Kreator - Hate Über Alles

Οι Kreator κοντεύουν τα σαράντα χρόνια στο πάλκο και είναι σίγουρα αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι δεν έχουν κυκλοφορήσει ούτε έναν κακό δίσκο. Σαφώς δεν είναι όλα στο ίδιο επίπεδο, κανένα όμως δε σου δίνει την αίσθηση της προχειρότητας. Λέγοντας τα παραπάνω, δε μου προκαλεί καμία εντύπωση η αρτιότητα του Hate Über Alles.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι Γερμανοί έχουν φτάσει αισίως τις 15 κυκλοφορίες. Αν και θεωρούνται οι ηγέτες του Ευρωπαϊκού thrash metal, ποτέ τους δεν έμειναν προσκολλημένοι σε ένα στυλ ήχου. Για παράδειγμα, το 90 του βρίσκει να πειραματίζονται με industrial στοιχεία, ενώ σήμερα - θυμηθείτε το Gods of Violence - στον ήχο τους ενσωματώνουν αρκετά στοιχεία παραδοσιακού heavy metal. Μπορούμε να πούμε ότι επέστρεψαν στον μουσικό πειραματισμό; Δυσκολεύομαι αρκετά να απαντήσω, αφού δεν είμαι σίγουρος ότι τον αποχωρίστηκαν ποτέ.

Το «έμπα» του δίσκου ακούει στο όνομα "Sergio Corbucci Is Dead", ένα σύντομο ορχηστρικό κομμάτι με κάποια στοιχεία Ennio Morricone, πράγμα αρκετά λογικό αν σκεφτούμε πως στον τίτλο του υπάρχει το όνομα ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του είδους των Spaghetti Westerns. Το ομώνυμο που έπεται, είναι κλασσική σύνθεση Mille Petrozza, καταιγιστικό από την πρώτη νότα, ουρλιαχτό, ξεσηκωτικά solos, refrain που σου μένει και στίχοι γεμάτοι μίσος – άλλωστε λέγεται και " Hate Über Alles". Αν είσαι και φίλος των Coma of Souls & Extreme Aggression (αλήθεια, γίνεται να μην είσαι;), τότε πολλά νοσταλγικά αισθήματα θα στου «χτυπήσουν την πόρτα». Σε ένα γενικά γρήγορο album, το riffing έχει πολύ μεγάλη σημασία, αφού υπάρχει ο κίνδυνος για ακατάσχετη «φλυαρία», όμως, όταν στις κιθάρες βρίσκεται το δίδυμο Mille Petrozza & Sami Yli-Sirniö ένα τέτοιο ενδεχόμενο παύει να συγκεντρώνει πιθανότητες. Έτσι, μόλις στο δεύτερο κομμάτι του album, το "Killer of Jesus", ακούμε το δίδυμο σε μία από τις καλύτερες στιγμές του στο album. «Πιασάρικο» κομμάτι και με αρκετές πινελιές heavy metal, θα το χαρακτήριζα ως το επόμενο must των επερχόμενων setlist τους.

'Aρωμα Killing Machine έχει η συνέχεια, αφού μετά τα τύμπανα της εισαγωγής περιμένεις να ακούσεις τον Halford να λέει «You got to leave your seat, you gotta get up upon your feet», βέβαια η όποια ομοιότητα τελειώνει ακριβώς εκεί, καθώς το "Crush the Tyrants" επιστρέφει σε γνώριμα thrash μονοπάτια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταχύτητα του Hate Über Alles κάπως μειώνεται, αλλά είναι σίγουρα το πιο groovy κομμάτι του album, απλά δεν έχω καταλήξει πόσο μεγάλη είναι η συνεισφορά σε αυτό του πρωτοεμφανιζόμενου Frédéric Leclercq στο μπάσο. Αν κάτι δεν είναι debatable στον δίσκο, αυτό είναι ότι το "Strongest of the Strong" είναι το καλύτερο κομμάτι της κυκλοφορίας. Όχι, δεν έχουμε κάποια σύνθεση που διεκδικεί τη θέση της στο μουσείο του Ευρωπαϊκού thrash metal, όμως, η ενέργεια του κομματιού είναι τέτοια που σε παρασέρνει. Όπως κάνει και η ιαχή «ω, ω, ω, ω, ω» του "Become Immortal" και εδώ έχω την πρώτη σημαντική μου ένσταση. Διάβασα σε αρκετά zines του εξωτερικού ότι το δίσκος σε αυτό σημείο ξεκινάει να κάνει κοιλιά, κάτι το οποίο όσο και αν προσπαθώ δεν μπορώ να το συμμεριστώ. Σίγουρα κατεβάζει ταχύτητα, όμως, πώς μπορείς για ένα album ότι κάνει κοιλιά όταν ο ρυθμός των κομματιών, καθοδηγούμενος από τα τύμπανα Ventor, «υποχρεώνει» το πόδι να πιάσει το tempo. Εδώ μπορούμε να ανοίξουμε μία κουβέντα για το τι είναι εν τέλει σημαίνει καλό thrash metal και πώς η ταχύτητα δεν είναι κάποιο απαράβατο προαπαιτούμενο.

