Αρχική EVENTSRELEASE ATHENS FESTIVAL 2022Release Athens Festival: Manowar, Rotting Christ, Rhapsody of Fire, Meden Agan

Release Athens Festival: Manowar, Rotting Christ, Rhapsody of Fire, Meden Agan

24/06/2022

Επιμέλεια: Γιώργος Ξιφαράς, Ειρήνη Τάτση, Σπύρος Κούρκουλας, Λουκάς Κάκος / Φωτογραφίες: Release Athens Festival Photographers

To Release συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό και μοιραία, από κοντά ακολουθεί και η διάθεσή μας. Τέταρτη ημέρα λοιπόν, καθημερινή, συνοδευόμενη με όλα τα προβλήματα που μπορεί να έχει. Αρχικά πρέπει να φύγεις τρέχοντας από το γραφείο, να φτάσεις όσο νωρίτερα γίνεται και στη συνέχεια, αφού τελειώσει η συναυλία, την επόμενη πια ημέρα, να εμφανιστείς λειτουργικός στο γραφείο. (Γιώργος)

Μετά από 3 χρόνια επιστρέφω και γω ξανά στην πλατεία νερού καθώς η τελευταία φορά στα π.κ. (προ κορονοϊού) χρόνια είχα παραβρεθεί εκεί για να δω τους Alice in chains στο αντίστοιχο φεστιβάλ του Release ενώ 10 μέρες πριν ήμουν ξανά εκεί για να δω πάλι τους βασιλιάδες του μεταλ. Πλέον ήλπιζα να περάσω καλυτέρα από εκείνη την βράδια όχι γιατί οι Manowar δεν είχαν καλή απόδοση αλλά γιατί δεν είχα μείνει ικανοποιημένος από το τότε setlist. Επίσης αυτή θα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία για μένα καθώς δεν θα είμαι απλά ένας θεατής αλλά ούτε θα έχω την ιδιότητα του φωτογράφου που με στέλνει συνήθως η ιστοσελίδα του Depart αλλά θα μπω στα παπούτσια άλλων και θα αρθρογραφήσω. Εδώ θα κάνω μια μικρή παρέκκλιση για να πω ένα μεγάλο μπράβο στους συντάκτες καθώς η δουλεία που κάνουν πέρα από εξαιρετική είναι κατά πολύ δυσκολότερη από αυτή των φωτογράφων στις συναυλίες.

Κατά τις 17:20 βρίσκομαι ήδη μέσα στο χώρο της πλατείας Νερού όποτε θα κάνω μια βόλτα από τα περίπτερα, θα ρίξω μια μάτια στο merchandise το όποιο το βρήκα ολίγων τι τσιμπημένο στις τιμές αλλά έτσι είναι όταν πρόκειται για ”βασιλιάδες”, ενώ εντύπωση δεν μου έκανε ότι πέρα από τα μπλουζάκια με τις μπάντες υπήρχε προς πώληση και η σημαία της χώρας μας. Η πρώτη μπύρα είναι στο χέρι και πάμε προς την σκηνή. Για την ώρα εκείνη και με την ζέστη που μας έψηνε στην κυριολεξία, περίμενα να έχει λιγότερο κόσμο αφού το χρονοδιάγραμμα με τις μπάντες ήταν ήδη γνωστό από την προηγούμενη μέρα. (Σπύρος)

► Meden Agan

Στις 17:50 ακριβώς μια γοτθική εισαγωγή ξεχύνεται από τα ηχεία και οι Meden Agan βγαίνουν στην σκηνή για να ξεκινήσουν την πρώτη μέταλ μέρα του Release. Η μπάντα έχει εμπειρία από συναυλίες καθώς μετρούν μπόλικα χρόνια πλέον στη μουσική και αυτό φαίνεται από την αρχή, είναι δεμένοι αλλά και εξαιρετικά προβαρισμένοι. Η τραγουδίστρια των Meden Agan κάνει εντυπωσιακή είσοδο φορώντας μια καμπαρντίνα και ‘γω αισθάνομαι τον ιδρώτα να κυλάει στο μέτωπο μου. Βεβαία η καμπαρντίνα έφυγε στην μέση του πρώτου τραγουδιού και είναι απόλυτα λογικό καθώς είμαστε ντάλα στον ήλιο. Η Δήμητρα αλωνίζει την σκηνή ενώ εντυπωσιάζομαι από τις φωνητικές της ικανότητες! Ο Diman στην κιθάρα είναι ένας εξαιρετικός βιρτουόζος, ο Δημήτρης στα ντραμς με τον Παντελή στο μπάσο συμπληρώνουν άψογα το rhythm section, τέλος ο Τόλης ξεχώρισε στα πλήκτρα με τις υπέροχες μελωδίες του.

