Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣUp The Hammers Day 2: Conception, Picture, Trespass, Traveller, Stray Gods, Vultures Vengeance, Solitary Sabred, Konquest

Up The Hammers Day 2: Conception, Picture, Trespass, Traveller, Stray Gods, Vultures Vengeance, Solitary Sabred, Konquest

20/06/2022

Επιμέλεια: Ειρήνη Τάτση, Λουκάς Κάκος

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας / Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Ζορίστηκα λίγο να συνέλθω από το χθεσινό καταιγισμό, όπως και να γράψω περισσότερα από όσα έγραψε ο Γιώργος για τους Skyclad όπου πραγματικά μας έκαναν να περάσουμε καταπληκτικά. Όπως έχω πει, αν συνδυάσεις τους Blind Guardian με το punk rock, παίρνεις Skyclad και αυτό είναι ύψιστη μορφή κατορθώματος. Ξυπνάω λοιπόν με βάσανο σωματικό το Σάββατο, αλλά μου περνάει γρήγορα όταν συνειδητοποιώ ότι… θα δω Conception απόψε! Λίγο πριν πάω να σύρω τα κομμάτια μου προς το κέντρο, συναντάω ένα απρόσμενο εμπόδιο – τον κατακλυσμό του Νώε που λάμβανε χώρα εξόν της οικίας μου.

Konquest

Ταξί και λεωφορεία στην εξωτική Πεύκη άφαντα, κι επειδή δε μπορούσα να βρω ούτε κάποια διαθέσιμη φελούκα (ναι το πλωτό όχημα που είχε συμβουλεύσει ο Λάζαρος τον Γρηγόρη να χρησιμοποιήσει για να πάει να βρει τον έρωτα στην Αυστραλία), φτάνω με νεύρα στο τέλος του σετ των Konquest. Τόσα νεύρα γιατί ρε Ειρήνη θα μου πεις και θα εξηγήσω. Αρχικά δε θέλω με τίποτα όταν έχω να γράψω ανταπόκριση να χάνω το παραμικρό από ό,τι θα συμβεί και κοροϊδεύω όσους “δε προλάβανε λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων”. Δεύτερον γιατί στις συζητήσεις επί του σύγχρονου πρωτοεμφανιζόμενου καλού heavy metal, οι Konquest που ξεκίνησαν ως μόνο ένα άτομο, φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις. Τρίτον, επειδή ήταν το πρώτο τους live!

Επειδή λοιπόν είμαι τέτοιος ψείρας μόλις συνειδητοποίησα ότι ο καιρός δε θα μου κάνει το χατίρι, έριξα σύρμα στους πιο κεντρικούς φίλους που ήταν ήδη εκεί να μου στείλουν απευθείας ραπόρτο, ευτυχώς πρόλαβα κι ένα κομμάτι. Ο Ιταλός όπως προδίδει το όνομά του, Alex Rossi, κατάφερε να συγκεντρώσει εξίσου παθιασμένα παιδιά με το heavy metal για να φέρει σε σκηνικό επίπεδο τον πρώτο δίσκο των Konquest, The Night Goes On. Πολύ ωραίοι τύποι, μου θύμισαν αρκετά εμένα στην ηλικία τους, και με πολλή όρεξη για δουλειά. Απ’ όσο έμαθα, τα φωνητικά του Alex ήθελαν μία προσπάθεια παραπάνω, δεν γνωρίζω αν έφταιγε το άγχος ή ότι πράγματι χρειάζεται να δουλέψει σε αυτό το κομμάτι περισσότερο (ή και να επικεντρωθεί στο μπάσο και να βρει έναν καλύτερο τραγουδιστή), ωστόσο στο Heavy Heart που τους πρόλαβα μου φάνηκε αρκετά οκ. Σχήμα λοιπόν που σηκώνει στις πλάτες του πολλές ελπίδες για το μέλλον του Heavy metal, αναμένουμε.

