογώ ότι στην αρχή ακούσαμε κάποια λαθάκια, όχι κάτι ιδιαίτερο, κυρίως σε κάποια κιθαριστικά μέρη, κανένα από αυτά δεν ήταν αρκετό – βασικά, παίζει να τα θυμάμαι μόνο εγώ – για να αφαιρέσει κάτι από την – τελικά πετυχημένη – υπερπροσπάθεια των Zemial. Κλείνοντας, νομίζω ότι θα πρέπει να υπάρχει μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων μας για τους drummers που εκτελούν και χρέη τραγουδιστή, γιατί πραγματικά φαίνεται εξαντλητικό, πόσο μάλλον να το κάνεις, και μάλιστα θαυμάσια όπως ο Vorskaath.

Skyclad

Με τους Skyclad το ελληνικό κοινό έχει δημιουργήσει μία σχέση δυνατής αγάπης όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα δύο πράγματα, 1) την αρκετά συχνή τους παρουσία στη χώρα μας και 2) το ότι τους συνηθίσαμε και ξεχνούμε πολλές φορές ότι η μπάντα Skyclad που μας επισκέπτεται είναι οι πατέρες του Folk Metal. Τους Βρετανούς πραγματικά δε θυμάμαι πόσες φορές τους έχω καλύψει, πόσες φορές συνολικά τους έχω δει, αυτό που θυμάμαι, όμως, με βεβαιότητα είναι ότι ουδέποτε με έχουν απογοητεύσει. Θα μπορούσε η πρώτη τους post-pandemic εμφάνιση να αποτελούσε εξαίρεση, πράγματι, θα μπορούσε, αλλά δε συνέβη.

Και πώς να συμβεί, θα μου πεις, όταν ξεκινούν με Earth Mother και Spinning Jenny. Είχα έναν φόβο ότι μπορεί κάποιοι να είχαν κουραστεί, άλλωστε, βρίσκονταν σε συναυλία κάμποσες ώρες. Αποδείχθηκε πως οι περισσότεροι είχαν κρατήσει δυνάμεις, αφού από τις πρώτες νότες γινόταν το «έλα να δεις». Ο Kevin Ridley ήταν εξαιρετικός ερμηνευτικά και τα σχόλια του προσέφεραν ένα είδους stand-up comedy. «Πηδάμε» πάμε λίγο στην αρχή του κειμένου, αφού ούτε εδώ έλειψαν τα τεχνικά προβλήματα. Ο Steve Ramsey έφτασε από το Newcastle μόλις μερικές ώρες πριν το live, άυπνος, και σαν μην του έφταναν όλα αυτά, στο Just What Nobody Wanted, η κιθάρα του τον πρόσδωσε. Το crew του UTH προσπαθούσε να το αντιμετωπίσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, όμως, ούτε η δεύτερη κιθάρα που έφεραν ήθελε να συνεργαστεί. Τελικά η λύση δόθηκε με μία τρίτη και όταν πια μπορούσε να αρχίσει να ξαναπαίζει, οι διακόσιοι και κάτι άνθρωποι που βρίσκονταν από κάτω ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.

Η βραδιά είχε πολλά highlights, από το happy birthday που ευχήθηκε – μέσω τηλεφώνου – το κοινό του Up the Hammers σε έναν φίλο της μπάντας, μέχρι τα πέντε ή έξι encore που έπαιξαν. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι αν δεν άκουγα το Parliament of Fools θα ένιωθα ένα μεγάλο παράπονο, ευτυχώς ήταν το τελευταίο κομμάτι, από το ύστατο encore. Πριν κλείσω θέλω να αναφέρω κάτι που μου έκανε τρομερά θετική εντύπωση – και ας μην ήταν η πρώτη φορά που το βλέπω – επειδή βρισκόμουν αυτό που λέμε «στο κάγκελο», λίγο πιο δίπλα ήταν ένας φίλος με πρόβλημα όρασης, παρότι έπεφτε ξύλο μπροστά, τα αντανακλαστικά όλων να τον προφυλάξουν ήταν αξιοθαύμαστα, ο Steve που πήγε και του έδωσε την πένα του αξιέπαινος, η διοργάνωση που «έστελνε» κόσμο να προσέχει την κίνηση του (παρότι ο άνθρωπος είχε συνοδό μαζί του) εξαιρετικά noble, σκεπτόμενος όλα αυτά, κατέληξα ότι καλή η πλάκα που κάνουμε μεταξύ μας για τα χούγια μας, αλλά τέτοιο επίπεδο συντελεστών δεν έχουν όλες οι μουσικές σκηνές. (Γιώργος)

Διαβάστε εδώ το report της δεύτερης ημέρας του Up The Hammers Festival 2022

Τελευταία