Εξαιρετικά δύσκολο το έργο τους καθώς το συμφωνικό γκόθικ μέταλ δεν είναι ο καλύτερος συνδυασμός με την ζέστη και τον ήλιο, έχασαν αρκετά στην ατμόσφαιρα των κομματιών που επέλεξαν να μας παρουσιάσουν όμως μας κέρδισαν με το κέφι τους και την αγάπη που δεν κρύβεται σ’ αυτό που κάνουν! Το κοινό έδειξε να διασκεδάζει με την ψυχή του τα μόλις 25 λεπτά που έπαιξαν οπότε σίγουρα μιλάμε για ένα πετυχημένο opening act! Στο τέλος η Δήμητρα έκλεισε την εμφάνιση τους λέγοντας πόσο τρομερά χαρούμενοι είναι που βρίσκονται εκεί και μας ευχαρίστησαν πολύ μέσα από την ψυχή τους! Τους ευχαριστήσαμε και εμείς μ’ ένα δυνατό χειροκρότημα! (Σπύρος)

 

► Rhapsody of Fire

Στις 19:00 η επιβλητική φωνή του Κρίστοφερ Λι γεμίζει το χώρο και οι Ιταλοί Rhapsody of Fire εμφανίζονται στην σκηνή για να μας παρουσιάσουν συμφωνικό power metal. Το κοινό τους υποδέχεται θερμά ενώ πλέον είναι μπόλικος ο κόσμος που έχει μαζευτεί μπροστά τους. Ξεκίνημα με το I’ll be your hero, ακολουθεί το Chains of destiny με τον Giacomo Voli να ξεσηκώνει τους παραβρισκόμενους ν’ ακολουθήσουν τις ιαχές του! “Καλησπέρα my friends” τα πρώτα λόγια του Giacomo ενώ θα συμπληρώσει το πόσο χαίρεται που μετά από 3 χρόνια βρίσκεται ξανά σ’ αυτή την σκηνή όπως και την προηγούμενη φορά που ήταν πάλι μαζί με τους Manowar. Συνέχεια με το The legend goes on, η μπάντα δείχνει ορεξάτη και κάποια στιγμή πιάνω με το μάτι μου τον τραγουδιστή να κάνει παιχνίδια σε μια από τις κάμερες που καλύπτουν το φεστιβάλ! Μετά το τέλος αυτού του τραγουδιού ο κόσμος ξεκινά να φωνάζει ρυθμικά “Rhapsody” με τον Giacomo να συμπληρώνει κάθε φορά “of fire”. Πρόσκληση για να καλπάσουμε μαζί με την μπάντα στο March against the tyrant, ενώ στον επόμενο “καλπασμό” The march of the swordmaster ο κόσμος χοροπηδάει στον ρυθμό και ‘γω νομίζω ξαφνικά ότι βρίσκομαι μέσα σε μια μεσαιωνική ταβέρνα. To Dawn of victory μπαίνει με γκάζια και πλέον το headbanging δίνει και παίρνει, η ταχύτητα δεν πέφτει καθώς ακολουθεί το Rain of fury.