Solitary Sabred

Παίρνουμε μία ανάσα και φτάνει και ο πολυαγαπημένος φωτογράφος Σπύρος που έχουμε γυρίσει φέτος μαζί κάθε λογής συναυλία. Δεν είχε ξαναέρθει σε Up The Hammers και σοκαρίστηκε ευχάριστα με το πόσες πολλές μπάντες ήταν εκεί και τη γενικότερη οργάνωση. Εκεί που πρέπει να σταθώ με αφορμή αυτό, είναι το πόσο καλός ήταν και συνέχισε να είναι και για τη υπόλοιπη σημερινή μέρα ο ήχος. Ίσως είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν είδατε και πιθανόν δε θα δείτε σχόλια ως προς αυτό το πολύ σημαντικό για τις συναυλίες κομμάτι. Πραγματικά στο επίπεδο ήχου όλα κυλούσαν ρολόι σε όλες τις μπάντες με μία εν μέρει εξαίρεση που θα βρούμε στη συνέχεια, πράγμα εξαιρετικό αν αναλογιστείς ότι είδαμε ζωντανά δεκατέσσερις μπάντες στη σειρά με μεταξύ τους, αρκετά διαφορετικό ήχο.

Μετά από αυτή την παρένθεση, στη σκηνή ανεβαίνουν οι Solitary Sabred, συμπτωματικά η δεύτερη μπάντα της ημέρας είναι και αυτή από την Κύπρο, όπως και χθες. Στους οποίους πραγματικά έβγαλα το καπέλο που δε φορούσα, αφού ήταν έτοιμοι και μας παρέδωσαν ένα καταιγιστικό σόου, άξιο για ίσως πολύ υψηλότερη θέση στο lineup. Ο ήχος τους λίγο πιο κοντά στο power metal από τους υπόλοιπους συμβαλλόμενους τους φεστιβάλ, που γενικά δεν είναι η μεγαλύτερη μου αγάπη στα μουσικά είδη αλλά όταν το power είναι καλό, λίγα πράγματα το υπερβαίνουν. Εξοπλισμένοι με σπαθιά, φανερά πολλές πρόβες αλλά και την απίστευτη φωνή του Πέτρου Λεπτού, μας χάρισαν περίπου δέκα κομμάτια από τις δύο τελευταίες τους δουλείες.

Συμπληρωματικά, ο Πέτρος είχε για όλα τους τα κομμάτια μια ιστορία κι ένα στιχουργικό background να μοιραστεί, πράγμα που έκανε την επαφή του με τον κόσμο πολύ έντονη καθ’ όλη τη διάρκεια του set τους. Κατάφεραν να μας συγκινήσουν στο Disillusions με προσωπικές ιστορίες απώλειας αλλά και τη φοβερή του εκτέλεση. Κερασάκι στην τούρτα, το παθιασμένο κυπριακό κοινό που ήρθε να υποστηρίξει τις δικές του (και όχι μόνο) μπάντες με περίσσια θέρμη. Πράγμα που οι Solitary Sabred σημείωσαν και τους ευχαρίστησαν πολύ για αυτό και έρχομαι να το επιβεβαιώσω καθώς είδα μετά από αρκετό καιρό παλιό συμφοιτητή και φίλο από το νησί που αντάμωσα στο φεστιβάλ και ήταν και αυτός πολύ περήφανος για αυτούς. Φοβερή εμφάνιση από τους Solitary Sabred τους οποίους σίγουρα προτείνω να κυνηγήσετε να δείτε κάποια στιγμή.

Vultures Vengeance

Χωρίς πολλή καθυστέρηση κι έπειτα από ένα πολύ γρήγορο ταξίδι εύρεσης ενός πολύ απαραίτητου καφέ, επιστρέφουμε στο χώρο για τους Vultures Vengeance. “Μυστήριο” heavy metal τους χαρακτήρισε ο φίλος Κωστής που τους είχε ακούσει λίγο περισσότερο και πραγματικά ήταν η λέξη κλειδί για να μπεις στο mood τους. Όταν ανέβηκαν στη σκηνή, σκέφτηκα αμέσως και άθελά μου “α, οι Kiss της εποχής χωρίς το βαρύ make up”. Η μουσική τους βέβαια απείχε πάρα πολύ από τη θεματική και εμφανισιακή παρατήρηση αυτή.

