Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΔύο έφηβοι με σαράντα χρόνια καριέρας

Δύο έφηβοι με σαράντα χρόνια καριέρας

Τέσσερα χρόνια πριν δύο μουσικοί δημιούργησαν μια σύμπραξη η οποία έμελλε να γυρίσει όλη την Ελλάδα κάνοντας το ένα Sold Out μετά το άλλο. Δεν ήταν παράλογο, ήταν αυτονόητο. Πολλοί απόρησαν που δεν είχε γίνει κάτι παρόμοιο νωρίτερα. Ποτέ δεν είναι αργά τελικά, τα λέει ο λαός, εμείς δεν τον ακούμε. Τα χρόνια πέρασαν, ο εγκλεισμός που μας στέρησε τις συναυλίες για πάνω από δύο έτη είναι πια παρελθόν και ένα καυτό συναυλιακό καλοκαίρι έχει ήδη ξεκινήσει. Μέρες χαράς, ημέρες γιορτής, ημέρες αντάμωσης, επιστροφή σε αυτή την ριμάδα την "κανονικότητα" ή ό,τι έχει μείνει από αυτή.

Οι δύο ζωντανοί θρύλοι της ελληνικής rock μουσικής θα ανταμώσουν ξανά, για χάρη του Release Athens Festival το Σάββατο 25/6 στην Πλατεία Νερού. Δεν μπορούσε να λείπει ένα τέτοιο live από την επιστροφή του Festival. Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Παύλος Παυλίδης, άλλωστε, δεν σώπασαν ποτέ και δεν προβλέπεται να το κάνουν όσο έχουν κάτι να μας πουν. Αν, μάλιστα, κρίνω από τις τελευταίες τους κυκλοφορίες, για καλή μας τύχη, θα αργήσουν πολύ να σωπάσουν.

Πρώτος χρονικά  ήρθε ο τελευταίος δίσκος του Παύλου Παυλίδη. "Το Μαύρο Κουτί" κυκλοφόρησε λίγο πριν κλείσει το 2021 και αποδεικνύει περίτρανα πως ο Παύλος Παυλίδης είναι ένας καλλιτέχνης που δεν μπορεί να μένει στάσιμος. Οι Hotel Alaska ήρθαν και έδεσαν βοηθώντας τα μέγιστα ώστε αυτός ο δίσκος να είναι γεμάτος ηλεκτρονικό πειραματισμό και πραγματικά δυνατές συνθέσεις. Η ωμή πραγματικότητα που μας διηγείται το μαύρο κουτί μετά την σύγκρουση. Ένας καλλιτέχνης με 40 χρόνια πορείας δημιουργεί ένα album φρέσκο και γεμάτο υποσχέσεις για το επόμενο. Ένα ντεμπούτο μιας νέας εποχής που δεν ξεχνάει το παρελθόν. Κομμάτια όπως το "Φάντασμα της Εθνικής Οδού" και το "Μαύρο Σύννεφο" έμειναν για αρκετό καιρό στην playlist μου.

Ο Γιάννης Αγγελάκας μαζί με τους 100 °C μας φωνάζει "Έχω Κέφια" στο νέο album του, που κυκλοφόρησε στα τέλη του Απρίλη που μας πέρασε. Έξι χρόνια μετά την πρώτη τους συμπράξη ο Αγγελάκας και οι συνοδοιπόροι του κυκλοφορούν ένα δίσκο που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι πολύ ανώτερος από τον προηγούμενο. Στον δίσκο έχουμε τον γνωστό ποιητή Γιάννη να συνοδεύεται εξαιρετικά από ηλεκτρονικά και rock ξεσπάσματα. Ένας δίσκος που ξεκινάει με το "Ακόμη Περπατάω" και το αγαπημένο μου "Ακούω τον ουρανό να γελάει" δύσκολα περνάει απαρατήρητος και σίγουρα είναι αδύνατο να θεωρηθεί αδιάφορος. Αυτός ο δίσκος δεν είναι ένα νέο ξεκίνημα, είναι η επιβεβαίωση πως ένας μεγάλος παραμυθάς και ποιητής, έχει ακόμα πάρα πολλά να μας δώσει.

Υπάρχουν πολλά να γράψεις γι’ αυτά τα δύο ιερά τέρατα, εγώ διάλεξα το τώρα και το διάλεξα γιατί μας λέει την αλήθεια. Είναι ωραίο το παρελθόν. Ποιος δεν αγάπησε τις Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά; Ποιος δεν χόρεψε; Ποιος δεν ερωτεύτηκε; Ποιος δεν έκλαψε; Η πλούσια μουσική παρακαταθήκη που άφησαν αυτές οι δύο μπάντες είναι ασύλληπτη. Δεν θα μπορούσαν για πάντα να γεύονται τον καρπό αυτής της επιτυχίας; Φυσικά και θα μπορούσαν και δεν θα ήταν ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που θα το έκαναν. Αντιθέτως επιλέγουν τον δρόμο της δημιουργίας γιατί δεν έπαψαν ποτέ να είναι ανήσυχοι. Συνεχίζουν να δημιουργούν ασταμάτητα νέα κεφάλαια στην τεράστια καριέρα τους χωρίς να φοβούνται να πειραματιστούν, να ανακαλύψουν, να "τσαλακωθούν". Εάν αυτό δεν λέγεται αγάπη για την μουσική δεν ξέρω τι μπορούμε να ονοματίσουμε έτσι.

Η μουσική που παράγουν αυτή την στιγμή συνεχίζει να είναι φρέσκια. Και πείτε πως εγώ είμαι υπερβολικός γιατί μεγάλωσα με την μουσική τους και όσο να ναι οι μουσικές που σε αγκάλιασαν στην εφηβεία σου θα σε ακολουθούν για όλη σου την ζωή, οπότε η όποια αντικειμενικότητα πάει περίπατο, δεν μπορείτε όμως να πείτε υπερβολική την νεολαία. Όπως και να το κάνουμε, όσα χρόνια μουσικός και αν είσαι, αν βγάζεις κάτι που το αγκαλιάζουν οι νέοι σημαίνει πως ένα κομμάτι της ψυχής σου παραμένει ακμαίο και δημιουργικό και, πιστέψτε με, περάστε μια βόλτα από την Πλατεία Νερού το Σάββατο που μας έρχεται και θα διαπιστώσετε με τα ίδια σας τα μάτια πόσο τους εκτιμά η νεολαία, πόσο τους γουστάρει και πόσο ανάγκη τους έχει.

Ναι, αυτούς τους δύο τους ενώνουν πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε. Τους ενώνουν οι τριαντάρηδες και οι σαραντάρηδες που θα τραγουδούν αγκαλιά με τους πιτσιρικάδες. Τους ενώνει το πάθος τους, τους ενώνει η αγάπη τους για την τέχνη, αλλά κυρίως τους ενώνει το μεγαλείο τους. Ναι, επέλεξα το τώρα. Γιατί το τώρα τους έχει περισσότερη ανάγκη από το τότε.

Τελευταία