Kreator - Hate uber alles - 2022 

Βέλος στη φαρέτρα της παραπάνω επιχειρηματολογίας είναι το "Conquer and Destroy", γεμάτο μελωδικά riffs που ξεφεύγουν από τα στεγανά του thrash, solos με ιλιγγιώδη ταχύτητα που «πέφτουν» ακριβώς τη στιγμή που πρέπει και ο Mille τραγουδάει καθαρά – όχι, αλήθεια το κάνει, δεν κάνω πλάκα. Γενικά είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι, όπως και το "Midnight Sun" όπου η συμμετοχή της Sofia Portanet είναι μελετημένη. Χωρίς τη συμμετοχή της, το τραγούδι θα ήταν ένα τυπικό τους κομμάτι και δε θα έπρεπε να μας προκαλεί εντύπωση, αφού όπως έχει πει ο Mille «Ψάχνουμε συνεχώς νέες οπτικές στον ίδιο ήχο ώστε η μουσική μας αν αποκτήσει νέες, ανεξερεύνητες για μας, πτυχές.». Στο "Demonic Future" ακούμε την καλύτερη στιγμή του rhythm section, σε ένα κομμάτι που είναι γεμάτο κοψίματα αλλά παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να παραμένει δεμένο. Το " Pride Comes Before the Fall είναι ας πούμε μπαλάντα για τα δεδομένα των Βεστφαλών. Σαν κομμάτι έχει μία εξαιρετική ιδέα, ένα τμήμα του ατμοσφαιρικό και μελωδικό, σχεδόν σαν νανούρισμα, όμως, καταλαμβάνει μικρό χώρο και δε θεωρώ ότι έχει αναπτυχθεί πλήρως. Το Hate Über Alles κλείνει με το δυστοπικό - και δυστυχώς πραγματικό - "Dying Planet" που είναι αρκετά ατμοσφαιρικό συγκρίσει με τους προκατόχους του και η εφτάλεπτη διάρκειά του έρχεται να δώσει έναν ωραίο επίλογο.

Στο Hate Über Alles οι Γερμανοί δεν επαναπροσδιορίζουν το thrash metal, το έχουν πράξει αρκετές φορές άλλωστε στο παρελθόν, όμως, μας παραδίδουν μία καλοδουλέμενη κυκλοφορία η οποία περιέχει κάποια κομμάτια που θα μείνουν. Είναι παράλογο να απαιτούμε κάθε κυκλοφορία τους να είναι επιπέδου Coma of Souls, γιατί το Coma of Souls δε θα ήταν αυτό που είναι, αυτό που μπορούμε να επιζητούμε από τους Γερμανούς θρύλους είναι δίσκοι με ιδέες και στοιχεία αντάξια του ένδοξου παρελθόντος του, και το Hate Über Alles είναι ακριβώς αυτό.

Rating: 

 7.5

 

Band: Kreator
Album: Hate Über Alles
Kreator are: Mille Petrozza (φωνή, κιθάρα), 
Sami Yli-Sirniö (κιθάρα), Frédéric Leclercq (μπάσο), Ventor (τύμπανα)
Εταιρεία: Nuclear Blast
Genre: Thrash Metal
Παραγωγός: Arthur Rizk
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 10/06/2022
Band Links: Kreator | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | 
Bandcamp

 

Τελευταία