Με τον πρώτο τους δίσκο The Knightlore στις βαλίτσες τους έφτασαν στο Up The Hammers με περίσσια ενέργεια και όρεξη. Δε μπορώ να πω ότι με τρέλανε η μουσική τους σε σημείο παραφροσύνης, αλλά είχαν όλο το απαραίτητο attitude και playstyle (ελληνικά δε ξέρεις βρε Ειρήνη – ναι αλλά οι συγκεκριμένες λέξεις εδώ κολλάνε καλύτερα) για να σε κάνουν να ζεσταθείς και να γουστάρεις ακριβώς στο σημείο που ένα πολύωρο φεστιβάλ σε κάνει λίγο να κουράζεσαι.

Stray Gods

Όχι πολύ αργότερα, το πρώτο και παραδόξως μοναδικό άρωμα Ελλάδας για απόψε ανεβαίνει στη σκηνή. Πρώτη συναυλία και για τους Stray Gods ως Stray Gods, ωστόσο όλα τα μέλη τους έχουν γράψει συναυλιακά χιλιόμετρα που πολλοί μπορούν μόνο να ονειρευτούν. Ο λόγος για την, με καταφανείς maidenικές επιρροές μπάντα του Bob Katsionis, Κώστα Μακρυκώστα, Θάνου Παππά, Γιάννη Μακρή, και Artur Almeida των Πορτογάλων Attick Demons. Κανένα άγχος πρώτης εμφάνισης και καμία τέτοια δυσκολία δεν υπήρξε, ίσα ίσα, εγώ είδα μία παρέα ανθρώπων που το είχαν απωθημένο να φτιάξουν ένα σχήμα όπου θα παίζουν μουσική εμπνευσμένη από τα πονήματα των μουσικών τους ηρώων. Σε σημείο που δεν με ενδιαφέρει αν ο κόσμος πέρασε καλά καθώς οι ίδιοι φάνηκαν να το απολαμβάνουν στο έπακρο.

Κι εμείς όμως ως κόσμος περάσαμε φοβερά, αφού απολαύσαμε heavy metal στην αφαιρετική του μορφή, χωρίς πολλά πολλά και χωρίς προσπάθεια για περιττές προσθήκες που δεν έχουν θέση στην ουσία του. Είχαμε και δύο διασκευές, μια στο War In Heaven των Lordian Guard αλλά και στο Judas Be My Guide των Iron Maiden. Όχι πως δεν περιμέναμε κάποια διασκευή σε Maiden (Μόνο Maiden άλλωστε), αλλά η επιλογή του συγκεκριμένου κομματιού και όχι κάποιου γνωστότερου hit τους, εντός κοινό που μάλλον θα γνωρίζει απ’ έξω και ανακατωτά όλα τους τα κομμάτια, ήταν ιδιαίτερη ευχάριστη έκπληξη. Σε αυτό το σημείο φτάνει στο χώρο και ο έταιρος συντάκτης Λουκάς the mighty Κάκος (που οξύμωρα είναι από τους πιο καλούς ανθρώπους που ξέρω), στην πρώτη του συναυλία μετά καραντίνας, έτοιμος να με βοηθήσει κι αυτός στο εγχείρημα κάλυψης του heavy metal μαραθωνίου. (Ειρήνη)