Σε εκείνο το σημείο όμως τα προβληματάκια με τον ήχο που παραβλέπω αρκετή ώρα είναι πλέον εμφανή και ένα μικρό διάλλειμα είναι αναγκαίο για να διορθωθούν. Ο κιθαρίστας Roberto de Michelli αναλαμβάνει να γεμίσει το διάλλειμα με σόλο κιθάρα αυτό όμως δεν είναι ικανό να κρατήσει το κοινό στην θέση του με αποτέλεσμα αρκετοί να φύγουν για ν’ αναζητήσουν δροσιά από τα τριγύρω μπαρ. Βλέποντας το αυτό ο Roberto θα μοιράσει τα μπουκάλια με νερό που βρίσκονταν κοντά του στην μπροστινή σειρά των παραβρισκόμενων θεατών. Το Son of vengeance με την επιβλητική εισαγωγή έρχεται μετά το διάλλειμα. Προτελευταίο κομμάτι το Land of immortals από το ντεμπούτο Legendary Tales και κάπου εκεί με πιάνω να έχω γυρίσει πίσω στο σχολείο όταν και είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος, ν’ αναπολώ εποχές χωρίς μεγάλες έννοιες. Καλύτερο κλείσιμο του σετ από το Emerald Sword δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Παρουσίαση για δεύτερη φορά των μελών της μπάντας (κάπου στη μέση του setlist είχε γίνει άλλη μια), με τον Alex Staropoli στα πλήκτρα να είναι και το μοναδικό μέλος από την αρχική σύνθεση της μπάντας. Οι Ιταλοί είχαν μια τίμια παρουσία για μια ακόμη φορά και είμαι σίγουρος ότι άφησαν τους οπαδούς τους ικανοποιημένους με την εμφάνιση τους. (Σπύρος)

 

► Rotting Christ

Βάσει όσων ανέφερα παραπάνω, η διήγησή μου θα ξεκινήσει με την 14η συνάντηση μου με τους Rotting Christ. Όσοι έχουμε έρθει φέτος στον χώρο του Release και έχουμε δει το stage, εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μία τέτοια σκηνή μπορεί να σε «καταπιεί». Βέβαια, οι RC εδώ και πολλά χρόνια έχουν πάψει να ανήκουν σε αυτό το επίπεδο, μάλιστα, θεωρώ ότι πλέον «παίζουν μπάλα» στο ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, αυτοί «καταπίνουν» κάθε συναυλιακό χώρο.

Είχε δίκιο ο Σάκης, τρία χρόνια ήταν πολλά ρε γαμώτο, και για εμάς, αλλά απ’ ό,τι φάνηκε, και για τους ίδιους. Ακριβώς στην ώρα που προέβλεπε το πρόγραμμα, υπό τους ήχους της εισαγωγής του ΧΞΣ, η τετράδα ανέβηκε στη σκηνή που είχε τροποποιηθεί βάσει των αναγκών τους. Ομολογώ ότι τους περίμενα κουρασμένους με το αδιάκοπο touring, όμως, μάλλον έκανα λάθος, αφού ο μόνος κουρασμένος της ιστορίας ήμουν εγώ.

Όλοι ξέρουμε τι παίζει με τον ήχο των μπαντών πριν τους Manowar, ίσως, όμως, αυτό να μην ήταν καλή επιλογή για την Ελλάδα, όταν στο πάλκο βρίσκονται οι μουσικοί της «σημαιοφόροι». Για την ακρίβεια, δεν αποτελεί εικασία αφού η ιαχή «Πιο δυνατά, πιο δυνατά» αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Αναφορικά με το set, είχα μία περιέργεια να ακούσω το “The Heretics” να παίζεται live και αυτό διότι, αν και μου αρέσει αρκετά, το θεωρώ δύσκολο album για να ερμηνευθεί ζωντανά. Όμως, ακόμα η περιέργεια μου δεν έχει ικανοποιηθεί, καθώς θεωρώ ότι θα πρέπει να το ακούσω σε μία headlining εμφάνιση των Rotting Christ.

Αυτό που δεν περίμενα να γράψω ήταν ότι ο Σάκης με εξέπληξε ευχάριστα. Βαδίζοντας στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του, πίστευα ότι απλά θα έκανε μία συντήρηση των κεκτημένων του. Αντ’ αυτού ακούσαμε έναν Σάκη ο οποίος ξεκάθαρα έχει δουλέψει τα καθαρά του, το είχα «μυριστεί» από την προσωπική του κυκλοφορία, αλλά δεν είναι το ίδιο με το να το ακούς και ζωντανά. Επίσης, είναι τρομερή και η βελτίωση του ως ερμηνευτής, αφού η κίνηση του πάνω στη σκηνή, πλέον δεν αποτελείται μόνο από αδιάκοπο headbanging αλλά έχει εισάγει και θεατρικά στοιχεία.