Μετα από χρόνια και καιρούς ήρθε η ώρα να παρακολουθήσω ένα live σαν ανθρωπος. Επιτέλους. Και τι live ε; με headliners Conception ! και πως; Μετα από σπόντα, με την ακύρωση των Titan Force. Τι έγινε ρε παιδιά; Που έλεγε και ο Σπύρος Παπαδόπουλος στους «Απαράδεκτους». Πραγματικά, επέλεξα την δεύτερη μέρα του Up The Hammers Festival για τους Νορβηγούς! Δεν σνομπάρω τις άλλες μπάντες. Απλά, όταν γινεται τέτοια ανακοίνωση κακά τα ψέματα, όλα τα φλας στράφηκαν στο Roy Khan και την παρέα του. Ως γνωστόν, για εμάς που εχουμε και μερικά χρονάκια στην πλατούλα μας, ήταν ένα απωθημένο 25 χρόνων, οπου το 1997 δεν πραγματοποιήθηκε η εμφάνιση τους.

Η κίνηση του Μανώλη (Καραζέρη) να τους φέρει μετά από μια μεγάλη ακύρωση, σε χρόνο ρεκόρ, είναι αξιοσημείωτη και μόνο ένα μπράβο μπορεί να του πει κανεις. Και αυτό, ίσως είναι λίγο. Γιατί, όπως πολύ σωστά ειπώθηκε επι σκηνης, αν δεν κάνω λάθος από τον Bob Katsionis, εδώ ο κόσμος χάνεται και ο Μανώλης παίρνει το ρίσκο και κάνει festival και γι αυτό τον ευχαριστούμε. Και έτσι είναι παιδιά. Αυτή είναι η αλήθεια. Μεγάλο ρίσκο. Και τους λόγους τους ξέρουμε όλοι. Μην πλατειάζουμε ( πανδημία, πόλεμος , ακρίβεια , ανασφάλεια κλπ κλπ). Γι αυτό πριν σας κάνω μια μικρή ανάλυση για τις μπάντες που παρακολούθησα , το μονο σίγουρο που μπορώ να πω είναι μπράβο σε όλη τη διοργάνωση του Up The Hammers για αυτό που μας προσέφερε άλλη μια χρονια, σε πολύ δύσκολους καιρούς!

Στα ειδικα τώρα. Οι πόρτες άνοιξαν νομίζω κατά τις 14:30-15:00 . Θα είμαι ειλικρινής. Τις τρεις πρώτες μπάντες δεν τις είδα . Κατάφερα να δω τα τρία τελευταία κομμάτια των Stray Gods. Μισό γεμάτο το Gagarin, αλλά με αρκετό παλμό. Ήχος αρκετα κάλος, αρκετή ενεργεία. Για τα τρία αυτά κομμάτια, καλά πέρασα. Όχι τίποτα ιδιαίτερο αλλά, ήταν όμως ένα κάλος επαναπατρισμός σε συναυλιακό χώρο μετα από περίπου δυόμιση χρονια αποχής.

Traveler

Και παμε στους Καναδούς Traveler. Καταιγισμός. Στον χρόνο που τους αντιστοιχούσε , τα ρήμαξαν όλα. Με δυο δίσκους στο ενεργητικό τους έκαναν εμφάνιση που θα συζητηθεί. Όσοι δεν τους έχετε ακούσει και ψάχνετε μπάντες που είναι old school heavy metal και speedατοι, θα σας αποζημιώσουν. (Λουκάς)

Τη στιγμή των Traveler εγώ έπαθα αυτό το πράγμα που παθαίνω καμιά φορά και εκνευρίζομαι. Εξαιρετικό παίξιμο από μία μπάντα που δε γνωρίζω καλά αλλά οι συνθέσεις της δε μου είναι αρκετές για να φτάσω στο σημείο να πω πρέπει να ασχοληθώ παραπάνω με αυτό. Τούτος ο διχασμός με άφησε να σκέφτομαι καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ, “”μα γιατί”. Ωστόσο παραδέχομαι στο έπακρον τον εξαιρετικό τους ήχο και την ατέρμονη διάθεσή τους που τίναξε στον αέρα το Gagarin που είχε αρχίσει να γεμίζει ευχάριστα. (Ειρήνη)

Trespass

Συνεχίζουμε με τους Trespass. Μια μπάντα NWOBHM , η όποια πραγματοποίησε πολύ τίμια εμφάνιση. Πραγματικά τα έδωσε όλα, αλλά να πω την μαύρη αλήθεια δεν ξετρελάθηκα μαζι τους. Θα μου πει κάποιος , «τι ψάχνεις ρε θειο, , πεθαμένα πράγματα NWOBHM εν έτει 2022;» Καμιά φορα, κάποιοι από αυτούς τους μπαρμπάδες σε αφήνουν άφωνο. Όχι όμως αυτοί. Αξιοσημείωτο της βραδιάς τους , είναι όταν ανακοίνωσαν το Storm Child από την συλλογή Metal For Muthas vol2. To τόνισαν δυο - τρεις φορές το Metal For Muthas, αλλά δεν φάνηκε μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Και οι ίδιοι έδειξαν μια αμηχανία, που το κοινό δεν είχε την ανάλογη ανταπόκριση. Υποτίθεται, ότι ο κόσμος που παρακολουθεί ένα φεστιβάλ, που είναι ο ορισμός του old school, οφείλει να ξέρει τις συλλογές Metal For Muthas Vol1 και Vol2. Αν εκείνη την ώρα, παρακολουθούσε όλη η πιτσιρικαρία και οι μπαρμπαδομεταλάδες το είχαν ρίξει στην μπύρα , μπορώ να δικαιολογήσω αυτή τη στάση. Αλλιώς , απαράδεκτον. (Λουκάς)

Όντας η προαναφερθείσα (σχετικά πλέον) πιτσιρικαρία, το συγκεκριμένο mention ούτε που το παρατήρησα, ωστόσο μέσα στο παρελθόν υπήρχαν δύο τρία κομμάτια των Trespass που είχα ξεχωρίσει και περίμενα να ακούσω. Αυτά πράγματι τα πήραμε προς το τέλος του set και μάλλον ξεχωρίζω την εκτέλεση του Be Brave. ?κρως ευχάριστοι οι Trespass για την στιγμή της εμφάνισής τους, ενώ παράλληλα θύμιζαν λίγο περισσότερο ροκάδες από τα 70s κι εγώ είχα μία κρυφή ελπίδα πως θα ακούσουμε κανέναν περίεργο πειραματισμό. Το πιο σωσμένο πράγμα που είδα όμως εν τέλει από μεριάς τους, ήταν η εντελώς grunge μπλούζα του κιθαρίστα τους. Δεν το έχει όμως ιδιαίτερα το heavy metal με τον πειραματισμό και στην τελική δε πειράζει, είναι ένας από τους λόγους που το αγαπάμε. (Ειρήνη)

Picture

Έρχεται η ώρα των Picture. Εδώ εχουμε επίσης μια μπαρμπαδομπάντα, Ολλανδικής προελεύσεως η οποία τίμησε το όνομα της. Δηλαδή «ΖΩΓΡΑΦΙΣΕ». Εξαιρετικοί. Ο παλαίουρας ο μπασίστας ( που έμοιαζε σαν τον αείμνηστο Ντίνο Ηλιόπουλο) έδωσε πόνο και φυσικά ακολούθησαν όλοι οι υπόλοιποι ανεξαιρέτως. Highlight της βραδιάς ήταν, όταν ο τραγουδιστής μας είπε, ότι όταν έκλειναν τη συμφωνία για το festival απαιτήθηκε να παίξουν το Diamond Dreamer όπου και μας το αφιέρωσε. Στον αντίποδα το μονο σημείο που δεν χρειαζόταν, ήταν να παίξει ο κιθαρίστας τον εθνικό μας ύμνο. Δεν θελω να σχολιάσω κάτι παραπανω. (Λουκάς)

Πραγματικά ενώ οι Picture ξεκίνησαν με θαυμασμό για την Αθήνα και το πόσο “αναρχική” πόλη είναι που μας χαροποίησε, αυτό το κιθαριστικό ιντερλούδιο του εθνικού ύμνου που εμφανίστηκε από το πουθενά ήταν αχρείαστο. Θεώρησα λόγω του προλόγου ότι μάλλον οι Picture δεν γνωρίζουν την ειδική βαρύτητα που έχει για κάποιους από εμάς να παραπέμπει σε όχι και τόσο ευχάριστους ανθρώπους και θεσμούς, οπότε το προσπέρασα, αν και κάπως με προσγείωσε από την πτήση πολλών ποδιών πάνω από τη γη που μας εκτόξευσαν οι Picture.