Βασικά, μέσω των Rotting Christ αποδεικνύεται ότι είναι αρκετά δύσκολο να φτάσεις στην κορυφή, το να παραμείνεις όμως, είναι πραγματικό μαρτύριο. (Γιώργος)

Λίγο μετά τις 20:30 δυο μεγάλοι, πεσμένοι στα πλάγια σταυροί εμφανίζονται και πλαισιώνουν το ντραμ σετ του Θέμη ενώ τα γράμματα ΧΞΣ δεσπόζουν μπροστά στην άκρη της σκηνής, αυτό είναι και το εναρκτήριο κομμάτι (666) για την μεγαλύτερη μπάντα που έχει βγάλει αυτή η χώρα! Η υποδοχή από το κοινό είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιώδης για τους Έλληνες metallers! P’unchaw kachun tuta kachun με τον Σάκη να προτρέπει να τα κάνουμε όλα πουτ.. της Πόπης θα πω εγώ με το πρώτο pit να έχει ανοίξει και φλόγες να ξεπετάγονται από τα πλάγια της σκηνής! Ιαχές “Rotting Christ” από τον κόσμο, ο Σάκης λέει ότι 3 χρόνια χωρίς συναυλίες είναι πολλά και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην συμφωνεί μαζί του! Στο Athanatoi este ανάβει το πρώτο καπνογόνο, το πάρτυ έχει ξεκινήσει για τα καλά, στο καπάκι Elthe kyrie με τα γκάζια ν’ανοίγουν το pit ξανά. Το Apage satana συνοδεύεται με ιαχές από τον κόσμο, συνέχεια με το Fire, god, fear από την τελευταία δισκογραφική δουλειά της μπάντας.

Ο Σάκης μας ρωτάει αν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω, αν θέλουμε να παίξουν κάποια κομμάτια από τα παλιά, ρητορική η ερώτηση του βεβαία, εννοείται ότι θέλουμε! King of a stellar war, Fgmenth, thy gift και Societas satanas να κλείνει την τριάδα από το παρελθόν με τον Σάκη να ζητεί στο Societas ν ανοίξουμε ένα μεγάλο κύκλο, του χαλάμε χατίρι; Όχι βεβαία, πάμε πάλι για pit. 1 2 3 και καντήλι που δεν γίνεται να γραφτεί καθώς η εξύβριση των θείων επισύρει ποινή φυλάκισης. Ο ρυθμός θα πέσει αλλά όχι για πολύ με το In Yumen Xibalba, το οποίο αφιερώνεται στο crew των Manowar! Λίγο πριν το κλείσιμο της εμφάνισης των Αθηναίων θα ακουστεί το Grandis spiritus diavolos από το “Κατά δαίμονα εαυτού”. Για το τέλος τι άλλο πέρα από το κλασικό Non serviam χωρίς κόσμο πάνω στην σκηνή όμως. 21:37 και οι τετράδα των Σάκη και Θέμη Τόλη, Κώστα Χελιώτη και Κωστή Φουκαράκη μας απέδειξε για ακόμη μια φορά γιατί η μπάντα αυτή είναι τόσο μεγάλη, γιατί πλέον κάνει περιοδείες σε όλη την υδρόγειο και μάλιστα ως headliners, η απόδοση τους για ακόμα μια φορά ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική. Παρ’ολ’αυτα δεν μπορώ να παραβλέψω ότι ενώ είχαν φοβερό ήχο η ένταση του ήταν χαμηλά, νομίζω ότι αυτό ήταν και το μοναδικό ψεγάδι της εμφάνισης τους. (Σπύρος)

 

► Manowar

Την ώρα που γράφω αυτές τις λέξεις δεν έχω ιδέα τι έχει γράψει η υπόλοιπη ομάδα. Φοβούμενος λοιπόν ότι μπορεί να επαναληφθώ αν αναφερθώ στα «τεχνικά» του live, θα αφοσιωθώ στην προσωπική μου «γεύση». Έγραφα, ότι ανεξαρτήτως από το αν σου αρέσουν ή όχι οι Manowar, ανεξάρτητα αν τους θεωρείς γραφικούς ή όχι, οφείλεις να τους σέβεσαι. Κάποιοι αυτό που λέω θα το θεωρήσουν αστείο, ωστόσο δε θα καταφέρουν να βρουν τραγουδιστή που στα 70 να στέκεται όπως ο Eric Adams.