Έχω πολλές απαντήσεις στην ερώτηση του πως θα ήθελες να είσαι όταν μεγαλώσεις, πλέον σε αυτές συγκαταλέγεται και η “μέλος των Picture”. Πραγματικά οι άνθρωποι έβαλαν τα γυαλιά σε μεγαθήρια του metal που “μεγαλώνουν”, αφού στον απροσδιόριστο αριθμό χρόνων που κουβαλούν, η εμφάνιση τους ήταν ίσως η πιο ενεργητική του φεστιβάλ. Ο “Ντίνος” μάλιστα δε δίστασε να κατέβει για ένα ολόκληρο κομμάτι να παίξει μπάσο μέσα στο κοινό! Καταιγιστικοί οι Picture και σίγουρα η καλύτερη heavy metal εμφάνιση όλου του Up The Hammers. (Ειρήνη)

Conception

Και φτάνουμε για αυτό που περιμέναμε, όχι απλα όλη τη βράδια, αλλά 25 ολόκληρα χρονια! Με εικοσάλεπτη καθυστέρηση από το προκαθορισμένο πρόγραμμα, ένα όνειρο γινεται πραγματικότητα. Ναι, οι Conception είναι επι σκηνης και μάλιστα σε αρίστη κατάσταση. Και όπως είναι φυσικό, ξεκίνησαν με την πρόσφατη δουλειά τους ,και καπάκι πέρασαν στην Flow era με το Virtual Lovestory. Αν μη τι άλλο παμε δυνατά. Μείναμε όμως καπου εκεί. Μας ψιλοτσάκισαν με τα τελευταία και το Flow σαν άλμπουμ πήγε περίπατο. Δεν λέω ωραίο και το State Of Deception και το Dark Symphony. Ειδικα το State ήταν αυτό που λέμε η λογική συνέχεια του Flow , κατά μια έννοια. Το Flow όμως είναι ευαγγέλιο. Γιατι τέτοιος παραγκωνισμός. Δυο κομμάτια: Το προαναφερθέν και το Gethsemane.

Σαν γενικό παίξιμο και απόδοση οι άνθρωποι ήταν άψογοι. 10/10. To setlist όμως φτωχό σε σχέση με αυτά που έχουν βγάλει. Το live τους ήταν άκρως επαγγελματικό μουσικά και όχι οπαδικά. Διότι, αν ήταν οπαδικό δεν θα έκαναν ούτε αυτή την κοιλιά με τις ακουστικές version των Silent Crying και Sundance, ούτε φυσικά τα μισά τραγουδια (8/15) να είναι από τον τελευταίο δίσκο και το EP. Βέβαια, αν τηρούσαν την συνταγή Up The Hammers, θα επρεπε να έπαιζαν όλο το Parallel Minds. Ούτε και αυτό θα ήταν ωραίο. Για αυτό και μανουριάζω. Δεν υπήρχε ισορροπία.