Δεν είναι καινούργιο ότι διαθέτει μία από τις καλύτερες φωνές του ευρύτερου χώρου, όμως, στα όσα χρόνια παρακολουθώ μουσική, δε θυμάμαι τραγουδιστή της ηλικίας του που να επιτίθεται κατά μέτωπο στον 30άρη εαυτό του και μάλιστα να τον βάζει κάτω. Βλέποντας τον – και κυρίως ακούγοντας τον – επί σκηνής δε γίνεται να μη σε συνεπάρει. Για παράδειγμα, στο Battle Hymn, αγκαλιαστήκαμε με τον Νώντα και δε γινόταν να σταματήσουμε να χοροπηδάμε τραγουδώντας.

Ένας από τους λόγους ύπαρξης της μουσικής είναι να προσφέρει αισθήματα ευφορίας στους ανθρώπους και οι Manowar αυτό το κάνουν καλύτερα από όλους. Μπορεί κάποιοι να συνεχίσουν να τους λένε γραφικούς, εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι τους έχω δει δύο φορές στη ζωή μου και τα δύο τους live έχουν χαραχτεί βαθιά στη μνήμη μου και όποτε τα θυμάμαι, ανατριχιάζω. Αν αυτή είναι η τελευταία μου ζωντανή εικόνα από τους Manowar τότε, για άλλη μία φορά θα φωνάξω: «TEN THOUSAND SIDE BY SIDE». (Γιώργος)

Manowar. Το συγκρότημα που πολλοί τους αγαπούν και λίγοι το δηλώνουν. Αν εξαιρέσουμε τους φανατικούς Manowarriors, για τους υπολοίπους είναι ένα είδος guilty pleasure. Είναι η αλήθεια και αυτό κάνει την όλη ατμόσφαιρα ακόμη πιο όμορφη, πιο μαγική. Γιατί, στην πλατεία Νερού ήταν όντως όμορφα και ορισμένες στιγμές και μαγικά!

Βασικά μαγικά ξεκίνησαν, κάπου στη μέση χαλάρωσαν και μαγικά τέλειωσαν! Κακά τα ψέματα και ας «ενοχλώ» λίγο τους φανατικούς οπαδούς: η δισκογραφία τους από τον πρώτο μέχρι και το Triumph Of Steel είναι διαμάντια του σκληρού ήχου. Είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι. Από εκεί και έπειτα υπάρχουν μεμονωμένα μέρη από δίσκους τους, που αξίζουν (προσωπική άποψη). Ανοίγοντας, λοιπόν, με το κλασσικό ομώνυμο, ακολούθησε ένα κρεσέντο καλτίλας με Kings Of Metal/ Dark Avenger/ Defender και Gates Of Valhalla. Με ένα Eric Adams σε μεγάλα κέφια. Eιδικά στην ερμηνεία του Gates Of Valhalla το ελάχιστο που μπορούσες να κάνεις είναι να σκύψεις με σεβασμό απέναντι του.

Το live συνεχίστηκε με διάφορες εκπλήξεις, όπως η παρουσία του ηθοποιού James Cosmo για την αφήγηση στο Sword Of The Highlands. Από εδώ ξεκίνησε η προαναφερθείσα χαλάρωση. Ακούσαμε για πρώτη φορά ζωντανά το τελευταίο εγχείρημα των Manowar που έχει σχέση με την Οδύσσεια. Πατέρας και γιος Καζάκας συνεργασία κλπ κλπ έχουν γραφτεί αρκετά πριν από εμένα. Ωραία ήταν , αλλά μέχρι εκεί. Τιμή μας που ένα αμερικάνικο group τεράστιας εμβέλειας τιμά την μυθολογία μας, αλλά πραγματικά μέχρι εκεί. Δεν θέλω να παραπονιέμαι αλλά τι να κάνω , δεν μπορώ να κρυφτώ. Με αυτά και μ’ αυτά αγνοήθηκε το Hail To England (όπως άλλες φόρες το Into Glory Ride) κ.ο.κ. ‘Όμως αν ο καλλιτέχνης διαμορφώνει ένα σετ με τέτοιο τρόπο για να ικανοποιήσει το κοινό του (και κυρίως τους οπαδούς του), ίσως κάτι ξέρει παραπάνω.