Τελικό αποτέλεσμα. Προσωπικά θεωρώ θετικό. Πρώτον γιατι είδα Conception. Δεύτερον γιατι έπαιξαν άψογα. Δεν με ικανοποίησε πλήρως το σετ τους; Και τι έγινε ; Δεν έπαιξαν βλακείες, απλά είχα την ελπίδα να ακούσω λίγο περισσότερο Flow και λίγο Parallel. Ευτυχώς δεν αγνοήθηκε το Roll The Fire, για αυτό το άφησαν και τελευταίο. Μέχρι το επόμενο live… stay safe – stay heavy! (Λουκάς)

Τρελή προσπάθεια να βάλω σε σειρά τις αμέτρητες σκέψεις μου. Αρχικά, είμαι έτοιμη να ζήσω αυτό που χρόνια περίμενα. Όχι τους Conception καθ’ αυτό, αλλά το takeover ενός κατά κόρων heavy metal φεστιβάλ, από το αγαπημένο μου είδος μουσικής που παλαί ποτέ κανονικοί αλλά και άσπονδοι χχεβιμεταλλάδες φίλοι με ψιλοκορόιδευαν που άκουγα, ο λόγος φυσικά για αυτό το πονεμένο progressive (metal). Σε δεύτερη φάση, μία από τις πρώτες μπάντες που άκουσα στη ζωή μου στο χώρο ήταν οι Kamelot, με φυσικό επακόλουθο οι Conception λόγω του Roy Khan να είναι από τους πρώτους χεβιμεταλλάδες που άκουσα (αντίστοιχη η διαδικασία με Nevermore και Sanctuary).

Μετά από 25 χρόνια είμαστε έτοιμοι για μια βραδιά που θα μείνει στην ιστορία. Οι Conception έχουν επιστρέψει, ο Roy έχει επιστρέψει και φαίνεται μετά από πάρα πολύ καιρό και χρόνια, καλά, πραγματικά καλά σε υγεία και ψυχολογία. Το πλατύ του χαμόγελο και η ευγνωμοσύνη του που είναι μαζί μας, τα μαρτυρούν όλα. Ο ήχος των Conception, διαπλανητικός. Εδώ η ένσταση που ανέφερα στην αρχή του κειμένου, ότι οι άνθρωποι στον επάνω όροφο ανέφεραν ότι τα άκουγαν όλα άσχημα κατά τη διάρκεια του σετ τους. Δε μπορώ να το επιβεβαιώσω όμως καθώς στον κάτω όροφο, όλα έμοιαζαν να έχουν βγει από όνειρο.

Πολλοί δεν ικανοποιήθηκαν από το setlist που δεν έμεινε στους κλασσικούς δίσκους της πρώιμης καριέρας τους. Για κάποιον όμως που τους ακολούθησε πιστά και μετέπειτα, ίσως και να ήταν ευχάριστη έκπληξη, όσο (χαιρέκακα, το ομολογώ) ευχάριστο ήταν να παρατηρείς κόσμο να προσπαθεί να ακολουθήσει ρυθμό που ξεφεύγει έστω και λίγο από 4/4. Το τρίπτυχο των Tore Ostby, Ingar Amlien και φυσικά του εξωπραγματικού Arve Heimdal, έδειχνε σαν να μην πέρασε μια μέρα. Δε μπορώ να ξεπεράσω, πόσο τέλεια ακογόντουσαν τα πάντα και πόση ευτυχία ανεύλιζαν όλοι τους. Πιο πρόσφατη στο χορό αλλά εξίσου σημαντική, η Aurora Amalie Heimdal στο ρόλο των δεύτερων φωνητικών, η σημασία της έχει φτάσει πια τα επίπεδα της παρουσίας τη Lee Douglas στους Anathema.

Δεν είμαι σίγουρη για το τι να πρωτοσημειώσω από τη βραδιά. Ίσως τη στιγμή που ο Roy Khan απευθύνεται σε ένα ζευγάρι στο κοινό που στο γάμο του χόρεψε το Sundance, αστειευόμενος πως απ’ ότι φαίνεται τους πήγε καλά; Και μάλιστα, στη διάρκεια mini ακουστικού set που περιελάμβανε αυτό και το Silent Crying (αν θυμάστε στο πρώτο κείμενο, μίλησα για τις δύο στιγμές που είχα κόμπο στο λαιμό, ε αυτή ήταν η δεύτερη);Στο γεγονός ότι όπου είδε στις πρώτες σειρές να ανεβαίνει κινητό για να τραβήξει video, τα έπαιρνε από τον ιδιοκτήτη τους και τράβαγε εκείνος video πάνω από τη σκηνή τον εαυτό του και τους υπόλοιπους; Τη συγκλονιστική ερμηνεία του Gesthemane αμέσως μετά; Ή το κλείσιμο με το iconic Roll The Fire; Τα είπα όλα τελικά. Μπορώ να συγκρίνω την εμφάνιση αυτή μουσικά αλλά και σε γενικότερο κλίμα βραδιάς, με αυτή των Psychotic Waltz αρκετά χρόνια πριν, στο ίδιο μέρος. Πρωταγωνιστές αμφότεροι, δύο καραφλοί με αγγελική φωνή και μίλια στο progressive metal. Τυχαίο;

Έφυγα από το Up The Hammers χαρούμενη, για όλα. Κυρίως όμως για ένα λόγο που ξεκίνησα κάπως να αναφέρω στο πρώτο κείμενο αλλά δεν έκανα ποτέ, και καταλήγει στην επανάκτηση του heavy metal από την αηδία της πατριαρχίας. Τι εννοώ. Ήταν 2011 και ήμουν δεκαέξι χρονών, από τα πρώτα μου Up The Hammers. Στη σκηνή του An Club τότε, βρίσκονται οι θρυλικοί Jaguar, κι εγώ με άγνοια κινδύνου, έχω ανέβει στο κάγκελο. Κάποιος, με κεφαλαία ΜΑΛΑΚΑΣ, απλώνει το χέρι του σε μέρος που δε θα έπρεπε, μέσα στη μούρη όλων, δυνατά, έκανε και ήχο. Γυρίζω τρελαμένη, φωνάζω, κανείς δε λέει τίποτα, κανείς δεν υποδεικνύει ποιος το έκανε. Συνεχίζω την πορεία μου και δεν απευθύνομαι σε κανέναν νιώθωντας πολύ ανεξάρτητη για αυτό. Σύντομα συνειδητοποιώ πόσες λίγες γυναίκες υπάρχουν γύρω μου. Ξέρω πως δεν ευθύνεται κάποια διοργάνωση για αυτό που συνέβη τότε, αλλά αυτή η ηλίθια νοοτροπία του απλώνω χέρι όπου να ναι γιατί sex, rockandroll, heavy metal και άγιος ο θεός, με έκανε να σιχαθώ, το χέβι μεταλ, τους χεβιμεταλλάδες, το απ δε χάμερς και όλα τα παρελκόμενα. Το επισκέφθηκα έκτοτε, μόνο σποραδικά για πολύ συγκεκριμένα ονόματα και μόνο την ώρα που εμφανίζονταν.

Είναι όμως πλέον 2022 και κοντεύω τα τριάντα. Έχω άλλα μυαλά, άλλη αυτοπεποίθηση και άλλες αντοχές. Το ίδιο και ο κόσμος γύρω μου. Το Up The Hammers πλέον είναι γεμάτο γυναίκες που νιώθουν ασφαλείς, όπως και θα έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια. Κι αυτό γιατί πια, ο κόσμος μιλάει και υπερασπίζεται. Και η μεγαλύτερη νίκη στο Up The Hammers για μένα φέτος, ήταν όταν με ρώτησαν οι φίλοι που ξέρουν το σκηνικό “Πως νιώθεις;” έτσι γενικά κι αόριστα, η απάντηση “Έτοιμη να καταστρέψω όποιον αγγίξει εμένα ή άλλη”. Και για όποιον μετά από αυτές τις γραμμές σκεφτεί “σιγά μωρή, πως κάνεις έτσι για ένα χούφτωμα”, θα του απαντήσω ότι δεν έχει θέση ανάμεσά μας και σίγουρα όχι στο heavy metal. You are not welcome. (Ειρήνη)

Διαβάστε εδώ το report της πρώτης ημέρας του Up The Hammers Festival 2022

Τελευταία