Πάντως πέραν από τα της Οδύσσειας, εμείς ξελαρυγγιαστήκαμε στα Warriors Of The World, Sign Of The Hammer, Hail and Kill και Battle Hymn. Για να ακολουθήσει ο λόγος του Demaio. Μας ευχαρίστησε, ευχαρίστησε την διοργάνωση και αναφέρθηκε στο που πηγαίνουν τα χρήματα μας στις συναυλίες τους. Είναι επένδυση κάθε φορά σε μεγαλύτερες σκηνές, εξοπλισμό και show. Και έτσι κλείνουν τις συμφωνίες. Αν δεν υπάρχουν οι υποδομές για τα χρήματα που θα δώσει ο κάθε ένας από εμάς, για να τους παρακολουθήσει όπως πρέπει (μεγάλες σκηνές, μεγάλα video walls κλπ.) δεν κλείνουν τη συμφωνία. Ακούγεται τίμιο και θα μείνω εκεί. Και φυσικά όποιος ήταν παρών , κρίνει και μονός του αυτά που είδε και άκουσε.

Για να κλείσουμε την βράδια από την Ιλιάδα και το The Glory Of Achilles καθώς και το all time classic Black Wind Fire and Steel. Χαλασμός κόσμου. Και εννοείται έσπασε τις χορδές του ο Demaio και κάναμε το σήμα κατατεθέν με τα υψωμένα χεριά. Και φυσικά πάλι, θερμά τους χειροκροτήσαμε . Αυτοί είναι οι Manowar και εμείς το κοινό τους. Πιστό και απλό. Ευχαριστούμε πολύ για άλλη μια ωραία βράδια. (Λουκάς)

Πάλι εμφανίζομαι κάπου εδώ μέσα αλλά αυτή τη φορά υπάρχει σοβαρός λόγος. Πήρα απόφαση τη τελευταία στιγμή κυριολεκτικά να παρευρεθώ στη χθεσινή συναυλία. Αυτό γιατί, ανέκαθεν δεν ήμουν η μεγαλύτερη οπαδών των Manowar, ίσως και πολέμια θα με έλεγε κανείς, αλλά με τέτοιο πακέτο και τον δυνατό παράγοντα ότι τις μεγάλες μπάντες, μία φορά στη ζωή σου πρέπει να αφιερώσεις να τις δεις, ε ήταν αυτό που λέμε “άχαστο”. Λίγο πολύ τα παιδιά έχουν καλύψει όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες όλων των εμφανιζόμενων. Πως βίωσε όμως ένα άτομο πάρα πολύ επικριτικό ως προς ένα από τα μεγαλύτερα metal συγκροτήματα, μια κομβική τους εμφάνιση;

Η απάντηση είναι, πως το λαμπρό αστέρι του Eric Adams, είναι ένας από τους πυλώνες που συγκρατεί όλη την ουσία της metal μουσικής. Ένας άνθρωπος στα εβδομήντα του χρόνια, έχει διατηρήσει τη φωνή του σε ένα επίπεδο που όλοι γύρω του αναμφίβολα ζηλεύουν. Η απόδοσή του ξεφεύγει από τα όρια του ρεαλισμού της φωνητικής ικανότητας ενός ανθρώπου όσο μεγαλώνει, ενώ για μένα, επισκιάζει οτιδήποτε βρίσκεται γύρω του. Ναι, ακομή και τον Joey Demaio που προσπαθεί απεγνωσμένα να κλέψει τούτη τη λάμψη. Μας είπε ο τελευταίος πάρα πολλά για το που πάνε τα χρήματα των οπαδών και πόσο τους σέβονται (σίγουρα προτιμώ τον προχθεσινό του λόγο από άλλα σεξιστικά παραληρήματα του παρελθόντος) ωστόσο θα προτιμούσα να αφιέρωναν περισσότερο χρόνο και χρήμα στο να αναζητήσουν τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος σε ανθρώπους που δεν είναι μόνο παικταράδες (γιατί ήταν), αλλά και να έχουν και ψυχή, καθώς οι συγκεκριμένοι ήταν σχεδόν ψυχροί εκτελεστές.

Σίγουρα συγκλονιστική οπτικοακουστική εμπειρία λοιπόν, τόσο χρήμα έπεσε άλλωστε, αξιοπρεπής αλλά όχι η εμφάνιση που με έκανε να πω “ε τώρα παραδέχομαι τους Manowar” ωστόσο παραδέχτηκα μια και καλή τον Adams. Ίσως και μία κοιλιά στο setlist λίγο μετά την παρουσίαση του νέου EP. Πολύς κόσμος σχολίασε επίσης την ένταση στην οποία έπαιζαν οι Manowar που κατέχουν και το βραβείο guiness για το δυνατότερο συγκρότημα στο κόσμο, ωστόσο ως οπαδός του noise rock, κάθομαι σιωπηλή στην άκρη μου και χαχανίζω.

Τελικά όμως, οι Manowar έχουν κερδίσει ένα πράγμα πιο σημαντικό από τη μουσική κι αυτό δε μπορεί να τους το πάρει κανείς και σίγουρα όχι εγώ. Αυτό είναι η ενότητα των οπαδών τους, η χαρά τους κάθε φορά που βλέπουν ένα συγκρότημα στο οποίο έχουν αφιερώσει τη ζωή τους. Η εξίσου τεράστια χαρά η δική μου να συναντάω κόσμο που είχα να δω απίστευτα πολύ καιρό, όντες θαμώνες στην παλαιότερη βραδινή μου δουλειά και πραγματικά μου είχαν λείψει. Και το τραγούδι μέσα από την ψυχή τους, ψυχές ενωμένες που τις έβλεπες να πετούν και να απογειώνονται μαζί με τις φωτιές και τα πυροτεχνήματα. Αυτή η αίσθηση γύρω σου, σε απογειώνει και δεν μπορείς παρά να την παραδεχτείς. (Ειρήνη)

23:01 Η μαύρη κουρτίνα που καλύπτει την σκηνή πέφτει, το λογότυπο των Manowar εμφανίζεται στην τεράστια γιγαντοοθόνη μέσα από κεραυνούς, ακολουθεί βίντεο με τα στοιχεία της φύσης σε πρωταγωνιστικό ρόλο, από ηφαίστεια μέχρι κομήτες να πέφτουν στην γη! Ladies and gentlemen, from the United states of America, all hail Manowar! Οι τέσσερεις βασιλιάδες εμφανίζονται και ξεκινούν με το ομώνυμο τραγούδι της μπάντας και γίνεται χαμός, καπνογόνα ανάβουν σε διάφορα σημεία της αρένας και ο κόσμος παραληρεί! Ιδανικό ξεκίνημα καθώς ακολουθούν τα Kings of metal, Dark avenger, Defender, Gates of Valhalla και ζούμε όνειρο, το συγκρότημα τα σπάει, η φωνάρα του Adams αποδίδει φοβερά, ο ήχος είναι δυνατός αλλά όλα ακούγονται όπως πρέπει, οι οπαδοί δεν σταματούν να τραγουδούν χωρίς ανάσα! Και κει που δεν το περιμέναμε έρχεται μια μεγάλη έκπληξη σε αποκλειστικότητα μάλιστα για την συναυλία της Ελλάδας. Ο γνωστός ηθοποιός James Cosmo (Highlander, Braveheart, Game of Thrones, Sons of Anarchy και ο κατάλογος δεν τελειώνει) με σκωτσέζικη ενδυμασία εμφανίζεται πάνω στην σκηνή πλαισιωμένος από δύο συμπολεμιστές για να συνοδεύσει με την αφήγηση του το Sword of the Highlands. Μετά από αυτό την σκηνή καταλαμβάνει ο DeMaio για το κλασικό σόλο με το μπάσο του. Μετά το σόλο ο Joey θα μας καθησυχάσει ότι δεν θα μιλήσει στα ελληνικά, είχε όμως να μας πει αρκετά για την αγάπη του για την ελληνική κουλτούρα, τον πολιτισμό και την Οδύσσεια! Μ’ αυτό τον τρόπο έδωσε την συνέχεια του show που περιλαμβάνει πρεμιέρες και μάλιστα μπόλικες, Η αρχή γίνεται με το Athena’s theme και το Telemachus – part1 στο οποίο έχουμε ακόμα έναν καλεσμένο στην σκηνή, τον Κωνσταντίνο Καζάκο ο οποίος θα κάνει την αφήγηση φορώντας αρχαιοελληνική πανοπλία ενώ στην οθόνη πίσω του παίζει μια ταινία μικρού μήκους.

Οι εκπλήξεις συνεχίζονται αφού μετέπειτα θα ανέβει στην σκηνή η Ιταλίδα τραγουδίστρια Chiara Tricarico για να κάνει ντουέτο με τον Eric στο Where eagles fly. Μετέπειτα θα ακούσουμε αφήγηση από τον Κώστα Καζάκο στο βίντεο του Odysseus and Calypso – The Island of Ogygia. Οι πρεμιέρες γι’ απόψε θα κλείσουν με την εκτέλεση του Immortal. Επιστροφή στην “κανονική” ροή του προγράμματος με το Warriors of the world που ο σκηνοθέτης έκλεισε στα video walls με πλάνο από κάποιον που κράταγε στα χέρια το σφυρί του Θωρ! Το Sign of the hammer από την άλλη έκλεισε με ακόμα ένα σόλο από τον DeMaio (ευτυχώς μικρό σε διάρκεια). Κάπου εκεί οι Manowar μας έπιασαν απροετοίμαστους καθώς από το Hail and kill έλειπε η εισαγωγή, όμως ο κόσμος μπήκε κατευθείαν στον ρυθμό και τα καπνογόνα είχαν πάλι την τιμητική τους. Ακολούθησαν τα The dawn of battle, Holy war, Fight until we die, όπου και έκαναν μια μικρή “κοιλιά” στο πρόγραμμα καθώς το κοινό ήταν πιο χαλαρό. Όμως το Battle hymn και η ανύψωση ενός τεράστιου αετού στην σκηνή επανέφεραν τα πράγματα στην θέση τους ξεσηκώνοντας το κοινό ξανά. Ο DeMaio είπε να κρατήσουμε την ενεργεία μας καθώς η βραδιά δεν είχε τελειώσει ακόμα και με μια μπύρα στο χέρι ξεκίνησε τις ευχαριστίες οι οποίες ήταν πολλές και ονομαστικές, κατάφερα να συγκρατήσω το όνομα του Σάκη Τόλη. Επίσης υπήρξε αναφορά στο γιατί ακύρωσαν την εμφάνιση τους στην Βαρκελώνη που δεν βρίσκω λόγο να μπω σε λεπτομέρειες. Το encore περιλάμβανε 2 ακόμα τραγούδια, The glory of Achilles και το Black wind, fire and steel. Θα κλείσω λέγοντας ότι ο Anders Johansson στα ντραμς και ο E.V. Martel στην κιθάρα πλαισιώνουν τέλεια την μπάντα και ήταν αλάνθαστοι σε όλο το σετ. Ένα χορταστικό δίωρο show από τους Manowar είναι ο λόγος που θα βρίσκομαι μέσα στον συναυλιακό χώρο και την επόμενη φορά που οι Αμερικάνοι θα μας επισκεφθούν!

Αν με ρωτήσετε ποιο ήταν το highlight του φεστιβάλ θα πω το “νέο αίμα” στην μουσική, χάρηκα απίστευτα να βλέπω παιδιά διαφόρων ηλικιών στο χώρο παρέα με τους γονείς τους, όπως επίσης και το ότι ένιωσα μια επιστροφή στην “κανονικότητα” της ζωής μας που μακάρι να κρατήσει, τελικά μου είχαν λείψει απίστευτα τα φεστιβάλ, το να συναντάς σε κάθε μεριά γνωστά πρόσωπα, ν’ ανταλλάζεις κουβέντες και χαμόγελα! (Σπύρος)

Τελευταία